Չնայած բոլոր դժվարություններին՝ այս ամենը ինձ դարձրեց ամենաերջանիկ մարդը, ով կարող է հպարտությամբ ասել՝ ես հաղթող եմ։ Ամեն ինչ կարգավորվեց, եւ ես իմ կյանքում շատ ավելին գտա։

Ես միշտ կհիշեմ Սոլսբերիում անցկացրած այդ օրերը, Օուշեն Սիթիի օվկիանոսի ալիքները, Պլայա Բագդադում Մեքսիկական ծոցի տաք ջուրը, եւ այն ամբողջ գիտելիքը, որ ձեռք եմ բերել, կուղեկցի ինձ հետագա կյանքում։ Ես կարոտում եմ այն տաք եւ համեղ բարբակոան, որը ինձ բուսակերից դարձրեց մսակեր, հարեւանի այգու ավոկադոյով տակոները... Ես գիտեի, որ պետք է վերադառնայի եւ մտածում էի, որ ամեն ինչ տարրական հեշտ կլինի։ Բայց մի օր հասկացա, որ զգում եմ մի այնպիսի էպիկական բան, որ երբեք չէի զգացել մինչ այդ պահը։ Ես հավաքեցի ճամպրուկներս եւ շնորհակալություն հայտնեցի այն ընտանիքին, որն ինձ այդքան օգնում էր, եւ մենք Գեկի հետ գնացինք սահման... Աչքերս արցունքներից կուրացել էին։ Ես պարզապես մոտեցա իմ ամենամտերիմ մարդուն եւ ասացի, որ սիրում եմ։ 25 ցենտ գցեցի ավտոմատի մեջ եւ անցա շրջադարձային դարպասով... Ես նայում էի նրան, եւ նա էլ էր լաց լինում, ինչպես ես։ Հեռանում էի, բայց մենք նայում էինք միմյանց... ես գոռում էի, որ այդպես է պետք, բայց ես կվերադառնամ, դու գիտես... պարզապես հավատա եւ մի հանձնվիր։ Never give up...

Ինքնաթիռը ինձ ավելի ու ավելի հեռու էր տանում, իսկ ես սեղմում էի այն, ինչը դարձել էր իմ գանձը... փոքրիկ փափուկ մկնիկը, որը իմ Հեկտորի միակ խաղալիքն էր։ Իսկ նրա մոտ մնաց իմ նապաստակը եւ իմ սենյակի պատին մեծ մանկական նկարը... Ես նկարել էի, որպեսզի երբ նա արթնանա, տեսնի այն եւ ցանկանա այսօր անել մի բան, որը մեզ նորից կմոտեցնի...

Չէ՞ որ մենք երբեք չենք հանձնվում։