[Ճամփորդությունից առաջվա իրարանցման հետահայաց հայացք իմ հիմնական բլոգից http://hiatemyself.blogspot.com/]

19.02.09

Սատանան լարի վրա

Պատրաստվում էի քնել, երբ հանկարծ Սատանան զանգահարեց։ Նրա անունը Փիթեր է։ Ապրում է Քեյփ Քոդում, Մասաչուսեթս, ԱՄՆ։

Հետաքրքրվեց հորս աշխատանքի մասին եւ հարցրեց՝ արդյոք դիտե՞լ եմ «Բորնի» եռերգությունը։ Ես չէի դիտել։ Փոխարենը նա չէր դիտել «Բրազիլիան»։

Էլի հարցնում էր՝ արդյոք կարողանո՞ւմ եմ հեծանիվ նորոգել եւ մի կույտ այլ հիմարություններ։ ...նրան դուր է գալիս dol_bo_yob dol_bo_yob_ka բառի արտասանությունը... ես թույլ հասկացա, թե ինչ էր կատարվում։ Կամ նրա տատիկը ռուս էր։ Լեհաստանում։ Ռուս լեհուհի։ Կամ էլ ինչ-որ այլ բան... ահա այսպիսին է նա։ Ամերիկյան սատանա։

-SH_SH=O_O=K_K-

04.03.09

[>] Do You Need a Job? DO UUU NEED A JOOOB!!!???

[current music >>> Phoenix Bodies - Get a Job]

Մարինան էլ զրուցեց Սատանայի հետ։ Հայլ Սատան։ Կարծես թե նա վերցնում է մեզ։

Առայժմ, ճիշտն ասած, մի կույտ նրբություններ պարզ չեն։ Կպարզվեն, երբ հետ ուղարկեն լրացված թուղթը։ Ուխ... կանաչ կարկանդակներ եւ տատիկ Նադյա, ամեն։

09.03.09 we've got the fucking job

Վերջ։ Աշխատանք փնտրելու դժոխային էպոպեան ավարտված է։ Պայմանագրերը ձեռքիս են։ Մենք գնում ենք Dennis Port, MA:

Մոթել՝ օվկիանոսից հարյուր մետր հեռավորության վրա - ՅՈՒՀՈՒ։ կավա-ֆակին-բանգա...

...եւ տոննաներով անկողնային սպիտակեղեն եւ այլ #@$%!։ Մենք housekeepers ենք, նրանց մայրը x_X

20.04.09

NOtes fROm mosCOW # 2_դեսպանատուն

Հարազատներս խելագարի պես ծիծաղում էին ինձ վրա, երբ ասացի, որ պետք է առավոտյան 6-ին լինեմ դեսպանատանը, կարծես դա ինչ-որ խաբեություն է, բոլորը քնած են, մետրոն քո հետեւից չի գա եւ այլն։ Ի դեպ, մինչ այդ մետրոն, ես ժամը 5:10-ին վազքի էի դուրս եկել (Changes-ի ներքո, որին նույն օրը երեկոյան գնացի, հա-հա), քանի որ ավտոբուսները դեռ չէին աշխատում։

Մթության միջից ինձ ընդառաջ վազեց եւս մի կերպար՝ նույնպես գլխարկով։ Մի քիչ շփոթեցնելով/վախեցնելով։ Ես տխրեցի եւ ոտքով գնացի։ Կարճ ասած, 15-20 րոպե անց ես արդեն մետրոյի առաջին գնացքով էի գնում։

Կայարանում սպասեցի Մարինային, եւ գնացինք Շալյապինի հուշարձանի մոտ մրսելու։ Մեզ անչափ բախտ վիճակվեց հայտնվել առաջին 30-յակում։ Երեւի մեկ ժամ մրսեցինք։ Իսկ ավելի քիչ հաջողակ խեղճերի կենդանի հերթը գնալով ավելանում էր... մեզ սկսեցին ներս թողնել (կարծես 8:30-ից հետո), եւ անձրեւ սկսվեց... խեղճ ուսանողներ։

Դեսպանատանը ընդհանրապես մռայլ/սարսափելի չէ, ինչպես ոմանք պնդում են։ Շատ ժամանակակից է։ Կարմիր գույնը շատ է, պատերին պրինտներ/նկարներ, էլի ինչ-որ 'contemporary art'՝ անիմաստ-սիրուն։ Մատնահետքերը սկաներով վերցրին։ Եվ վերջ։ 3 պատուհան դեպի հյուպատոսներ։ Իմ առջեւ կանգնած էր ադրբեջանցի մի տղա, որը երկար բացատրում էր, որ աշխատելու է որպես sales assistant հեռախոսների աքսեսուարների գծով։ Միգուցե ոչ երկար, բայց ինձ մոտ ժամանակը ԱՅՆՔԱՆ դեֆորմացվեց երկու ուղղություններով, որ գողացավ նաեւ շնչառությունս ու ձայնս։ Մի խոսքով, վախն ու սարսափը վերջին պահին պատեցին ինձ, թեեւ մինչ այդ գրեթե հանգիստ էի։ Հյուպատոսին պատասխանում էր իմ մեջ գտնվող ինչ-որ մեկը, երեւի ավտոպիլոտը, բարեբախտաբար հարցերը սովորական էին՝ ուսման վայր, ուր/ում ես գնում աշխատելու։ Դուրս եկա - անմիջապես անցավ, շատ լավացավ։ Հետեւից Մարինային բաց թողեցին։ Նրան հարցնում էին «անհասկանալի բաների» մասին՝ որքան է ՈՒԼՍԿ-ից ՄՍԿ ճանապարհը եւ ինչ է կերել նախաճաշին։

Դե կարճ ասած, մենք վիզաներ ստացանք։ Եա, բեյբի։

Մնացել է մեկ ամսից մի քիչ ավելի...

http://hiatemyself.blogspot.com/2009/02/blog-post_19.html

http://hiatemyself.blogspot.com/2009/03/do-you-need-job-do-uuu-need-jooob.html

http://hiatemyself.blogspot.com/2009/03/blog-post_09.html

http://hiatemyself.blogspot.com/2009/04/notes-from-moscow-2.html