Ամառ, շոգ, լողափ, օվկիանոսը կողքին։ Էլ ի՞նչ է պետք նորմալ մարդուն երջանիկ լինելու համար։ Մենք էլ Լոս Անջելեսում գտնվելիս, շնչելով նրա օդը, լողալով նրա ջրերում, յոթերորդ երկնքում էինք երջանկությունից։ Բայց այնպես ստացվեց, որ մենք պարզապես նորմալ մարդիկ չենք, մենք հուսահատ ուսանողներ ենք, եւ մեր երջանկությունը երբեք լիարժեք չէր լինի առանց մանկության երազանքի բույրով համեմված հուզիչ արկածների։ Իսկ ո՞վ ժամանակին չի երազել մեկնել Լաս Վեգաս՝ հեռուստացույցի ապակու միջով նայելով նրա հրաշալի լույսերին, հսկայական հյուրանոցներին, շքեղ խաղատներին։ Ես եւ ընկերս՝ Դենիսը, բացառություն չէինք։ Լաս Վեգասը մեզ կանչում էր իր փառահեղ համբավով եւ տարածքային մոտիկությամբ։ Գործը մնացել էր ցանկությունից գործողության անցնելուն։ Դիտարկելով բոլոր հնարավոր տարբերակները՝ որոշեցինք ճանապարհորդել Լաս Վեգաս by car։ Մնում էր միայն գտնել այդ car-ը, եւ դրան էլ գումարած՝ վարորդ։ Մենք ունեինք մեկ թեկնածու՝ մեր ընկեր Ռենեն՝ անհոգ լավատեսը, որը ոչ մի տեղ չէր աշխատում, ապրում էր թրեյլերում եւ անհոգ վայելում էր կյանքը։ Մեծ ուրախության համար մեր խաղադրույքը խաղաց։ Նրա հետ զրույցը կարճ էր՝ գնո՞ւմ ենք։ Իհարկե գնում ենք։

Ուռա, ընկերներ։ Այժմ կարելի էր հավաքել իրերը եւ բարոյապես պատրաստվել այս երկար սպասված իրադարձությանը։ Քանի որ մեր բյուջեն շատ սահմանափակ էր, որոշեցինք վերցնել միայն այնքան գումար, որ բավականացնի բենզինին՝ գնալ-գալու համար, եւ մի քիչ էլ՝ խաղային ավտոմատներում պարտվելու համար։ Եվ ահա եկավ այդ «Իքս» օրը։ Վաղ առավոտյան մենք լքեցինք մեր տունը եւ ուղեւորվեցինք Santa Monica Beach, որտեղից էլ սկսվեց մեր ճանապարհորդությունը։ Զինվելով քարտեզով՝ մենք ճանապարհ ընկանք։ Ճանապարհը մոտ երեք հարյուր մղոն էր, եւ մեր հաշվարկներով՝ երեկոյան պետք է արդեն տեղում լինեինք։ Արեւը վառ էր շողում, օրը պարզապես հրաշալի էր։ Մինչ Դենիսը եւ Ռենեն հետեւում էին քարտեզին եւ ճանապարհին, ես խաղում էի Ռենեի շան՝ Մայլոյի հետ։

Մենք բարեհաջող անցանք հարյուր մղոն, ոչինչ չէր կանխագուշակում դժբախտություն, երբ հանկարծ ես լսեցի կտրուկ պայթյուն։ Ռենեն մեքենան կանգնեցրեց ճամփեզրին եւ դուրս եկավ, իսկ Դենիսն ու ես իրար նայեցինք՝ սկսվեց... Պարզվեց, որ մեր չորս հետեւի անիվներից մեկը պայթել է։ Բնականաբար, օրենքի համաձայն՝ պահեստային անիվ չունեինք։ Անհոգ Ռենեն նստեց ղեկին եւ ասաց. «Հանգիստ, հիմա կամացուկ կհասնենք մոտակա ավան եւ նորը կգնենք»։ Մենք դուրս եկանք մայրուղուց եւ ուղեւորվեցինք դեպի ինչ-որ փոքրիկ քաղաք։ Այնտեղ գտանք անվադողերի մոնտաժման կետ, տերը թերահավատորեն նայեց մեր անիվին, գլխով արեց եւ ասաց, որ նմանները վաղուց չեն թողարկում եւ հազիվ թե մենք այստեղ գտնենք։ Տրամադրությունը, որն առանց այն էլ զրոյական էր, ավելի ընկավ։ Մի՞թե սրանով մեր ճանապարհորդությունը կավարտվի։ Բայց մեր Ռենեն նույնիսկ չէր մտածում հանձնվելու մասին։ Մենք անցանք շրջակայքի գրեթե բոլոր անվադողերի մոնտաժման կետերը, եւ ամենուր մեզ ասում էին նույն բանը... Մնացել էր վերջինը։ Մենք սրտի թրթիռով սպասում էինք վաճառողին, որը գնացել էր մեզ համար անիվ փնտրելու։ Եվ, հրաշք։ Նա գտավ այն։ Մեր երջանկությանը սահման չկար։ Ռենեն փոխեց այն, եւ կարելի էր շարունակել ճանապարհը։ Բայց կար մեկ «բայց»։ Անիվի համար մենք ստիպված եղանք վճարել այն գումարից, որը նախատեսված էր հետադարձ ճանապարհի բենզինի համար։ Ռենեն մխիթարեց մեզ նրանով, որ Լաս Վեգասից մենք տուն կվերադառնանք միլիոնատերեր, եւ որքան էլ զարմանալի է, դա մեզ մի քիչ հանգստացրեց։ Մենք շարունակեցինք ճանապարհը։

Ժամացույցի սլաքը ցույց էր տալիս 4 p.m., մենք գնում էինք Նեւադայի անապատներով եւ հիանում նրա գեղեցկությամբ։ Արեւը արդեն կախված էր հորիզոնի վրա, իսկ դիմացից երեւաց լիքը եւ անհավանական գեղեցիկ լուսինը։ Շուտով սկսեց մթնել, եւ մեր բենզինը վերջացավ։ Ռենեն դուրս եկավ մայրուղուց եւ կանգ առավ լցակայանում։ Մինչեւ Լաս Վեգաս մնացել էր ոչ ավելի, քան հարյուր մղոն։ Բենզինի համար վերջին գումարը տալիս՝ գլխումս միայն մեկ միտք էր պտտվում՝ խրվեցինք։ Դրան գումարած՝ Ռենեն մեզ շատ հետաքրքիր նորություն հայտնեց. իր թրեյլերի գաբարիտային լույսերը հարյուր տարի է՝ չեն աշխատում, եւ մթության մեջ ճանապարհը շարունակել մենք ոչ մի կերպ չենք կարող։ Իսկ ոստիկանության աչքին ընկնելն էլ ավելի լավ է չփորձել, չէ՞ որ, պարզվում է, մեր թշվառ վարորդի վարորդական իրավունքի ժամկետը լրացել է, եւ նրա վրա կախված են հինգ տուգանք։ Այո, ում հետ մենք կապվեցինք... Դե ինչ, ոչինչ չես անի, ստիպված եղանք գիշերել այստեղ։ Լցակայանի կողքին բեռնատարների համար կայանատեղի կար, մենք մեր տանջված թրեյլերը քշեցինք այնտեղ։ Շատ ուտել էինք ուզում, իսկ գումար չկար։ Հարեւան McDonald's-ում մենք ծանոթացանք Իվան անունով մեքսիկացի տղայի հետ։ Նա հենց նոր ավարտում էր իր աշխատանքային հերթափոխը եւ հոգատարությամբ խոստացավ տալ մեզ իր ընթրիքը։ Դե, գոնե ինչ-որ մխիթարանք։

Իմ ուղեկիցներին, կարծես, ընդհանրապես չէր հուզում ստեղծված իրավիճակը, նրանք խաղաղ նստած էին նստարանին եւ դիտում էին գովազդային բուկլետները։ Էխ, տղամարդիկ... Ստիպված եղա նրանց ցնցել՝ տղաներ, ի՞նչ ենք անում, ամեն ինչ վատ է։ Այս անգամ նրանց հավաստիացումները, որ վաղը մենք միլիոնատերեր կդառնանք, ինձ վրա չազդեցին։ Եվ մենք սկսեցինք մտածել, թե ինչ անենք հետո։ Տարբերակներ հատուկ չկային, որոշեցինք փորձել բախտը՝ ողորմություն խնդրելով լցակայանում կանգ առնող վարորդներից։ Այո, երբեք մինչ այժմ ինձ չէր վիճակվել զբաղվել մուրացկանությամբ, ես նույնիսկ չէի կասկածում, որ կյանքը երբեւէ ինձ կմղի դրան։ Բայց դա այնքան էլ սարսափելի չէր։ Վարորդները հիմնականում բարեհամբույր էին եւ արձագանքող, ոմանք նույնիսկ շատ առատաձեռն։ Ընկերներս նույնիսկ համի մեջ ընկան։ Կես ժամ անց մենք ունեինք բավականաչափ գումար ոչ միայն մնացած հարյուր մղոնը անցնելու համար, այլեւ ինձ համար քաղցրավենիք եւ տղաների համար մեկ արկղ գարեջուր գնելու համար։ Կարծես կյանքը կարգավորվեց, մտածում էի ես՝ ուտելով մրգային կոնֆետներ։ Այժմ պետք էր ինքներս մեզ ինչ-որ բանով զբաղեցնել առաջիկա երեկոյի համար։ Մեր լցակայանը գտնվում էր անապատի մեջտեղում, շուրջը միայն չոր թփեր եւ փոքր լեռներ էին։ Որոշեցինք հենց դրանք էլ յուրացնել (լեռները, ոչ թե թփերը))։ Որքան մենք մեքենայից հեռանում էինք, շուրջը դառնում էր ավելի լուռ եւ մութ։ Մթությունը այնքան խիտ էր, որ թվում էր՝ այն կարելի է հավաքել բանկայի մեջ եւ տանել տուն։ Գտնելով բարձրանալու հարմար տեղ՝ մենք սկսեցինք մագլցել դեպի վեր։ Թփերը ցավոտ ծակում էին, եւ ես վախենում էի, ուստի գագաթին այդպես էլ չհասա, ափսոս... Դենիսի պատմություններով՝ այնտեղից բացվում էր շատ լավ տեսարան։ Իջնելով ներքեւ՝ մենք թափառեցինք դեպի մեր անիվների վրա գտնվող տունը։ Ժամանակը ուշ էր, ուստի որոշեցինք երեկոյի մնացած մասը անցկացնել կյանքի իմաստի մասին փիլիսոփայական զրույցներով, որոնք ինչ-ինչ պատճառներով ավարտվեցին սարսափելի պատմություններով։

Հաջորդ օրը վաղ առավոտյան մենք ճանապարհ ընկանք։ Մի քանի ժամ անց մենք մոտեցանք երազանքների քաղաքին։ Իհարկե, ցերեկը այն մեր վրա առանձնապես տպավորություն չթողեց, մենք գիտեինք, որ ամենահետաքրքիրը այստեղ տեղի է ունենում գիշերը։ Մեր մեծ վարորդը չշփոթվեց եւ իր թրեյլերը քշեց ինչ-որ փոքրիկ հյուրանոցի տարածք, շնորհիվ դրա՝ մեր օրը սկսվեց լողավազանում լողալով՝ սակավաթիվ հյուրերի հետ միասին։ Գեղեցկություն։ Բայց առանձնապես հանգստանալու ժամանակ չունեինք, մեզ մեծ գործեր էին սպասում։ Ճաշին մոտ մենք հավաքվեցինք եւ գնացինք գրոհելու Լաս Վեգասը։ Ի դեպ, Լաս Վեգասը մեկ փողոցի քաղաք է։ Բոլոր շքեղ հյուրանոցները եւ խաղատները տեղակայված են մեկը մյուսի հետեւից, եւ առանձնապես հեռու գնալ պետք չէ։ Մտնելով առաջինը՝ դա MGM Grand-ն էր, մենք պարզապես կորցրեցինք խոսելու ունակությունը։ Այն այնքան հսկայական եւ շքեղ էր։ Առաջին հերթին մենք հարձակվեցինք ավտոմատների վրա։ Մի քանի անգամ բախտը փորձելուց եւ համոզվելուց հետո, որ դա մի փոքր անօգուտ գործ է, որոշեցինք շեղվել ինչ-որ այլ բանի վրա։ Հենց այդ պահին մենք նկատեցինք, թե ինչպես է ամբոխը հավաքվել ապակե վանդակի մոտ։ Պարզվում է՝ այդ ժամանակ այնտեղ բաց են թողնում իսկական առյուծների։ Եվ ահա երկու հսկայական կատուներ վազեցին վանդակ՝ հիացած հանրության ծափահարությունների ներքո։ Ասել, որ դա հիասքանչ էր, նշանակում է ոչինչ չասել։ Ամեն ինչ այնքան վարպետորեն էր արված՝ լսվում էր նրանց սարսափազդու մռնչյունը, վանդակում հանդիսատեսի համար հատուկ թունել էր պատրաստված, եւ մի պահ առյուծը հայտնվեց ուղիղ մեր գլխավերեւում։ Շունչս կտրվեց։

MGM-ում մեկ ժամից ավելի զբոսնելուց հետո մենք, վերջապես, շարունակեցինք ճանապարհը։ Հաջորդ հյուրանոցները ոչ պակաս հետաքրքիր էին։ Ինչ ասես չէին հորինել նրանց սեփականատերերը՝ ավելի շատ մարդկանց գրավելու համար։ Շքեղ ձեւավորման մասին խոսելն ավելորդ է։ Հյուրանոցներից մեկում մենք հանդիպեցինք հսկայական ստենդի՝ լի տարբեր բանջարեղեններով եւ մրգերով, ինչպես հետագայում պարզեցինք մեր ստամոքսների օգնությամբ՝ իսկական։ Ամենից շատ ինձ դուր եկավ Venetian հյուրանոցը՝ փոքրիկ Վենետիկը Լաս Վեգասի մեջտեղում։ Իմ կյանքում բախտ եմ ունեցել լինել Իտալիայի այս հիասքանչ քաղաքում, եւ ես սեփական աչքերով կարող էի գնահատել նրանց անհավանական նմանությունը։ Մենք զբոսնեցինք ջրանցքների վրայի կամուրջներով, նստեցինք իսկական գոնդոլա, լսեցինք հրաշալի իտալական երաժշտություն։

Փողոցում մենք հասցրեցինք տեսնել հիասքանչ երգող շատրվանները։ Դրանք միացնում են ամեն կես ժամը մեկ, եւ բազմագույն շիթերը բարձրանում են դեպի երկինք՝ երաժշտության ականջ ծակող հնչյունների ներքո... Հյուրանոցներից մեկը ոճավորված էր որպես գանձերի կղզի, այնտեղ մենք տեսանք իսկական ծովահենային նավ։

Ամբողջ օրը Լաս Վեգասում զբոսնելով՝ մենք նույնիսկ չէինք նկատում հոգնածությունը։ Մեր գլուխը այնքան զբաղված էր նոր տպավորություններով, որպեսզի ոչինչ բաց չթողնենք։ Հոգին պարզապես ցնծում էր, ուզում էի պարել եւ ծիծաղել։ Բայց, մեծ ափսոսանքով, օրը մոտենում էր ավարտին, ավելի ճիշտ՝ վաղուց արդեն մոտեցել էր։ Հետադարձ ճանապարհին մենք փորձում էինք եւս մեկ անգամ հայացք նետել երազանքների քաղաքի յուրաքանչյուր կտորին, որին չգիտեի՝ կվերադառնամ, թե ոչ։ Մենք շնչում էինք նրա օդը, քայլում էինք նրա հողի վրա, նայում էինք նրա երկնքին... Տուն հասնելով՝ մենք արդեն ոտքերի վրա չէինք կանգնում։ Առանց ավելորդ խոսակցությունների՝ մենք պառկեցինք քնելու եւ քնեցինք։

Առավոտյան մենք արթնացանք առույգ եւ երջանիկ։ Եվ եկավ ժամանակը մեր երազանքին հրաժեշտ տալու։ Բայց, անկասկած, այժմ այն կարելի էր գրել «իրականացած» ցուցակում։ Իմ կյանքում տպավորություններով այսքան հարուստ օր դեռ չէր եղել։ Վաղ առավոտյան մենք դուրս եկանք մեր հարմարավետ հյուրանոցից եւ ուղեւորվեցինք ուղիղ դեպի մոտակա արվարձանային լցակայան՝ կրկին բենզինի համար գումար «վաստակելու»։ Այս անգամ ամեն ինչ ավելի հեշտ ստացվեց, չէ՞ որ հիմա մենք ասում էինք, որ խաղատանը պարտվել ենք ամբողջ գումարը։ Հավաքելով բավականաչափ գումար՝ մենք լիցքավորվեցինք եւ ճանապարհ ընկանք։ Հետադարձ ճանապարհը ինձ ավելի հաճելի թվաց, դե, դա հասկանալի է։ Օրը պարզապես հրաշալի էր, ոչ շատ շոգ, բայց արեւոտ։ Պատուհանից դուրս անցնում էր անապատային լանդշաֆտը, հեռվում երեւում էին փոքր լեռներ։ Հանկարծ բարձր ձայնը ինձ շեղեց բնապատկերներից, եւ մենք կրկին կանգ առանք ճամփեզրին։ Ես չէի կարող հավատալ՝ մեր անիվը կրկին պայթել էր, այս անգամ՝ առջեւինը։ Դե, մի՞թե այդպես լինում է։ Այս անգամ մոտակայքում ոչ մի ավան չկար, միայն ինչ-որ աղբանոց՝ ճանապարհի աջ կողմում։ Անելու բան չկար, որոշեցինք փորձել բախտը այնտեղ։ Կերպ-կերպ առանց առջեւի անիվի դուրս եկանք ճանապարհից եւ գնացինք որոնումների։ Պարզվեց, որ դա այնքան էլ աղբանոց չէր։ Դա ավելի շուտ կարելի էր անվանել հին իրերի գերեզմանոց։ Այստեղ հանգչում էին հին թրեյլերներ, ընդ որում՝ բավականին աշխատունակ վիճակում, մեքենաներ, պահեստամասեր, նույնիսկ կենսազուգարաններ։ Ամենից շատ մենք զարմացանք, երբ նկատեցինք, որ այս գերեզմանոցում ինչ-որ մեկը ապրում է։ Թրեյլերներից մեկից դուրս եկավ խիստ մորուքավոր տղամարդ եւ սկսեց մուրճով թակել ինչ-որ երկաթի։ Որոշեցինք օգնություն խնդրել նրանից։ Մոտենալով՝ մենք նրա թրեյլերի մոտ տեսանք շան բույն՝ մեջը ձանձրացած շան հետ, ցրված մանկական խաղալիքներ։ Մի քիչ հեռու տեղակայված էր փոքրիկ ցանկապատ՝ երկու սիրուն ավանակներով։ Վայ, մտածեցի ես, այսպիսի Ամերիկա ես դեռ չէի ճանաչում։

Տղամարդը այնքան էլ խոսկան չէր, բայց համաձայնեց օգնել մեզ։ Ռենեի հետ միասին նրանք գնացին անիվ փնտրելու։ Իսկ մենք այդ ընթացքում մեզ համար էքսկուրսիա կազմակերպեցինք տեղի վայրերով։ Նայեցինք բոլոր մեքենաների եւ թրեյլերների մեջ, շոյեցինք ավանակներին, հանդիպեցինք եւս մի քանի տեղացի բնակիչների։ Մենք ամաչեցինք հարցնել, թե ինչու են նրանք ընտրել կյանքը լքված աղբանոցում՝ քաղաքակրթությունից հեռու, բայց, կարծում եմ, դա նրանց անձնական գիտակցված ընտրությունն էր։ Անիվը փոխելուց հետո Ռենեն շնորհակալություն հայտնեց մեր նոր ծանոթին, նա նույնիսկ հրաժարվեց գումարից։ Հրաժեշտ տալով՝ մենք շարժվեցինք առաջ։

Բարեբախտաբար, ճանապարհի մնացած մասը մենք անցանք առանց արկածների։ Երեկոյան մենք արդեն ԼԱ-ում էինք, ես կրկին տեսա իմ սիրելի օվկիանոսը եւ եւս մեկ անգամ համոզվեցի, որ կյանքը հրաշալի է։ Ավարտվեց իմ կյանքի ամենահետաքրքիր արկածը, եւ ինձ նույնիսկ թվաց, որ ես մի քիչ մեծացել եմ։