Աշխատանքը գայլ չէ, չի փախչի։
International Dulles airport-ը մի վայր է, որն այժմ ես կարող եմ հպարտությամբ անվանել իմ երկրորդ տունը։ Հենց այս օդանավակայանում՝ Վաշինգտոնից մեկ ժամ հեռավորության վրա, ես անցկացրեցի իմ ամառվա մեծ մասը՝ աշխատելով սրճարանում։ Թեեւ «աշխատել» բառը այնքան էլ տեղին չէ... Խոհանոցում մինչեւ ուժասպառ լինելը պարելը, տաքարյուն լատինոների հետ սալսայի դասերը, աշխատանքային ժամերին հագուստի վրա ակրիլով նկարելը, գլխին ցելոֆանե տոպրակներ դրած օդանավակայանով քայլելը եւ կարճամետրաժ ֆիլմեր նկարահանելը. մի՞թե սա կարելի է անվանել այնպիսի ձանձրալի բառով, ինչպիսին աշխատանքն է։ ;)
Առաջին զարմանքն այն էր, որ իմ մենեջերը եթովպացի էր։ Հետո պարզվեց, որ իմ գրեթե բոլոր գործընկերները նույնպես Եթովպիայից են, այնպես որ մենք չէինք կարող չհետաքրքրվել եւ հետագայում սիրահարվել եթովպական մշակույթին։ Մենք սկսեցինք սովորել ամհարերեն (Եթովպիայի ամենատարածված լեզուն), մեր մենեջերի հետ գնում էինք եթովպական ռեստորաններ (զվարճալի էր լինել միակ սպիտակամորթները ամբողջ հաստատությունում!) եւ շուտով ընկերացանք Եթովպիայից եկած ռեգի երաժիշտների հետ, որոնց համերգներին մենք հաճախում էինք նախանձելի եռանդով։
Ի դեպ, եթովպացիները հիմնականում ապրում են Վիրջինիա նահանգում եւ Վաշինգտոնում (այնտեղ հաստատվել են նույնիսկ Հայլե Սելասիեի ժառանգները!), ուստի զարմանքը շուտով անցավ։ Բայց այլ քաղաքներում եթովպացիների հետ յուրաքանչյուր հանդիպում բերում էր բազմաթիվ դրական հույզեր։ Կարծում եմ՝ նրանց տեսնելուց ես ավելի էի ուրախանում, քան իմ հայրենակիցներին տեսնելուց։ Հատկապես, եթե նրանք սկսում էին ազատ ռուսերեն խոսել՝ հիշելով այն դեռ Մոսկվայի համալսարանական տարիներից՝ Խորհրդային Միության ժամանակներից։ Այսպիսով, Ամերիկան հայտնագործելու փոխարեն մենք մեր համար հայտնագործեցինք Աֆրիկան :)
Սրճարանը, որտեղ մենք «հաստատվեցինք» ամռանը, բոլորովին անլուրջ հաստատություն էր, եթե կարելի է այդպես ասել։ Սնունդը կարելի էր ուտել եւ վերցնել անսահմանափակ։ Չնայած սրճարանի ամբողջ տարածքում տեղադրված տեսախցիկներին եւ կանոնավոր ստուգումներին՝ մենք հաջողությամբ խուսափում էինք աշխատանքից՝ զբաղվելով «ինքնազարգացմամբ»։ Մենք անընդհատ երաժշտություն էինք բերում եւ լսում, պարում եւ նվագում դույլերից պատրաստված իմպրովիզացված թմբուկների վրա։ Ես նույնիսկ սկսեցի ֆիլմերի ցուցադրություններ կազմակերպել սրճարանի դահլիճում, բայց «Ցտեսություն, Լենին!»-ից հետո ինձ արգելեցին դա անել ;)
Մի անգամ որոշեցի ակրիլային ներկերով նկարել գրիչով կեղտոտված բրիջներիս վրա։ Մենեջերը եկավ, հարցրեց. «Ես այստեղ տեսախցիկով հիանում էի քեզնով։ Ի՞նչ ես անում այստեղ»։ - «Նկարում եմ»։ - «Իսկ ինչո՞ւ չես աշխատում»։ - «Հիմա կավարտեմ նկարելը եւ կգնամ...»։ Որպես կանոն, նույնիսկ դա անպատիժ էր մնում։
Ինձ համար ամենահետաքրքիր զբաղմունքը հաճախորդների հետ շփումն էր։ Քանի որ մենք աշխատում էինք միջազգային օդանավակայանում, բոլորովին տարբեր անկյուններից եկած մարդկանց հանդիպելը բավականին սովորական էր։ Մշտական հաճախորդները օդանավակայանի աշխատակիցներն էին, որոնց մեջ կորել էին չկայացած բժիշկներ, սցենարիստներ, դերասաններ։ Ես արագ ինձ համար հավաքեցի մի ամբողջ «նկարահանող խումբ» եւ նույնիսկ սցենար գրեցի վեսթերնի տարրերով կատակերգական դետեկտիվի համար :) Ափսոս, որ չհասցրինք նկարահանել։
Չնայած ամբողջ զվարճանքին՝ առօրյա ավտոմատ աշխատանքը շուտով շատ ձանձրալի դարձավ, այնպես որ «ազատ լողի» դուրս գալու ցանկությունը օրեցօր աճում էր...
