Հաջորդ օրը մենք գնացինք եւ եւս մեկ ճամպրուկ գնեցինք երկրորդ ձեռքի իրերի խանութից, քանի որ մեր իրերը շատացել էին, եւ պետք էր դրանք ինչ-որ տեղ դնել։ Նաեւ գնացինք եւ առանց որեւէ խնդրի վերադարձրինք GPS-ը։ Մի քանի հագուստ գնեցինք, հրաժեշտ տվեցինք բոլորին եւ երեկոյան մեկնեցինք Վիրջինիա-Բիչ, որտեղից ավտոբուս ունեինք դեպի Նյու Յորք։

Մեր մեքենան վաճառեցինք Ալեքսին, ով սիրով համաձայնեց գնել այն 600 դոլարով։ Մենք որոշեցինք եւս մեկ օր զբոսնել Նյու Յորքում, քանի որ եղբայրս առաջին անգամ էր այնտեղ։ Այնտեղ հասանք Վիրջինիա-Բիչից 35 դոլարով՝ chinabus-ով։ Ուզում էինք մի տեղ գտնել, որտեղ կարող էինք թողնել իրերը ամբողջ օրվա ընթացքում եւ գնալ զբոսնելու։ Պարզվեց, որ Նյու Յորքում դա այնքան էլ հեշտ չէ։ Միայն օդանավակայաններում, իսկ դա հեռու է եւ անհարմար։ Հետո ես ինտերնետում սկսեցի փնտրել տարբերակներ, թե որտեղ կարելի է թողնել իրերը, եւ Մանհեթենում մի գրասենյակ գտա, որտեղ 8-10 դոլարով մեկ ճամպրուկի համար կարելի էր պահել ուղեբեռը։ Իմ կարծիքով՝ հիանալի լուծում է։ Ահա գրասենյակի հասցեն՝

SCHWARTZ TRAVEL SERVICES (212) 290-2626 357 West 36 Street New York, NY 10001

Տաքսիով գնացինք այնտեղ, քանի որ պայուսակները շատ էին։ Եվ հենց այդ ժամանակ ինձ հետ մի պատմություն պատահեց, որին արժեր առանձին էջ նվիրել բլոգում, բայց քանի որ ես արդեն բավականին շատ եմ գրել, դա չեմ անի։ Այսպիսով, այդ տաքսիում ես կորցրեցի իմ դրամապանակը, որի մեջ կար մոտ հազար դոլար։ Իհարկե, ես արդեն չէի հուսում, որ երբեւէ կվերադարձնեմ այն, չէ՞ որ դա պատահել էր Նյու Յորքում։ Ամբողջ օրը վատ տրամադրությամբ զբոսնում էի, եւ երեկոյան մենք ավտոբուսով մեկնեցինք Բոստոն, որտեղից պետք է թռչեինք տուն։

Ի դեպ, Նյու Յորքից Բոստոն գնալու լավագույն տարբերակը Fung Wah Bus չինական ավտոբուսներն են։ Մեկնման կետը՝ Չայնաթաուն, ավտոբուսները երթեւեկում են ամեն կես ժամը մեկ։ Գինը ընդամենը 15 դոլար է։ Տոմսերը կարելի է գնել կամ կայքում՝ http://www.fungwahbus.com/, կամ մեկնման կետում։ Մենք Բոստոն հասանք ուշ եւ ստիպված եղանք գիշերել օդանավակայանում։ Վաղ առավոտյան, ուղեբեռը հանձնելով TrainStation-ի պահման խցիկ (շատ հեշտ է հասնել օդանավակայանից), գնացինք քաղաքը դիտելու։

Երբ զբոսնում էինք քաղաքում, հրաշք տեղի ունեցավ, եւ ինձ զանգահարեց մի տղամարդ, ով գտել էր իմ դրամապանակը տաքսիում եւ համաձայնել էր վերադարձնել ամբողջ գումարը եւ փաստաթղթերը, բայց պայմանով, որ ես հենց այսօր գամ Նյու Յորք եւ անձամբ վերցնեմ նրանից։ Ես ընտրություն չունեի, ուստի, մինչ եղբայրս զբոսնում էր Բոստոնում, ես ինքնաթիռով կատարեցի Բոստոն – Նյու Յորք – Բոստոն ուղեւորությունը։

Հետո հանդիպեցինք եղբորս հետ եւ հաջողությամբ գրանցվեցինք չվերթի համար։

Ճիշտն ասած, օդանավակայանում մեզ հետ զվարճալի պատմություն պատահեց։ Մեքենան վաճառելուց առաջ մենք դրանից հանել էինք 2 անվտանգության բարձիկ՝ հայրենիքում վաճառելու նպատակով։ Դրեցինք դրանք ճամպրուկի մեջ եւ մոռացանք դրանց մասին։ 10 րոպե անց, երբ հանձնեցինք մեր ուղեբեռը գրանցման ժամանակ, մեզ եղբորս հետ հայտարարեցին ամբողջ Բոստոնի օդանավակայանով, որ մոտենանք Security-ին։ Մենք, իհարկե, մոտեցանք, քանի որ մեզ հետաքրքիր էր, թե ինչու է այդպիսի մեծ ուշադրություն մեզ։ Ինչպես բացատրեց սպան, անվտանգության բարձիկները չի կարելի տեղափոխել ուղեբեռում, քանի որ դրանք կարող են պայթել ինքնաթիռում։ Ես այն ժամանակ նրան ասացի, որ պարզապես դեն նետի դրանք եւ հանգիստ թողնի մեզ։ Այնպես որ, տղաներ, ձեզ հետ ավտոմեքենայի անվտանգության բարձիկներ մի տարեք, քանի որ դրանք կառգրավեն օդանավակայանում։ Եվ մենք թռանք տուն։

Այսքանը... Վերջ... Մինչ հանդիպում 2011-ին...

Այս բլոգում բաց են թողնվել ՇԱՏ հետաքրքիր պահեր, այլապես, եթե ես սկսեի այդ ամենը գրել, ոչ ոք ժամանակ չէր ունենա դա կարդալու։ Բայց ես ժամանակի ընթացքում կավարտեմ ԱՄԵՆ ԻՆՉ։ Խոստանում եմ)

Շնորհակալություն եղբորս եւ Սաբինային, ովքեր օգնեցին ինձ թարգմանել այս տեքստը ռուսերեն։

Շնորհակալություն բոլորին, ովքեր մեր կյանքը ավելի հետաքրքիր դարձրին ԱՄՆ-ում (ձեզ է նվիրված այս բլոգի առանձին էջը)։

Մինչ շուտափույթ հանդիպում...