Երբ կյանքում ամեն ինչ լավ է, մենք ոչինչ չենք անում, ոչնչի չենք հասնում, պարզապես լողում ենք հոսանքով, որը մեզ տանում է։ Եվ որպեսզի կյանքը դառնա բուռն հոսք, այլ ոչ թե գյուղական առվակ, անհրաժեշտ է «հրում հետույքին»։

Ինձ համար դա դավաճանություն էր, հիասթափություն եւ այն գիտակցումը, որ 19 տարեկանում ես դեռ ոչնչի չեմ հասել։ Ես կախված էի ինձ շրջապատող մարդկանցից, ապրում էի նրանց կյանքով՝ չկառուցելով իմը։

«Սիրող մարդը» վերածվեց «ինձ ատող էակի»։

Առանց նրա առաջին ամիսներն անսովոր էին, միայնակ։ Ամոթ է խոստովանել, բայց ես նայեցի նոութբուքիս բոլոր սերիալները, տնից դուրս չէի գալիս, որովհետեւ գնալու մարդ չկար։

Իսկ նրանք շարունակում էին ապրել իրենց կյանքով, չէ՞ որ նրանք այն ունեին։ Իսկ ես պարզապես զբաղմունք չունեի։ Ինստիտուտ - տուն - ինստիտուտ - տուն։

Մի պահ որոշեցի ամեն ինչ փոխել։ Որոշեցի, որ ինձ պետք է իմ կյանքը, որտեղ կլինեմ միայն ես, իմ հետաքրքրությունները, իմ զբաղմունքները։

Որոշեցի աշխատանք գտնել։ Միայն թե չէի մտածում, որ կհանդիպեմ Ամերիկայում աշխատանքի կայքի։ Բազմոցին պառկած՝ կարդացի ամբողջ կայքը սկզբից մինչեւ վերջ։ Հաշվի առնելով երեւակայությունս՝ 20 րոպեում արդեն հասցրել էի լինել Ամերիկայում, ապրել արկածներով լի ամառ եւ վերադառնալ։ Կարդացի, ու վերջ։ Փակեցի նոութբուքը։ Բացեցի նոութբուքը եւ նորից մտա կայք՝ «Ուզում եմ!» հստակ մտքով։

Տխուր սկիզբ, բայց ինձ համար դա դարձավ հաշվարկի կետ։ Այսպիսով, welcome to my blog!

P.S. (21.04.2010) Նրանց համար, ում հետաքրքրում է հենց դեսպանատան անցումը, կարող եք թերթել մոտ 18 էջ, իսկ այնտեղ, որտեղ իմ գրառումները սկսել են գրվել մեծ, նույնիսկ ՀՍԿԱՅԱԿԱՆ տառաչափով՝ դրանք իմ էյֆորիայի ուրախ պահերն են!!!!))))) Թեեւ ես, օրինակ, սիրում եմ բլոգները կարդալ ամբողջությամբ՝ այդպես կարելի է զգալ հեղինակին... Դե, սա ընդամենը շեղում էր...

P.P.S. Իսկ ի՞նչը «հրեց» ձեզ այս արկածախնդրության մեջ??? Կամ ի՞նչն է հրում???)))))