Դուրս ես գալիս շենքից, եւ քեզ վրա է թափվում տաք օդի ալիք եւ ձայների ծով (մեքենաների աղմուկ, մարդկանց աղմուկ, շինարարության ձայներ, ազդանշանների ոռնոց), եւ դու անմիջապես հասկանում ես, թե որտեղ ես: Ահա, վերջապես, Մանհեթենը: Մոտ 3 րոպե մենք պարզապես ապշած կանգնած էինք ելքի մոտ, նայում էինք գունավոր լույսերին, անցնող տաքսիներին, կողքով վազող մարդկանց.. Թերեւս այդ պահին հասկանում ես, որ հայտնվել ես բոլորովին այլ աշխարհում: Ահա այն՝ երազանքը!!

Կրկին խոսելու ունակությունը ձեռք բերելով՝ մենք շարժվեցինք գիշերային Նյու Յորքը հետազոտելու: Թայմս Սքվեր, Բրոդվեյ, 5-րդ պողոտա.. Գիշերվա ժամը մեկի սահմաններում մենք հասանք Central Park, ընկանք նստարանին եւ հասկացանք, որ ուժ չունենք ընդհանրապես: Մենք այնտեղ պառկեցինք մոտ մեկ ժամ, պարբերաբար հրելով միմյանց, որպեսզի չքնենք: Մի փոքր ուժ հավաքելով՝ մենք հասկացանք, որ ամբողջ գիշեր այնտեղ չենք նստի, քանի որ բավականին զով է, ուտել ենք ուզում, եւ լավ կլիներ ինտերնետ գտնել.. Կռահո՞ւմ եք, թե ուր գնացինք: Օ՜ այո, դա Թայմս Սքվերի Մակդոնալդսն էր))

Այնտեղ մենք կշտացանք, տաքացանք, Skype-ով զրուցեցինք հարազատների հետ (Մոսկվայում այդ ժամանակ արդեն կեսօր էր), հանդիպեցինք նաեւ ռուս ուսանողների մի խմբի..

Առավոտյան ժամը 5-ի սահմաններում հասկացանք, որ կարող ենք շարունակել Նյու Յորքի հետազոտությունը: Քանի որ մեր պլաններում կար նաեւ Ազատության արձան այցելությունը, մենք շարժվեցինք դեպի հարավ՝ Yellow Street թաղամաս:

Պետք է ասել, որ Մանհեթենի կենտրոնը գիշերը բավականին տխուր տեսարան է. երկնաքերերի պատճառով օդը այնտեղ չի թափանցում, ամենուր աղբ է ցրված, կան պարկեր, որոնք երեկոյան հանում են բոլոր հաստատություններից, իսկ գիշերը դրանք վերցնում են աղբահավաքները.. ընդհանուր առմամբ, կարող եք պատկերացնել, թե ինչ բույր է այնտեղ: Այո, թերեւս այդ գիշերը ինձ ամենաշատը հիշվեց աղբի գարշահոտությամբ((

Բայց երբ մենք դուրս եկանք երկնաքերերի թաղամասից, հայտնվեցինք այն Նյու Յորքում, որն ինձ ամենաշատը դուր եկավ:

Դա փոքր 4-5 հարկանի տների թաղամաս էր՝ պատշգամբներով եւ դրանց դիմաց ծառերով, որոնք դուրս էին ցցված ասֆալտով շրջապատված փոքրիկ կանաչ քառակուսուց: Գրեթե յուրաքանչյուր դռան մոտ թափված էին փոստատարի նոր նետած առավոտյան թերթերը: Մի պահ թվաց, թե մենք հայտնվել ենք «Բրյուս Ամենակարող» ֆիլմի կադրում: Ահա հիմա Ջիմ Քերին դուրս կգա մուտքից, դուրս կբերի կարմիր բազկաթոռը, կդնի ծառի կողքին եւ իր շանը ցույց կտա, թե որտեղ պետք է զուգարան գնալ))

Վայելելով նման տեսարանները՝ մենք զբոսնում էինք առավոտյան անմարդաբնակ Նյու Յորքով եւ ժամը 7-ին հասանք Ուոլ Սթրիթի հայտնի ցլին, շփեցինք նրա բոլոր անհրաժեշտ տեղերը, որպեսզի փողը շատանա, եւ մաքուր խղճով գնացինք Ազատության արձան էքսկուրսիայի:

Դե, անկեղծ ասած, այնտեղ գնացինք միայն նրա համար, որ հետո չմտածենք. «Ինչպե՞ս թե, մենք եղել ենք ՆՅ-ում եւ չենք տեսել Ազատության արձանը»: Այո, ոչ մի նոր բան չեմ ասի՝ գրքով եւ ջահով հսկայական կանաչ կին =) վերջ): Կղզուց վերադառնալիս մենք ընդհանրապես քնեցինք (ի վերջո, մեկ օրից ավելի առանց քնի): Ասում են՝ մենք կանգառ ենք ունեցել եւս մեկ կղզում, բայց մեզանից երեքից ոչ ոք դա չի հիշում:

Փաստորեն, Նյու Յորքում մեր ժամանակը մոտենում էր ավարտին, մենք վերադարձանք Թայմս Սքվեր (այս անգամ մետրոյով, քանի որ ոտքերս գրեթե չէինք զգում), հրաժեշտ տվեցինք մեր երրորդ ուղեկցին, քանի որ նա պատրաստվում էր եւս մի քանի օր մնալ ՆՅ-ում (Ի դեպ, նա այնտեղ էլ մնաց, այդպես էլ չհասավ իր գործատուին: Անցավ բարմենի դասընթացներ, պարբերաբար ինչ-որ տեղ աշխատում էր, տասը հոգով ապրում էին 2-սենյականոց բնակարանում.. Բայց չէր բողոքում, քանի որ իր համար գլխավորը երեկույթներն ու զվարճանքն էին: Այն, ինչ ուզում էր ստանալ ուղեւորությունից, ստացավ եւ երջանիկ էր: Յուրաքանչյուրին՝ իրենը)..

Մենք քիչ ժամանակ ունեինք, ուստի մտանք խանութ՝ ես ուզում էի գոնե ինչ-որ հագուստ գնել առաջին մի քանի օրվա համար: Բայց հանգստյան օր էր, եւ տեսնելով հանդերձարանի հերթը՝ որոշեցի, որ կհամբերեմ.. Շարժվեցինք դեպի ավտոբուսի կայարան: Չգիտեմ, թե ինչու որոշեցինք, որ Bus Station-ը գտնվում է 42-րդ փողոցի եւ 5-րդ պողոտայի խաչմերուկում: Չգիտեմ, թե ինչու այդ հասցեն կպավ մեր գլխին: Եվ այսպես, մինչեւ ավտոբուսը կես ժամ է, մենք մտնում ենք շրջադարձի հետեւը, որտեղ, մեր կարծիքով, պետք է լիներ Bus Station-ը, եւ.. այնտեղ չենք տեսնում: Շրջեցինք ամբողջ թաղամասը՝ ավտոբուսի կայարան չկա!!! Իսկ սա չէ՞ որ ինչ-որ կանգառ չէ: Սա մի ամբողջ տերմինալ է՝ աննկատ մնալը անհնար է: Մինչեւ ավտոբուսը 15 րոպե է.. հիշում եմ, որ ուսապարկումս ունեմ Նյու Յորքի ուղեցույց, որը նախապես տրվել էր մեզ CMO-ի աշխատակիցների կողմից (շնորհակալություն ձեզ!): Նայում ենք հասցեն՝ 42-րդ փողոցի եւ 8!!! պողոտայի խաչմերուկ: Դե, մտածում ենք՝ ՆՅ-ն կառուցել են խելացի մարդիկ, ի՞նչ է մեզ համար 3 թաղամաս վազելը.. Անիծվեն այն շինարարները, որոնք 5-րդ եւ 6-րդ պողոտաների միջեւ խցկել են եւս երեք պողոտա!!!!! Վազեցինք դեպի կայարան, բայց պարզվեց, որ մուտքը մյուս կողմից է, իսկ ամենամոտ ճանապարհը մետրոյով է: Ուղեւորատոմսեր չունենք, դրամարկղերի մոտ հերթեր են, մինչեւ ավտոբուսը 7 րոպե է.. Այո, Ամերիկայում մեր երկրորդ օրը մենք օրենք խախտեցինք՝ երկու անգամ ցատկելով շրջադարձային դարպասների վրայով!.

Վերջապես մենք ավտոկայարանում էինք, ներս թռանք ուղեբեռի պահեստ, վերցրինք պայուսակները եւ վազքով դեպի անհրաժեշտ ելքը: Ավտոբուսին հասանք մեկնումից 2 րոպե առաջ: Դե, հիմա արդեն կարելի էր շունչ քաշել, ընկնել փափուկ նստատեղին եւ ուղեւորվել դեպի մեր բնակության վայր..