Օգոստոսի 28

Հաջորդ օրը որոշեցի Ռեգինային ցույց տալ այն այգին, որը ժամանակին ինձ ցույց էր տվել Փիթերը՝ Manhattan Bridge Park-ը։ Մենք գնացինք ոտքով՝ անցնելով Little Italy-ով, Chinatown-ով եւ, իհարկե, Brooklyn Bridge-ով)))))

Քաղաքով քայլելիս ամեն ինչ արդեն ծանոթ է, շատ հարազատ։

Brooklyn Bridge-ով քայլելիս ինձ զարմացրեց զբոսաշրջիկների քանակը, թեեւ չէ՞ որ շաբաթ օր է։ Իհարկե, այստեղ զբոսաշրջիկներ կլինեն։ Բայց ինձ ավելի շատ զարմացնում է այն, որ հսկայական թվով տարիներ առաջ ինչ-որ մեկը կառուցել է այս հսկայական հրաշքը՝ կամուրջը։))) Ինչպե՞ս կարելի է այդքան լավը լինել!!!)

Կամրջի վրա ես նույնիսկ իմ մասին հիշողություն թողեցի՝ կարմիր գրիչով ինչ-որ հիշարժան բան քերծելով))))))

Ռեգինան նորից տրամադրություն չուներ, եւ երկրորդ անգամ ես զղջացի, որ հիմա ինչ-որ մեկը ինձ հետ է։ Բայց փորձելով չընկճվել՝ ես այնուամենայնիվ փորձեցի նրան զվարճացնել, գուցե իսկապես տրամադրությունը չկար։)))) Եվ... սկսեցի ռուսերեն երգեր երգել՝ սկսած «Անտառում ծնվեց տոնածառը» երգից, վերջացրած «Իսկ մեզ ամեն ինչ միեւնույն է»-ով։)))))) Եվ ինչ-որ կերպ այնքան ուրախացա, որ ուզում էի ցատկոտել։)))))))

Մենք հասանք այդ արդեն ծանոթ այգին, եւ ես պարզապես խելագարվում էի այդ հիանալի վայրից. արեւը արդեն մայր էր մտնում եւ գեղեցիկ լուսավորում էր այգին։ Մենք նստեցինք աստիճաններին եւ որոշ ժամանակ պարզապես լուռ վայելում էինք այդ գեղեցկությունը։ Այստեղ՝ մեզանից մի քանի մետր հեռավորության վրա, կանգնեց կոստյումով մի տղա, դրեց նոտաները եւ սկսեց կիթառ նվագել... Ինչ-որ ռոմանտիկ, հոգեհարազատ եւ միաժամանակ մտածկոտ բան։)) Եվ այդ պահին ինձ թվաց, որ ես երկրագնդի ամենաերջանիկ մարդն եմ։)))

Ես հարցրեցի, թե ինչու է նվագում։ Իսկ նա ասաց. «Այստեղ հիմա հարսանեկան արարողություն է լինելու»։ - «Դու շատ հոգեհարազատ ես նվագում»։ - «Շնորհակալություն։))))»

Մենք ազատեցինք աստիճանների տեղը եւ տեղափոխվեցինք ավելի հեռու, բայց այնպես, որ դեռ հետեւենք արարողությանը։)) Հավաքվեցին հյուրերը, գեղեցիկ։ Ահա քահանան, փեսան, հարսնաքույրերը... ամեն ինչ այնքան ռոմանտիկ է։ Մանհեթենի տեսարանը...

Եվ հանկարծ ջրի վրայով լողում են... դեղին գույնի կանոեներ (կայակներ)։))) Եվ ոչինչ չէր լինի, եթե նրանք պարզապես լողային, ուր որ գնում էին։ Բայց նրանք սկսեցին մոտենալ ափին եւ կայակները քաշել ափ։ Եվ նրանք մոտ 15-ն էին։ Հավանաբար դա էքսկուրսիոն տուր էր՝ կանգառներով։))))

Երեւի եթե դա իմ հարսանիքը լիներ, ես շատ կվշտանայի, իսկ ինձ այս անհեթեթ իրավիճակը մի փոքր զվարճացրեց։)) Այնուամենայնիվ, երբեք չես կարող ամեն ինչ մանրամասն մտածել։ Ահա թե ինչու ես փորձում եմ երբեք պլաններ չկազմել. ամեն ինչ կարող է մի ակնթարթում շրջվել։)