Լոս Անջելեսում ամենատհաճ բանը բնության ուժերն են, ավելի ճիշտ՝ երկրաշարժերը։ Մենք էլ «բախտ ունեցանք»։ Այն տեղի ունեցավ շատ հանկարծակի, եւ ճիշտն ասած, ես նույնիսկ չէի մտածել, որ դա ընդհանրապես կարող է պատահել։ Մի խոսքով, սովորական արեւոտ օր էր, որոշեցի տուն՝ մայրիկիս զանգել։ Լյոշայի հետ հեծանիվները վերցրինք ու գնացինք 7-eleven։ Վերադառնում եմ տուն, զանգում։ Եվ ամեն ինչ լավ կլիներ, եթե հանկարծ խոսակցության կեսին չնկատեի, որ տան մեջ ամեն ինչ սկսեց շարժվել։ Բայց նույնիսկ այդ պահին ես չմտածեցի երկրաշարժի մասին!!! Հինգ վայրկյան անց տունը սկսեց ցնցվել, ես նայեցի վերեւ, ջահը ճոճվում էր, պատերին եղած ամեն ինչ նույնպես, եւ աստված իմ, ես էլ!!!! Դժվար է փոխանցել, թե ինչ ես զգում այդպիսի րոպեներին, չես հասկանում, թե ինչ պետք է անել, հատկապես, եթե դա տեղի է ունենում առաջին անգամ քո կյանքում։ Առաջին հիմար միտքը, որ եկավ գլխիս (դա ճիշտ է), մտածեցի, որ ինչ-որ մեկը տունը ճոճում է։ Հետո հասկացա, որ դա անհնար է... Շեղվեցի մայրիկիս հետ խոսակցությունից... Ջոաննան վազում է դռան միջով եւ գոռում. «Oh my God!!!! Marcus!!!!!!» Հայտնվում է Էդգարը, սկսվում է խուճապ, նա գոռում է. «Earthquake!» Մայրիկս հեռախոսով ինչ-որ բան է գոռում ինձ, ես կարծես կախվել էի, ոչինչ չէի հասկանում։ Ի՞նչ։ Ի՞նչ։ Ի՞նչ անել։!!!!!!!.... Ամեն ինչ դադարեց.... Լռություն.... Վերջապես լսեցի մայրիկիս։ - այո, այո, այո, մամ։ ի՞նչ է մեզ մոտ։ երկրաշարժ։ - ի՞նչ։ Ալինա, վերջ, վերադարձիր տուն։ - ոչ, ոչ։ ամեն ինչ արդեն լավ է։ ես քեզ նորից կզանգեմ։ - լավ, ես մտնում եմ ինտերնետ, կկարդամ, թե ինչ է պատահել ձեզ մոտ։ - համբուրում եմ։ - եւ ես քեզ։ Արդեն բոլորը հեռուստացույց են նայում, ամենուր հեռարձակվում է, թե ինչ է պատահել քաղաքում։ Երկրաշարժը հասել է 6.7 բալի!!!! - What? is it much? (հարցնում եմ) - yeah! but its often happens! (Էդգար) - Really? oh my God! i didnt know about this!!! WOW! - Jo, why did you say "Marcus"? he wasnt here!!!! - ....i dont know!!! (Ջոաննա) Մարկուսը նրա ընկերն է։ Եվ նա ինչ-որ պատճառով սկսեց գոռալ նրա անունը)))) Իմ ընկերները այդ ժամանակ նստած էին թրեյլերում։ Ասացին, որ երբ սկսվեց երկրաշարժը, նրանք էլ սկզբում ոչինչ չհասկացան։ Բայց հետո, երբ սկսվեց ցնցումը, նրանց թվաց, որ նույնիսկ թրեյլերը հիմա կթռչի, կջարդի դարպասները եւ նրանք կգնան ճանապարհ)))) Նույն ժամանակ Տոլիկը աշխատանքի էր սուպերմարկետում։ Նրա պատմածով՝ նա զգացել է ինչ-որ ցնցումներ, տեսել է, որ ամեն ինչ ճոճվում է եւ որոշել է, որ ինչ-որ մեծ բեռնատար բախվել է խանութի պատերից մեկին։ Բայց հետո դարակներից ամեն ինչ սկսեց ընկնել, մարդիկ խուճապահար սկսեցին դուրս վազել խանութից, իսկ ոմանք նույնիսկ սկսեցին աղոթել։ Միայն մի մենեջեր էր գոռում նրանց բոլորին. «Ո՞ւր եք գնում։ Սա ոչ մի սարսափելի բան չէ»։ Երբ ամեն ինչ դադարեց, աշխատակիցները սկսեցին մաքրել տարածքը։ Շատ ապրանքներ վնասվեցին եւ մարդկանց վնասեցին։ Մի տիկնոջ նույնիսկ ինչ-որ բանով կտրել էր։ Ամեն ինչ շարունակվեց մինչեւ երեկո։ Ուշ երեկոյան, երբ մենք բոլորս նստած էինք թրեյլերում եւ զրուցում էինք, մեր գլխավոր Տրոգլոդիտ Ժորիկը ճոճվում էր աթոռին։ Ճիշտն ասած, մինչ այդ պահը մենք արդեն սովորել էինք, թե ինչպես է քայլում Ժորան, ամեն ինչ ճոճվում եւ ցնցվում է, եթե նա սկսում է քայլել (Աստված մի արասցե՝ վազել)!!!)))) Այսպիսով, Ժորան հարցնում է. - դուք զգո՞ւմ եք ցնցումները։ - Վայ, Ժոր։ Սա նորից դո՞ւ ես։ - Ոչ։ - Այո։ շարունակում ենք զրուցել։ - իսկ հիմա՞։ - սա նորից դու ես։ Չկարողանալով մեզ համոզել՝ Ժորան պառկեց քնելու։ Իսկ հաջորդ օրը նորություններից իմանում ենք, որ հենց այդ ժամանակ իսկապես եւս մեկ երկրաշարժ է եղել։!!!! Այդպես է լինում կյանքում։ Գիտեք, ինչպես ասում են, երկրաշարժի ժամանակ պետք չէ դուրս վազել փողոց, այլ պետք է լավ խորտիկ ուտել, որպեսզի չթվա։))) Եթե դուք Կալիֆոռնիայում եք, ավելի լավ է զգուշանալ եւ այնուամենայնիվ դուրս վազել փողոց։