Մենք շտապում ենք դեպի դարպասը՝ պարզելու, թե ինչ է նշանակում այս ամենը։ Վիկան նստած է բազկաթոռին՝ ոչինչ չկասկածելով։ Դա ճիշտ է։ Չվերթը չեղարկվել է վատ եղանակի պատճառով։ Մի՞թե ամեն ինչ նորից է սկսվում։ Մի՞թե իսկապես ճակատագիր չէ։ Փառք Աստծո, որ հիմա մենք արդեն հաստատ ավիաընկերության խնամքի տակ ենք, եւ որ ինքնաթիռում մեր նման իրավիճակում հայտնված մարդիկ կան։ Մեզ նորից սննդի կտրոններ են տալիս, հայտնում են, որ օդանավակայանի հյուրանոցում տեղեր չկան, եւ որ բոլորը կարող են ազատ լինել... մինչեւ վաղը։ Մինչեւ ցերեկվա 12-ը։ Ասացին, որ միայն ցերեկվա 12-ին մեզ կհայտնեն, թե ինչ կլինի հետո։ Մենք՝ շների պես հոգնած, պայուսակներով, իսկ հիմա նաեւ մեր բոլոր շշերով, վերադարձանք սպասասրահ։ Ճանապարհին ծանոթացանք նաեւ այլ ուսանողների հետ։ Ավիաընկերությունը մեզ տրամադրեց միջազգային հեռախոսային քարտեր եւ անվճար սայլակներ։ Մենք առանց որեւէ արարողակարգի պարզապես անօթեւանների պես փռվեցինք նստարաններին, աղջիկները հանեցին սրբիչները եւ փռեցին դրանք սառը նստարանին։ Ես փաթաթվեցի շարֆով եւ անձրեւանոցով, ինչ-որ տղա ինձ տվեց ինքնաթիռի բարձ, եւ ես քնեցի։ Գիշերվա կեսին արթնանում ենք, որովհետեւ ցուրտ է։ Պայուսակներով գնացինք մեկ այլ տերմինալ, որտեղ կան բազմոցներ եւ սրճարաններ։ Կերանք եւ նորից պառկեցինք քնելու։ Իրականում չենք քնել, պարզապես պառկած էինք։ Ցերեկվա 12-ին գնացինք ավիաընկերության մոտ։ Այնտեղ մեր չվերթի ուղեւորների հերթն էր։ Մենք ատում ենք մեզ, որ ավելի շուտ չեկանք, չէ՞ որ կարող է տոմսերը չբավականացնել։ Ավիաընկերությունը մեզ նստեցնում է Փարիզով չվերթի, որը մեկնում է հաջորդ գիշեր, ավելի ճիշտ՝ առավոտյան ժամը 4-ին։ Մենք արդեն խելագարվում ենք այս լուրից։ Փառք Աստծո, որ մեզ հյուրանոց կտրամադրեն։ Երբ մոտեցանք օպերատորի կանգառին, տղան մեզ ասաց.

• Քանի որ էկոնոմ դասի տոմսեր այլեւս չկան, մենք ձեզ նստեցնում ենք բիզնես դաս, օքե՞յ։

Օքե՞յ։ Եվ նա դեռ հարցնո՞ւմ է։ Իհարկե, ՕՔԵՅ։ Փարիզից Մոսկվա բիզնես դասով թռչելը մեր տառապանքների վարձատրությունն է։ Մեզ արդեն երրորդ անգամ տվեցին սննդի կտրոններ, իսկ հյուրանոցից մերժեցին, քանի որ սկզբում մենք չպետք է թռչեինք այս չվերթով։ Մենք սարսափեցինք։ Մի՞թե նորից քնել օդանավակայանում, որն արդեն մեզ զզվեցրել է։ Օպերատորը կանչեց մենեջերին, մենք նորից բացատրեցինք ամբողջ իրավիճակը, ասում ենք, որ արդեն երկու օր է՝ չենք քնել, չենք լվացվել, աղջիկը հեշտությամբ ասաց.

• Խնդիր չկա։

Եվ մեզ տեղեր տվեց հյուրանոցում, ինչի համար մենք նրան անկեղծորեն երախտապարտ էինք։

Ավտոբուսը մեզ վերցրեց միայն երեկոյան ժամը 5-ին եւ տարավ մեր ամբողջ խմբին հյուրանոց։ Այնտեղ մեզ դիմավորեցին, տեղավորեցին եւ հայտնեցին, որ ժամը 19:30-ին ռեստորանում ընթրիք կլինի։ Մենք պարզապես ուրախությունից դուրս էինք եկել։ Հատկապես մեր ուրախությունը սահման չուներ, երբ պառկեցինք նորմալ մահճակալին եւ գնացինք ցնցուղ ընդունելու։ Մինչեւ ընթրիքը դեռ մեկ ժամ կար, ես մտա ինտերնետ, VKontakte-ում գրեցի կարգավիճակ, որը շատերը կարդացին, որ ես Նովոսիբիրսկի փոխարեն դեռ Նյու Յորքում եմ, եւ հետո պարզապես անջատվեցի։ Մեկ ժամ անց աղջիկները հավաքվեցին ռեստորան, իսկ ես մտածում էի՝ «գուցե մնամ եւ քնեմ», բայց այնուամենայնիվ որոշեցի ընկերակցել աղջիկներին։ Ռեստորանում բուֆետ էր, մենք վերցրեցինք այն, ինչ ուզում էինք, իսկ մատուցողը բերեց խմիչքներ։ Այդպես էլ նստեցինք մի քանի ժամ, յուրաքանչյուրս պատմեցինք, թե ինչպես ենք անցկացրել ամառը, հետո քննարկեցինք շատ այլ թեմաներ։ Այնքան հիանալի էր, այնպիսի զգացողություն, կարծես Պոլինայի եւ Վիկայի հետ արդեն հարյուր տարի է՝ ծանոթ եմ։ Այնուհետեւ վերադարձանք համար, պառկեցինք մահճակալներին, միացրինք աղոտ լույսը եւ զրուցում էինք, զրուցում, զրուցում։