Մենք Մերթլից դուրս եկանք 31-ի երեկոյան՝ հավաքելով իրերս, բնակարանը հանձնելով տեղի թմրավաճառին եւ գնելով սնունդ ու ջուր։

Նավիգատորի մեջ մուտքագրեցինք Գրինվիլ։ Այն առաջարկեց 3 քաղաք՝ Հարավային Կարոլինայում, Հյուսիսային Կարոլինայում եւ Թենեսիում։ Ըստ ատլասի՝ դա Հյուսիսային Կարոլինայում էր (ինչպես հետո պարզվեց՝ հենց սահմանին, բայց Հարավային Կարոլինայի կողմում=)։ Գիշերը քշեցինք։ Եվ մեր հաշվարկներով կանգ առանք Մեծ Ծխոտ լեռների (Great Smoky Mountains) հենց ստորոտում։

Առավոտյան դուրս եկանք։ Եղանակը հիանալի է, նախաճաշը՝ համեղ։ «Հեյ, իսկ որտե՞ղ են լեռները»։ Շուրջս եմ նայում։ Չկան։ Փնտրում եմ անկյունում։ Էլի չկան։ Իմ սարսափելի «Լեռներ չկան» գոռոցը սկզբում անհանգստացրեց միայն տեղի աղավնիներին։ Եվս 5 րոպե ապարդյուն թափառում ենք տեղանքում։ Չկան։ Եվ չեն երեւում։ Խաբեցին։ Մաշվել են դարավոր քամիներից։ Քանդվել են շինանյութի համար։ Մի խոսքով, հաստատ ինչ-որ բան է պատահել... Հարցնում ենք հյուրանոցի տիրոջը։ Պատասխանը սպանեց՝ տղաներ, լեռները 10 ժամվա ճանապարհ են, դուք ՎԱՇԻՆԳՏՈՆՈՒՄ եք+))))) Գրողը տանի!! Լավ, գնացինք դեպի լեռները։

Մայրուղին հիանալի է, զգացվում է, որ մայրաքաղաքը մոտ է (կամ պարզապես տեղանքն է այդպիսին)։ Մենք ավելի ու ավելի ենք մոտենում լեռներին։ Ավելի ճիշտ՝ գեղատեսիլ բլուրներին, որոնք ձգվում են հավասար շարքերով, որքան աչքը կտրում է։ Ամենավերջին տարիքը, երբ մենք մինչ այդ լեռներ էինք տեսել, առավելագույնը 5 տարեկանն էր, ուստի շուրջբոլորը ամեն ինչ առաջացնում է լակոտի հիացմունք։ Պարզվում է, որ մենք գտնվում ենք Scenic Byway «Blue Ridge Parkway»-ի մոտակայքում։ Որոշում ենք ճանապարհի մի մասը անցնել դրանով։

Հանկարծ առաջին մեծ վերելքի վրա մեր առջեւ հառնում է ՀՌՈՄԵԱԿԱՆ ՎԻԱԴՈՒԿ, որը հատում է ճանապարհը։ Ի՞նչ հալյուցինացիաներ են, մտածում ենք։ Մոտենում ենք։ Այո, սա հենց Blue Ridge Parkway-ն է։ Բնությանը առավելագույնս ձուլվելու համար ճանապարհը կառուցել են այս ոճով։ Չմշակված քար, կատարյալ ասֆալտ եւ շունչ կտրող տեսարաններ։ Էլ ի՞նչ է պետք)))

Դրա վրա, ինչպես ցանկացած այլ «գեղեցիկ ճանապարհի» վրա, կան բազմաթիվ դիտահարթակներ, գեղատեսիլ շրջադարձեր եւ այլն։ Ճանապարհը ոլորվում է լեռների գագաթներից դեպի անսպասելի ցածրավայրեր, թռչում է կիրճերի եւ սահանքների վրայով, երկատվում է, որպեսզի թույլ տա ավելի մոտենալ ջրվեժներին եւ այլ լեռնային հրաշքներին։

Առանց կասկածի, սա Ամերիկայի լավագույն ճանապարհն է, որը մենք բախտ ենք ունեցել տեսնելու։ Կասկածում եմ, որ ավելի զով կարող է լինել միայն Մոնտանայի Going to the Sun road-ը, բայց մենք այնտեղ չհասանք...

Ուղեւորների մշտական ճչոցից մեքենան հոգնում է եւ սկսում է ավելի դանդաղ ընթանալ։ Այն ժամանակ առ ժամանակ կանգ է առնում հանգստանալու, մինչ մենք վազում ենք լուսանկարվելու հերթական «Հիմա արդեն հաստատ ամենազով» վայրում:))) Այստեղ են գտնվում Ամերիկայի Արեւելքի ամենաբարձր լեռը, ամենաբարձր ջրվեժը եւ եւս մի քանի վայրեր, որոնք պարզապես անհնար է չայցելել։

Այո՛, այնտեղ հիանալի է)))

Գիշերելու համար գտնում ենք մի բացատ եւ տեղադրում ենք մեր կյանքում առաջին վրանը։ Խարույկից եւ բաց երկնքի տակ համեղ հավից հետո արագ մտնում ենք ներս եւ, մոտակա առվակի կարկաչյունի ներքո, ընկնում ենք քնի գիրկը....