Ես տուն եմ գնում: Աստված իմ: Սա իսկապե՞ս ես եմ: Կյանքումս առաջին անգամ չեմ ուզում տուն վերադառնալ:

Չեմ կարողանում հասկանալ: Չէ՞ որ այնտեղ են իմ բոլոր հարազատները, առանց որոնց ես չեմ կարող ապրել, այնտեղ են իմ բոլոր ընկերները, իմ քաղաքը եւ իմ ողջ կյանքը: Ես փորձեցի հասկանալ իմ զգացմունքները եւ ամեն ինչ դասավորել իրենց տեղերը:

Ավա՜ղ, ոչինչ չստացվեց: Էմոցիաները չափազանց սուր եւ վառ էին, որպեսզի այնտեղ ինչ-որ բան հասկանայի:

Բայց հիմա ամեն ինչ հանդարտվել է: Նստած եմ իմ հարազատ սենյակում, հիշում եմ ամեն ինչ եւ փորձում եմ հասկանալ, գոնե հիմա, թե ի՞նչն էր ինձ այնտեղ պահում: Ի՞նչ ունեի ես այնտեղ, որ չունեմ այստեղ: Ինչո՞ւ եմ ես այդքան ուզում ամեն ինչ վերադարձնել, ավելի ճիշտ՝ կրկնել (հնարավոր է այլ երանգներով): Ինչո՞ւ: Ինչո՞ւ:

_Առաջին բանը, որ գուշակում եմ, հենց այն ազատությունն է, որի մասին արդեն գրել էի իմ առաջին էջում:

_Եվ, իհարկե, ինքնուրույնությունը: Այս բոլոր ամիսների ընթացքում միայն ես էի պատասխանատու իմ արարքների եւ խոսքերի համար: Միայն ես կարող էի որոշել, թե ինչպես ինձ պահել որոշակի իրավիճակում: Գիտե՞ք, դա նման է նրան, որ եթե ապրում ես ինչ-որ մեկի հետ, ժամանակի ընթացքում սովորում ես այդ մարդուն, այստեղ էլ նույնն է: Կարծես ես ապրում էի ինչ-որ մեկի հետ՝ իմ երկրորդ «Ես»-ի հետ, որը միշտ կողքիս էր, խորհուրդ էր տալիս, աջակցում էր, հպարտանում էր, ուրախանում էր ինձ համար եւ այլն: Եվ արդյունքում ես շատ սովորեցի դրան: Իհարկե, այստեղ էլ այն միշտ ինձ հետ է: Եվ ոչ միայն ինձ մոտ: Բոլոր մարդիկ այդպես են ստեղծված: Նրանք կարող են իրենցից ինչ-որ բան հարցնել, իրենք էլ պատասխանել, եթե դժվար է՝ մխիթարել իրենց եւ այլն: Ես նկատի ունեմ, որ այն միշտ ինձ հետ է: Բայց այնտեղ այն բոլորովին այլ էր) ավելի հեռատես, ակտիվ, ուրախ եւ իմաստուն: Ինձ շատ էր դուր գալիս, թե ինչպես է այն աշխատում))) Մի խոսքով, այն բացվեց ինձ համար, եւ ես ճանաչեցի այն տարբեր կողմերից, որոնցից մինչ այդ չէի առնչվել: Ահա: Երեւի չէի ուզում հրաժեշտ տալ դրան: Չէ՞ որ երաշխիք չկար, որ երբ ես վերադառնամ այստեղ, այն կմնա նույնը, չի փոխվի:

_Չգիտեմ՝ միայն ինձ մո՞տ էր այդպես, թե՞ դա բնորոշ է մարդուն: Ինձ թվում է՝ ես չէի ուզում հրաժեշտ տալ իմ երազանքին: (Չեմ կարող ասել, որ ունեի այն զգացումը, որ այլեւս չեմ վերադառնա այնտեղ, հակառակը, ինչ-որ պատճառով զգում էի, որ հրաժեշտ եմ տալիս ոչ երկար ժամանակով):

Ոչ թե երազանքին, այլ այն էմոցիաներին, որոնք այն ինձ նվիրեց: Չէ՞ որ երազանքը, որը մի անգամ իրականություն դարձավ, դժվար թե հետո վերադառնա իր երազանքի կարգավիճակին: Հնարավոր է, դա կլինի շատ ուժեղ ցանկություն, բայց երազանք՝ մմմ..........կասկածում եմ:

Եվ երեւի այդ զգացումով ինձ ափսոս էր բաժանվել, «որ ես այլեւս այդքան ուժեղ չեմ երազելու Ամերիկայի մասին: Այն արդեն ուրիշ կարգավիճակ ունի իմ սրտում»):

Ոչ մի դեպքում հիասթափված չէի, հակառակը, հպարտանում էի, որ ունեցել եմ արժանի երազանք (իսկ դա շատ կարեւոր է՝ չկոտրվել սեփական երազանքից: Շատ ցավալի է, երբ հասկանում ես, որ բոլոր ջանքերը, ժամանակը, էմոցիաները ծախսվել են ոչ արժանի նպատակի վրա (( Նման դեպքերում երեւի ավելի լավ է, որ այն ընդհանրապես մնա չիրականացված, նույնքան քաղցր...... թող հեռու լինի:

Փառք Աստծո, դա ինձ հետ չպատահեց: Ինչի համար անչափ ուրախ եմ:

Ես ուրախ եմ, որ ինձ հետ բերել եմ շատ անմոռանալի տպավորություններ, հուշեր, բարելավել եմ անգլերենս, գտել եմ լավ ընկերներ, դարձել եմ ավելի ինքնուրույն եւ վստահ, տեսել եմ այլ կյանք, մշակույթ, որն այդքան տարբերվում է մերինից:

.....Եվ ահա մեզ թույլ տվեցին ինքնաթիռ նստել: Ժամանակ կար մինչեւ թռիչքը... մտածելու, հանդարտվելու: Ես փորձեցի հիշել ամեն լավ բան, որ ունեցել եմ այս հրաշալի երկրում, հավաքեցի մի շարք դրական բաներ եւ ասացի ինձ.

«Սա ամենաթանկն է, որ ես տանում եմ ինձ հետ: Սա ինձանից ոչ ոք չի խլի: Ուրեմն ինչո՞ւ եմ լաց լինում: Պետք է ուրախանալ) Եվ արցունքներն աչքերիս, բայց թեթեւ ժպիտով մտածեցի Im goin home) Mama im comin home to you

Աստված, ես հիմա էլ եմ լաց լինում..........

P.S. Never was so emotional! Really! That’s Americas fault hahha))))

In Love With It!!!!