Վաշինգտոնը հարվածում է ներբաններին, նորից խլում մեր ուղեբեռը եւ նետում տերմինալի միջանցքներ։ Արդեն ամեն ինչ հետաքրքիր է, բայց դեռ ոչինչ չի երեւում։

Առաջին շոկը՝ տեղեկատվական սեղանի մոտ հերթ կանգնած, հեռախոսով անդադար խոսող շորտերով տղամարդը պառկում է գետնին։

Երկրորդ շոկը՝ բոլորը միմյանց են զննում՝ առանց փշոտ հայացքների բախվելու։ Մինչ օրս չեմ կարողանում ազատվել մարդկանց զննելու սովորությունից։ Վաշինգտոնն ինձ սովորեցրեց՝ դա արգելված չէ։ Շնորհակալություն։

Անգլերեն խոսքն անցնում է ականջներիս միջեւ եղած տարածությունը եւ լքում այն սեւ խոռոչների օրգազմի արագությամբ։

Բարձրախոսի բոլոր հայտարարությունները իմ ականջների կողմից վերածվում են «Պերմից ուսանողներ՝ դուք արտաքսված եք, գնացեք ուտիլիզացիայի, շնորհակալություն»-ի։

Ամեն ինչ շատ տագնապալի է։