Եվ այսպես, մեր ուղեւորությունը դեպի Մոսկվա։ Ինձ նշանակված էր ժամը 15:00-ին, եւ որպեսզի ուրիշներին չհիասթափեցնեմ եւ շուտ մեկնեմ, եկա 14:40-ին, սակայն գտնվեցին «ծաղրածուներ», որոնց համար «wszystko jedno» (միեւնույնն է) էր, թե երբ կգան կամ արդյոք կուշացնեն որեւէ մեկին... Հա-հա։ Չգիտեմ այդ տղաներին, բայց նրանց մեջ գտնվեցին այնպիսիք, ովքեր ավտոբուսում տեղեր զբաղեցրին, պայուսակները թողեցին այնտեղ, իսկ իրենք ինչ-որ տեղ գնացին...

Մենք նրանց սպասեցինք երեւի 30 րոպե, եւ այդ ժամանակ մեր վարորդը շատ իմաստուն որոշում կայացրեց՝ դուրս նետեց նրանց պայուսակները եւ գնաց։ Եզրակացություն! Եթե խմբի ճակատագիրը կախված է քեզնից, ապա պետք է լինես պատասխանատու եւ կարգապահ։ 50 կմ չանցած՝ պարզվեց, որ մեր ավտոբուսում եւս մեկ ազատ տեղ է հայտնվել, հետաքրքիր իրավիճակ!!! :) Մտածեցի... Որքան առաջ, այնքան հետաքրքիր... Աղջկա բախտը բերեց, ապրի՛։ Միանգամից 2 նստատեղի վրա էր գնում։

Մեր ավտոբուսը չափազանց անհարմար էր, դա «ՄԱԶ» էր, «Մաքսիմի տուն», ինչպես այն անվանել էին մոսկովյան անօթեւանները (Հետաքրքիր է՝ ինչո՞ւ այդպես??? Ով ենթադրություններ ունի, գրեք ինձ)։ Ավտոբուսն ուներ մի շարք թերություններ՝ սկսած նրանից, որ եթե ինչ-որ մեկը ցանկանում էր նստատեղը հետ տանել, ապա ստիպված էր գրեթե ամբողջ շարքին գոռալ. «Զգուշացեք! Նստատեղը իջեցնում եմ!»։ Իսկ ոտքերը նստատեղի մեջ կարող ես դնել թեկուզ առաստաղին, թեեւ ես 176 սմ հասակ ունեմ... Երեւի ավտոբուսները կառուցվել էին Հարավարեւելյան Ասիայի պատվերով, բայց նրանք հետո չգնեցին, իսկ ապրանքը պետք է իրացնել...

Երկրորդ էական թերությունն այն էր, որ ավտոբուսում վատ էին աշխատում անվտանգության գոտիները, անհարմար տեղերում էին տեղադրված լուսատուները, զուգարան չկար, նստատեղերը նեղ էին (թեեւ ես այնքան էլ գեր չեմ, կշռում եմ 60 կգ՝ 176 սմ հասակով), հարմար գլխակալներ չկային, ընդամենը մեկ բազկաթոռի հենակ կար, եւ նստատեղը իջեցնող կոճակը ինչ-որ պատճառով անընդհատ խցանվում էր։ Ովքեր նման խնդիրներ ունեցել են, գրեք... Եկեք կոլեկտիվ նամակ կազմենք եւ ուղարկենք «Մինսկի ավտոմոբիլային գործարան» ԲԲԸ՝ մեր ցանկություններով եւ առաջարկություններով։

Մոսկվա ժամանեցինք առավոտյան ժամը 03:00-ին։ Մեր մի փոքր մասը որոշեց զբոսնել գիշերային Մոսկվայով (էլ երբ նման հնարավորություն կլինի՞։ Ինձ համար այլեւս երբեք, միայն Սանկտ-Պետերբուրգ), սկզբում դուրս եկան ամենահամարձակները եւ նրանք, ովքեր արդեն եղել էին Մոսկվայում, հետո դուրս եկա ես՝ վերջին շարքի տղայի հետ, ներողություն, անունդ չեմ հիշում։

Հեռացանք կարիքը հոգալու, հենց ավարտեցինք, հանկարծ մեր կողքով սկսեցին թռչել մեր ավտոբուսները! «Achtung! Wir anstreben Kommandeur» (չգիտեմ՝ ինչ է նշանակում այս արտահայտությունը, բայց զգացողությունը հենց այդպիսին էր, հաստատ!) Հազիվ հասանք... Դե, հասանք՝ հասանք, չէ՞ որ տեղում չենք նստելու, գնացինք նորից զբոսնելու։ Մինչ շրջում էինք հյուպատոսության եւ բարձր գեղեցիկ շենքի շուրջը, երեք անգամ կանգնեցին մգեցված ապակիներով 9-րդ մոդելի մեքենաներ, իսկ այնտեղից. «Հեյ, թանկագին, տաքսի պե՞տք չէ» (երեւի նրանց մոտ նորաձեւություն է այդպիսին?), որոշեցինք վերադառնալ եւ եւս 5 հոգու վերցնել մեզ հետ, դե «հանուն վստահության»։ Զբոսնեցինք «շատ լավ», փառահեղ... Առավոտյան ժամը 7:00-ին հայտարարեցին՝ ԺԱՄԱՆԱԿՆ Է... Հմ, ձեռքերս մի փոքր սառեցին, եւ եւս մեկ տեղում։ Ամեն ինչ թողեցինք, նույնիսկ փողերը։ Ես վերցրի միայն կրակայրիչ եւ մեկ սիգարետ, եւ իհարկե փաստաթղթերը, ափսոսացի, որ երկու սիգարետ չվերցրի։

Մինչ ավտոբուսից գնում էի՝ ծխեցի այն, տեսա մեծ թվով մարդկանց գլխավոր մուտքի մոտ, բոլորն ունեին համարներ... Ես ինքնավստահ հանում եմ իմը, եւ այստեղ՝ «Kurwienski ojciec» (սարսափելի հայհոյանք) պարզվում է, որ համարը ջնջվել է!!! Ինչպե՞ս ուրիշ մարդիկ կհասկանան, թե որն է իմ համարը?! Սկսեցի վազվզել, փնտրել համակարգողներին, քանի որ գիտեի, որ ուրիշ ոչ ոք գրիչ չունի (բոլորն ամեն ինչ թողել էին ավտոբուսում!)։ Գտա, գրեցի համարս։ Լավ։ Հատուկ շնորհակալություն համակարգողներին հերթի հարցը լուծելու հարցում ցուցաբերած հնարամտության համար, շատ լավ ամեն ինչ կազմակերպեցին։ Ապրե՛ք։

1. Ուղղվում եմ դեպի ոստիկանը, վերցնում եմ անձնագիրը, հայտնվում ենք հյուպատոսության շենքի գլխավոր մուտքի եւ խցիկի միջեւ ընկած նեղ տարածքում։ Տարածքը նեղ է, քամին՝ միջանցիկ, եւ քամին նեղ տարածքներում արագանալու հատուկ առանձնահատկություն ունի, որից ընդհանրապես «վատ» է դառնում։ Ես սկսում եմ թաքնվել առջեւում կանգնած աղջկա հետեւում (մի՞թե ես սրիկա չեմ), միայն գլուխս է դուրս գալիս եւ նայում. «Ի՞նչ կա այնտեղ» :) Անձնագիրը տվեցի ամերիկացուն, իսկ նա այն վերցրեց... թե՞ ոչ??? Անկեղծ ասած՝ չեմ հիշում... Հետո փոքր մետաղորսիչ կար, անցանք ներս...

2. Վերջապես քամի չկա։ Լավ։ Մի փոքր կասկածեցի, բայց միանգամից հասկացա, որ սենյակը նման է ուղեբեռի խցիկի, հանեցինք բաճկոնները, անցանք հաջորդ սենյակ։

3. Այնտեղ մեզ սպասում էր մեծ մետաղորսիչ, բաճկոնը դրեցի օդանավակայաններում ուղեբեռի համար նախատեսված սարքին նման մի բանի վրա, պահակը խնդրեց եւս մեկ անգամ անցնել մեծ մետաղորսիչով։ Մի՛ վախեցեք, եթե ձեզ ստիպեն արագ անցնել մետաղորսիչով եւս մեկ անգամ։ Այդպես է պետք, բոլորն անցնում են 2 անգամ։ Վերցրի բաճկոնը, շտապեցի մյուս սենյակ... Աղջիկներ, զգույշ եղեք՝ այս դուռը (դահլիճների միջեւ շատ ծանր է!) Բայց այս դուռը ձեզ համար դուռ է բացում դեպի ո՞ւր??? Ճիշտ է, բաստիոնի ամենասառը սենյակը։

4. Այսպես, նորից հագնում ենք բաճկոնները։ Լավ, ձեզ նստեցնում են շարքերով, վերադարձնում են անձնագրերը, եւս ինչ-որ հիմարություն եւ Ուշադրություն!!! Անձնագիրը ծակում են կարիչով... Աստված իմ!!! Հիմա ի՞նչ եմ ասելու լեհերին սահմանին??? Երեւի պատմելու եմ վատ ամերիկացիների մասին, հա-հա։ Այստեղ ծայրահեղ ուշադիր լսում ենք համակարգողներին... եւ սկսում ենք միացնել ուղեղի հատուկ գործառույթը, իսկ ավելի լավ է՝ միանգամից 2-ը՝ ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅՈՒՆ եւ ԿԵՆՏՐՈՆԱՑՈՒՄ, եւ անջատում ենք հնարամտությունն ու ճարպկությունը։

5. Երբ ձեզ ասեն գնալ, գնացեք եւ վերջ, եւ կանգնեք մատնահետքերի սկանավորման հերթին, ես այդպես էլ արեցի։ Այնտեղ երեք ուղղություն կլինի, դե ինչպես ասվում է առակում՝ ձախ կգնաս՝ առանց մատնահետքերի հետ կվերադառնաս; ուղիղ կգնաս՝ ընդհանրապես ոչինչ չես գտնի (այնտեղ ելքն է!), աջ կգնաս՝ մատնահետքեր կհանձնես։ Մոսկվայում Հյուպատոսության բոլոր աշխատակիցները խոսում են ռուսերեն, բացի Փոխհյուպատոսներից (այդ մասին ավելի ուշ)։ Կանայք ռուսերեն ասում են, թե որ ձեռքը դնել։

6. Մատնահետքերից հետո կանգնեցի հերթի մեջ, որի վերջը գնում է դեպի վեր։ Սպասեցի, մինչեւ ինձ ասեն առաջ։ Ահա այստեղ ամենակարեւորը՝ միացնում ենք վերջին երեք կարեւոր գործառույթները՝ 1. ՎՍՏԱՀՈՒԹՅՈՒՆ, 2. ԺՊՏԱԼՈՒ ՈՒՆԱԿՈՒԹՅՈՒՆ, 3. ՀԻՇՈՂՈՒԹՅՈՒՆ + (Եթե ռեսուրսները դեռ շատ են) միացնում ենք ՀՆԱՐԱՄՏՈՒԹՅՈՒՆ (ես միացրի)։ Մեզ նստեցրին տեղերով, հեռուստացույցով «Թոմ եւ Ջերի» մուլտֆիլմն էր, ափսոս՝ ռուսերեն։ Նշանակում է՝ սյուժեն այսպիսին է... կատակեցի։ Սպասեցինք, մինչեւ ասեն՝ «Երկրորդ շարքը առաջ»։ Եվ այսպես, սկսվեց...

Սպասում ենք, բաճկոնը ձեռքին, փաստաթղթերը՝ թղթապանակով հանդերձ։