Ես ճամփորդության համար գումար չունեի։ Իսկ հայրիկից 2 հազար «կանաչ» խնդրելը, երեւի, ավելի սարսափելի է, քան դեսպանատանը հարցազրույց անցնելը։

Ես չէի համարձակվում, բայց նաեւ չէի կարողանում համբերել, քանի որ բազմաթիվ ֆորումներն ավելի էին բորբոքել ցանկությունս։

Սպասելով, երբ հայրիկի տրամադրությունը լավ կլինի, սկսեցի խոսել Ամերիկայում աշխատելու մասին։ Անկաշկանդ եւ կատակային տոնով, որպեսզի չվախեցնեմ։ (Ինձ զգում ես աֆրիկյան սավաննայի որսորդի պես, որտեղ մեկ սխալ «քայլ», ավելորդ շրշյուն, եւ որսը կփախչի!)))) Այդպիսի զրույցներով ես նրան տարա նոութբուքի մոտ՝ iec.by կայքը, եւ ժամանակ տվեցի տեղեկատվությունը մարսելու համար։ (Դրա համար նույնիսկ ընկերուհուս հյուր կանչեցի. դե, ինչպե՞ս հայրիկը կմերժի դստեր խնդրանքը, երբ կողքին նրա ընկերուհին է... անհարմար է, չէ՞)

Փաստարկներս շատ էին.

1. Սա պաշտոնական ծրագիր է։
2. Սա ինքնուրույնությունը զգալու միջոց է։
3. Սա լեզվի պրակտիկա է։
4. Սա ճամփորդելու հնարավորություն է։
5. Ես կարող եմ Skype-ով տուն զանգել թեկուզ ամեն օր։
6. Ծրագիրն իրեն արդարացնում է։
7. Ես ապահովագրություն կունենամ
   եւ էլի շատ-շատ համոզումներ, զրույցներ, պատճառներ, ինչպես նաեւ «Շրեկ»-ի կատվի պես աչքեր!)))

Վերջին բանը, որ ազդեց հայրիկի վրա, այն փաստն էր, որ ես պատրաստվում եմ գնալ մենակ՝ առանց ընկերուհիների կամ ընկերախմբի։ Նա միանգամից հասկացավ իմ մտադրությունների լրջությունը։

2 շաբաթ սպասում էր, եւս 2 շաբաթ նա մտածում էր պայմանագրի մասին։ Իսկ ես ոչ մի բառ չէի կարող ասել, որովհետեւ Ամերիկայի մասին ցանկացած հիշատակում գրգռվածություն էր առաջացնում։

Եվ վերջապես սպասեցի! Երբ առաջին վճարումը կատարվեց, իսկ պայմանագիրը ստորագրվեց, կարելի էր լիարժեք ուրախանալ, չզսպել հույզերը! Իսկ հայրիկը, կարծես, միայն հիմա հասկացավ, որ իմ հոգեբանական գրոհը նրան լիովին զինաթափել է, ու դեռ մի բան էլ «գրպանին» է խփել!