Օր 24

Վերջապես Նյու Յորք!!!

Նյու Յորքում Նիկիտան դիմավորեց ինձ, բացատրեց, թե ինչպես է աշխատում մետրոն, պատմեց Նյու Յորքի կյանքի մասին եւ այլն։ Օրինակ, որ այստեղ բոլորին միեւնույն է, թե ինչպես եւ երբ անցնել փողոցը, բոլորին միեւնույն է անօրինական ներգաղթյալների մասին, ոստիկանները կարող են անցնել մի խումբ անօրինական չինացիների կողքով եւ ձեռքով անել։ Մենք հասանք Բրուքլինի բնակարան, թողեցինք իրերը եւ զբոսնեցինք տեղի թաղամասով։ Մի փողոցը մեքսիկացիներ են, մյուսը՝ հրեաներ, հետո արաբներ, չինացիներ, կորեացիներ եւ այլն։ Ում ուզես, կտեսնես։ Նա ցույց տվեց, թե որտեղ են լվացքատները, թեեւ ցույց տալու բան չկա, դրանք ամեն 2 խանութից մեկն են։ Սպասեցինք տանտիրոջը, ծանոթացանք, նրա մասին հետո կպատմեմ (շատ հետաքրքիր անձնավորություն է), բնակարանի գումարից նա ինձ 100 դոլար տվեց, որպեսզի մահճակալ գնեմ, քանի որ հատակին քնելը այնքան էլ լավ չէ, ճիշտ է, առաջին օրը քնեցի գորգի վրա, նա որոշեց կատակել եւ ասաց՝ ինչպես շուն, ես նրան խիստ հայացքով նայեցի, եւ նա հասկացավ, որ կատակը չստացվեց, թմբուկի ձայները ուշացան։

Օր 25

Նյու Յորքում իմ առաջին օրը։ Արթնանալուն պես որոշեցի գնալ Social Security-ի համար։ Հասա, տեսա մի հերթ, որը երբեք չէի տեսել, շրջվեցի եւ գնացի տուն։ Զբոսնեցի տեղի փողոցներով եւ նրբանցքներով, այնպիսի զգացողություն էր, կարծես Չինաստան էի եկել, միայն չինացիներ են, ինչ-որ բան են ասում իրենց լեզվով եւ ժպտում են, օրինակ՝ «Kun ldyu chao?» «Em what?» եւ ժպտում են ճիշտ այնպես, ինչպես անիմե մուլտֆիլմերում, փակում են աչքերը եւ բերանները լայն բացում։ Եկա տուն, Նիկիտան եւ ես որոշեցինք զբոսնել դեպի Prospect Park, որտեղ հասնելու համար 30 րոպե է պետք, մենք քայլեցինք 2 ժամ, նա մոռացել էր ճանապարհը, այնտեղ զբոսնեցինք 10 րոպե եւ գնացինք տուն, մտածեցի՝ դե, քանի որ գիտենք ինչպես գնալ, ապա տուն ավելի արագ կհասնենք, քայլեցինք 2 ու կես ժամ, այգում նայեցինք գեր եւ տգեղ ամերիկուհիներին, հիմա հասկանում եմ, թե ինչու, երբ մերոնք գալիս են, նրանց անմիջապես ամուսնության են կանչում... Ինչպես ասաց Նիկիտան. «Իսկ դու ինչո՞ւ ես զարմանում, որ նրանք այստեղ տգեղ են, անցյալ դարերում բոլոր գեղեցիկներին այրել են, գեղեցիկ նշանակում է վհուկ»։