Անձնագրային հսկողությունն անցնելուց հետո ես սկսեցի հասկանալ, որ այո, ամեն ինչ լուրջ է։ Եվ ես իսկապես, կարծես թե, մենակ թռչում եմ Ամերիկա՝ եթե չհաշվենք մյուս ուղեւորներին։

Ցավոք, թռիչքն այնքան էլ ուրախ չստացվեց, չնայած համեղ ճաշին (նույնիսկ չփորձենք համեմատել «Աերոֆլոտի» հետ) եւ Baskin-Robbins պաղպաղակին՝ որպես աղանդեր։ Ես սկսեցի խուճապի մատնվել։ Ինչպե՞ս թե՝ ամբողջ ամառվա համար հեռանալ ամեն ինչից, ինչ սիրելի է եւ ծանոթ։ Ես ճնշեցի սարսափը՝ ծանոթանալով հարեւանուհուս հետ։ Պարզվեց, որ աղջկա անունը Մարինա է, նա Եսենտուկիից է (որտեղ, ի դեպ, շատ հույներ կան՝ մեր հետաքրքրությունը այս ազգության նկատմամբ համընկավ) եւ գնում է Լուիզիանա՝ եղբոր մոտ, պատրաստվելով այնտեղ, ինչպես նա մի քանի տարի առաջ, մնալ ընդմիշտ։ Մենք հիանալի զրուցեցինք եւ միաժամանակ նկատեցինք սիրունիկ ստյուարդ Ջեֆրիին, որին նույնպես միաժամանակ փորձում էինք աչքով անել։ Մի խոսքով, 10 ժամը բավական արագ անցավ։ Մի փոքր ուշ, անձնագրային ստուգման հերթում, որտեղ մատնահետքեր էին վերցնում եւ լուսանկարում (որոշելով, որ դա աչքի սկաներ է, ես ազնվորեն աչքերս լայն բացեցի, որքան կարող էի։ Խեղճ ամերիկացին նույնիսկ ցնցվեց, երբ համակարգչի վրա տեսավ արդյունքը)։ Այդ հերթում ես մասամբ ծանոթացա, մասամբ նկատեցի եւս 10 Work and Travel-ի մասնակիցների, որոնք նույնպես եկել էին ամռանը։ Հետո կար նաեւ մի տղամարդ՝ դպրոցական որդիներով (պարզվեց, որ տղաները իմ հասակակիցներն են՝ նույնպես չորրորդ կուրսում), որոնք պատմեցին ափամերձ շնաձկների մասին եւ խորհուրդ տվեցին անպայման տեսնել Մանհեթենը, դեղին տաքսին, հյուրանոցի համարը հսկայական մահճակալով, որն այնպիսի չափերի էր, որ առաջացնում էր ոչ թե անմեղ տեսիլքներ, ցնցուղը, Skype-ը (այդ թվում՝ վաղվա տոմսերը ճշտելու զանգը՝ չվերթը տեղափոխել էին 2 ժամ առաջ), տխուր մտորումները այն մասին, թե ինչպես ես ոչինչ չեմ կարողանում հասկանալ, եւ վերջապես՝ քունը։