Նստած McDonald's-ում, օգտվելով անվճար ինտերնետից եւ նոութբուքի վարդակից, մինչ մեր վիդեոբլոգի 4-րդ էպիզոդը դանդաղ, բայց հաստատուն կերպով բեռնվում է, ժամանակն անցկացնելու համար գրում եմ եւս մեկ աշխատանքային օրվա մասին։ Հրեական տոնի մասին տխուր հաղորդագրությունից հետո, հաջորդ օրը կապիտանը, այնուամենայնիվ, գնաց նույն սուպերմարկետ՝ հույս ունենալով, որ աշխատանք կլինի։ Այդ օրը մենք երեքով էինք աշխատում՝ Սերյոգան Մոլդովայից, Դիլյան Ուզբեկստանից եւ, բնականաբար, կապիտանը։ Աշխատանքը պարզապես հիանալի է, ամեն օր կաշխատեի։ Բայց օրը փչացավ վատ եղանակի պատճառով, որը առավոտյան կարծես հույսեր էր ներշնչում։ Մենք ամբողջ օրը կանգնած էինք անձրեւի տակ, ԱՄԲՈՂՋ ՕՐԸ։ Մենք մեկ ժամ ուշացումով եկանք (ժամը 10-ին), քանի որ նորից ինչ-որ մեկը քնել էր, եւ եղանակի պատճառով ճանապարհներին խցանումներ էին։ Ամեն ինչ սկսվեց նրանից, որ այն սենյակ, որտեղ մենք գրանցում էինք մեր քարտերը, վազելով մտավ մենեջերը եւ ասաց. -Քանի՞ հոգի եք այսօր։ -Երեք։ -Մեկ, երկու... իսկ երրորդը որտե՞ղ է։ (տղաները ցույց են տալիս ինձ) -Օ, իսկ ես կարծեցի, որ դա աղջիկ է... Կապիտանը չլսեց, թե չէ նրան կծեծեր (եթե դա լիներ Ռուսաստանում, իսկ ամերիկյան օրենքներով ես հեշտությամբ կարող էի նրան դատի տալ)։ Բայց դա դեռ ամենը չէ, երբ մենք արդեն խորացել էինք աշխատանքի մեջ եւ ամբողջ կայանատեղիով վազվզում էինք այդ սայլակներով, նա նորից վազում է եւ հարցնում. «Երրորդը որտե՞ղ է», տղաները նորից ցույց են տալիս ինձ, նա ասում է. «Ա, իսկ ես նորից կարծեցի, որ դա աղջիկ է»։ Երբ տունդարձի ճանապարհին Դիլյան պատմեց ինձ այս մասին, կապիտանը լցվեց զայրույթով եւ զարմանքով, թե ինչքան տգեղ պետք է լինեն նրանց կանայք, եթե նա ինձ աղջիկ է կարծել։ Եթե նրանց համար մազոտ, մորուքավոր, 85 կգ, լայն ուսերով կանայք նորմալ են, ապա ինձ խղճահարություն է պատում նրանց համար։ Աշխատանքն ինքնին հեշտ է։ Երբ տեսնում ես, որ ելքի մոտ փայլում է մինչեւ վերջ լցված սայլակը, վազում ես եւ հարցնում, թե օգնության կարիք կա՞։ Մենք ընկանք ամենազբաղված օրերից մեկին, քանի որ հաջորդ օրը հենց Շավուոտն էր (ինչ-որ հրեական տոն, ով գիտի), ուստի մարդաշատ էր։ Լոնգ Այլենդը համարվում է Նյու Յորքի ամենահարուստ շրջաններից մեկը, ուստի 150 հազար դոլարից էժան մեքենա չես գտնի։ Ամենածիծաղելի իրավիճակներն այն են, երբ սայլակով դուրս է գալիս մի աղջիկ, մեկ ու կես մետր հասակով, խնդրում է օգնել իր իրերը բեռնել մեքենան, եւ երբ հասնում ես նրա մեքենային, տեսնում ես, որ մեքենան նրանից երկու անգամ բարձր է։ Range Rover, Lexus, Hummer-ի չափսի թոփ Audi... եթե քո մեքենան այդ դասից ցածր է, ապա դու հաստատ հրեա չես xDDD։ Իրականում, ամերիկացի հրեաների մեծ մասը շատ բարյացակամ են, եւ նրանց հետ հաճելի է շփվել։ Գրեթե բոլորը թեյավճար էին տալիս։ Նրանք, ովքեր չէին տալիս, կամ մանր դրամ չունեին, կամ միայն քարտեր ունեին, կամ էլ մեզ ընդհանրապես ընդունում էին որպես կամավորների, որոնք այստեղ չեն աշխատում (նրանք հատկապես հիանում էին մեզնով, հատկապես եթե նրանց գլխավերեւում անձրեւանոց էինք պահում), կամ էլ նրանք պարզապես հիմար տրոլներ էին։ Մեկ օրում մենք երեքով վաստակեցինք 60 դոլար թեյավճար եւ 50-ական դոլար հիմնական աշխատավարձ։ Եվ գրեթե մրսեցինք, քանի որ մեզ տուն տանելիս յուրաքանչյուրիցս կարելի էր մեկ լիտր անձրեւաջուր քամել։ Վաղը նորից պետք է գնալ այնտեղ, եղանակը խոստանում է լավ լինել։