2009 թվականի հունիսի 17
JFK օդանավակայանից մեզ տարան Բրուքլինի ինչ-որ հոսթել։ Հոսթելը նման է ուսանողական հանրակացարանի, միայն ավելի վատ։ Անպարկեշտորեն նեղ սենյակում կար 3 երկհարկանի մահճակալ, որոնցից մեկի վրա ես ակնթարթորեն քնեցի, քանի որ արդեն երկու օր էր՝ նորմալ չէի քնել։ Տեղեկանք. հոսթելում մեկ գիշերն արժե 20 դոլար, բայց փոխարենը այստեղ կա նորմալ ցնցուղ։
Ես արթնացա վաղ առավոտյան պատուհանից դուրս լսվող ոստիկանական մեքենաների ոռնոցից։ Մենք լվացվեցինք, հանձնեցինք սենյակը եւ գնացինք մետրո փնտրելու։
Բրուքլինի փողոցները նման են վանդակավոր տետրի թերթի։ Ամեն երկու-երեք տունը մի թաղամաս է, եւ ձեր աչքի առաջ հերթական խաչմերուկն է՝ լի ավտոբուսներով եւ դեղին տաքսիներով։ Ի դեպ, երթեւեկությունը այստեղ ճիշտ եւ ճիշտ Մոսկվայի պես է՝ վարորդները գոռում են իրար վրա եւ ազդանշան տալիս, հետիոտներին ոչ ոք չի զիջում։
Մի քանի թաղամաս անցնելով՝ մենք գտանք մետրոն։ Մետրոյում ոչ մի դրամարկղ կամ տատիկ չկա։ Ամեն ինչ ավտոմատացված է՝ կան միայն քարտեր վաճառող ավտոմատներ։ Բայց տուրնիկետներ էլ չկան՝ դրանց փոխարեն պտտվող երկաթե դռներ են։ Այդպիսիների վրայով չես ցատկի եւ չես մագլցի։
Իջնելով ստորգետնյա՝ մենք նստեցինք A-գծի գնացքը եւ գնացինք՝ ինքներս էլ չիմանալով ուր։ Շուրջս նայելով՝ ես գրեթե հուսահատության մատնվեցի՝ վագոնում մարդկանց 90%-ը աֆրոամերիկացիներ էին, շատերը՝ դրեդներով, դաջվածքներով եւ չարագուշակ դեմքի արտահայտություններով։ Նրանցից ամենաբարեհոգի տեսք ունեցողին ընտրելով՝ հարցրի, թե ինչպես հասնեմ ավտոկայան, ինչին նա պատասխանեց իր հաստ շրթունքներից շատ արագ դուրս թռած անհայտ (կամ անհասկանալի՞) բառերի հոսքով։ Ստիպված եղա նայել քարտեզին, բայց դրանում ես բացարձակապես ոչինչ չհասկացա՝ ոչ թե որտեղ եմ, ոչ թե ուր պետք է գնալ։ Դրա պատճառով ես ակամա հայհոյեցի ռուսերեն, ինչին անմիջապես արձագանքեց ինչ-որ տատիկ։
— Ո՞ւր ես գնում, որդիս, — հարցրեց նա։
— Port Authority Bus Station
— Քեզ եւս 4 կանգառ, եւ կիջնես։
Ես նրա հետ եւս մի քիչ զրուցեցի, մինչեւ որ պետք էր իջնել։ Պարզվեց, որ նա այստեղ ապրում է արդեն 40 տարի։
Կայարանում ես տոմս գնեցի դեպի Նորֆոլկ, մի կտոր կերա Burger King-ում եւ ուղեւորվեցի դեպի Վիրջինիա նահանգ տանող երկար ճանապարհին։
