Նյու Յորք, Նյու Յորք։

Վերջապես Նյու Յորք հասնելով՝ տեղավորվեցինք հոսթելում, քանի որ մեր վարձակալն արդեն նոր հարեւան ուներ։ Միսս Քաջությունն անմիջապես ուղեւորվեց հյուպատոսարան՝ Ռուսաստան մուտք գործելու թույլտվության տեղեկանք ստանալու համար։ Այստեղ շատ բախտներս բերեց, որ նա իր մոտ ուներ ռուսական անձնագիրը (այն անհրաժեշտ էր տեղեկանքը ձեւակերպելու համար։ Այնպես որ, իմ կարծիքով, ԱՄՆ-ում ռուսական անձնագիրն իր հետ ունենալը չի խանգարի)։ Հսկայական հերթում կանգնելուց հետո նա երկրորդ օրը հասավ հյուպատոսարան եւ, ի մեծ երջանկություն, ստացավ տեղեկանքը։ Իրականում պետք է ասեմ, որ ես շատ տպավորված էի այս արտաքուստ փխրուն աղջկա տոկունությամբ եւ նրա պահվածքով այս ամբողջ իրավիճակում։ Շատերը պարզապես հուսահատ կլինեին, կլացեին եւ ամբողջ խնդիրը կբարդեին ծնողների վրա, բայց ոչ նա. նրա մոտ ընդհանրապես արցունքներ կամ խորը դեպրեսիա չկար։ Միայն սթափ դատողություն եւ լիակատար ինքնուրույնություն։ Այս ամբողջ երկար եւ ձանձրալի գործընթացը նա ինքնուրույն հաղթահարեց։ Եվ ես պաշտոնապես իմ հաշվետվության մեջ նրան շնորհում եմ Միսս Քաջություն տիտղոսը։ Հոգուց քարը ընկավ, եւ մենք նորից մեր սիրելի քաղաքում էինք եւ պարզապես վայելում էինք ամռան մնացած օրերը։ Մի քանի օր անց ես արդեն ճանապարհում էի իմ Միսս Քաջությանը օդանավակայան։ Փառք Աստծո, նրան այդ տեղեկանքով թույլ տվեցին նստել ինքնաթիռ, եւ նա, իհարկե, որոշ դժվարություններով, բայց այնուամենայնիվ հասավ տուն։

Իսկ ես թռչում էի երեք օր անց։ Մեկնելուց մեկ օր առաջ հրաժեշտ տվեցի ամռան ընթացքում ձեռք բերած նոր ծանոթներին, գնացի մետալ համերգի եւ այցելեցի հայտնի Duff's, որտեղ, ինչպես ինձ պատմեցին, հանգստյան օրերին այցելում են տարբեր հայտնի երաժիշտներ։

Մեկնելու օրվա առավոտյան նախաճաշեցի փենքեյքներով եւ տխուր զգացումով նստեցի ինքնաթիռ։ Բայց ես չասացի «Ցտեսություն, Նյու Յորք», մենք պարզապես իրար ասացինք «Կհանդիպենք»։

Շնորհակալություն մինչեւ վերջ կարդալու համար։

Գիտե՞ք, թե Նյու Յորքի ինչ շատ պարզ, բայց միեւնույն ժամանակ լիովին ճշգրիտ փիլիսոփայություն իմացա այս ամբողջ ամռան ընթացքում. «Բացվիր Նյու Յորքին, եւ Նյու Յորքը կբացվի քեզ»։