Այո, հարցազրույցը նշանակված էր մարտի 11-ին)) անհամբեր սպասում էինք)

Դե, գնացքի տոմսեր գնեցինք եւ 5 ժամից արդեն Եկատերինբուրգում էինք... մեր գնացքը մեկնում էր գիշերը ժամը 12-ին, իսկ հասանք առավոտյան 5-ին.. պարզվեց, որ քաղաքը դեռ լիովին քնած է.. եւ մենք ստիպված եղանք մնալ բարձր հարմարավետության սրահում.. մեկ ժամ անց, ժամը 6-ին, երբ մետրոն բացվեց, մենք ուղեւորվեցինք քաղաքի կենտրոն՝ դեսպանատուն.. մինչ այդ մեզ ասել էին, որ այնտեղ կա սրճարան, որը բացվում է առավոտյան 7-ին, հույսներս դրել էինք դրա վրա) դե.. ի՞նչ ասեմ, առավոտյան 6-ին դեռ ցուրտ է ու մթնշաղ.. եւ ամենասարսափելին.. ոչինչ չի աշխատում(( իսկ դրսում մոտ 10 աստիճան է(( ցուրտ է(((

Եվ մենք ստիպված եղանք մի քիչ զբոսնել.. դե, ոչ թե մի քիչ.. դեսպանատան շուրջը տասը թաղամաս անցանք.. իսկ ժամանակը ընդամենը 6:45 է(( աա(( դեռ երկու ժամ մինչեւ բացվելը.. սարսափելի է.. դե, որոշեցինք գնալ մոտակա առեւտրի կենտրոն.. նախապես իմանալով, որ այն հաստատ միայն 10-ից է աշխատում.. ճանապարհին պարզվեց, որ այդ կողմում մի սրճարան կար, որն աշխատում էր(( աա(( իսկ մենք այստեղ փնտրում էինք այն.. դե, ժամանակը մոտենում էր 8-ին... մտանք այդ սրճարան) էհ... զարմանալիորեն մենք առաջինն էինք)) պատվիրեցինք, նախաճաշեցինք... պարզվեց, որ 15 րոպեում տեղավորվեցինք.. իսկ ժամանակը ընդամենը 8:20 է.. ահա այսպես ժամանակը ձգվում է..

Արդեն մեկ ժամ է նստած ենք... մատուցողուհիներն արդեն նայում են մեզ) եւ միայն մտածում ես, թե ինչ են նրանք մտմտում.. այս ընթացքում մարդիկ սկսեցին հավաքվել՝ ոմանք նախաճաշելու, ոմանք էլ մեր պես ժամանակ սպանելու) եւ ահա.. արդեն 9:20 է եւ մենք որոշեցինք շարժվել)))