Մենք այս կամ այն կերպ, այս կամ այն չափով մտածում ենք ապագայի մասին։ Ապագայի մասին՝ բառի գլոբալ իմաստով։ Ի՞նչ է սպասվում մեզ։ Մեր հարազատներին։ Ողջ մարդկությանը։
2029 թվական։ Սովորական գրասենյակային աշխատողի սովորական աշխատանքային օրվա առավոտը։ Պետք չէ անկողնուց վեր կենալ նախաճաշելու համար՝ արհեստական բանականությունը ձեր փոխարեն կպատրաստի նախաճաշը։ Թող որ այն դեռ այնքան էլ խելացի չէ, որքան մարդը, բայց որոշ աշխատանք կատարելու ունակ է։ Ասում են՝ մինչեւ 2030 թվականը դրանք ավելի խելացի կդառնան։ Եվ այսպես, մեր հերոսը նախաճաշեց։ Նախաճաշը առավելագույնս սննդարար է, նվազագույն կալորիականությամբ, չնայած դրան՝ հագեցած է վիտամիններով։ Մեր հերոսը հատուկ չի մտածում այդ մասին։ Ամբողջությամբ պատրաստված է արհեստականորեն աճեցված մթերքներից, այնուամենայնիվ՝ վնաս չի պատճառում։
Նա ապրում է երկհարկանի տանը, որը պահպանվում է ոչ թե ամենասովորական անվտանգության համակարգով։ Այն գրեթե հասցված է կատարելության։ Նման անվտանգության համակարգի շնորհիվ վերջին հինգ տարում կտրուկ նվազել է տնային կողոպուտների եւ սպանությունների թիվը։
Պետք է գնալ աշխատանքի։ Մաքուր օդ։ Շատ ավելի լավ է դարձել։ Հիբրիդային մեքենաներ այժմ բոլորն ունեն, եւ նույնիսկ ոչ այնքան հիբրիդային։ Եզակի մեքենաներ։ Ինչո՞վ են դրանք ընդհանրապես երթեւեկում։ Կարծես ջրով եւ թթվածնով։ Վառելիքի նոր տեսակը հայտնաբերվել է յոթ տարի առաջ։ Դրա համար, ճիշտ է, անհրաժեշտ էր որոշակի մեքենա, բայց գիտնականները ջանք չեն խնայել։ Հարմարավետ է, գեղեցիկ, հարմար, պիտանի ինչպես քաղաքում, այնպես էլ դրանից դուրս ապրելու համար։
Վերադառնանք մեր աշխատակցին։ Նրան դուր է գալիս շրջապատող աշխարհը։ Միայն միայնության զգացումը երբեմն պատում է մեր հերոսին։ Այժմ կենդանի շփումը հաճախ փոխարինվում է ինտերնետով, որը, ըստ երեւույթին, հավերժ կմնա։ Թեեւ մյուս կողմից, եթե չլիներ այն, նա չէր հանդիպի իր երկրորդ կեսին, մեղք է բողոքելը։ Ուղղվում է աշխատանքի։ Խցանումները քիչ են, ճանապարհները՝ շատ։ Գրեթե անձեռնմխելի կենդանի բնություն, բայց քաղաքը սկսել է ավելի շատ նմանվել քարե ջունգլիների, ճիշտ է՝ շատ գեղեցիկ ջունգլիների։ Խանութների միլիոնավոր լույսեր։ Ձգում են, առաջընթացը տեղում չի կանգնում, հասցրու գումար վաստակել եւ գնել այն ամենը, ինչ տեսնում ես։
International Exchange Center-ի գործունեությունը շարունակվում է մինչ օրս։ Մեր հերոսը դեռ ուսանող ժամանակ ծրագրով մեկնել էր Ճապոնիա՝ նոր հորիզոններ։ Այս ուղեւորության շնորհիվ նա ընտրեց, թե ինչով է ուզում զբաղվել համալսարանն ավարտելուց հետո։
Ընդհանուր առմամբ, կյանքը կարգավորվել է։ Եվս հինգ տարի, եւ հնարավոր է՝ սա պարզապես երկրային դրախտ լինի։ Գլխավորը՝ կարողանալ հարմարվել։ Չկորցնել ինքդ քեզ։