Կարո՞ղ են արդյոք ծառերը լինել այնքան հետաքրքիր, որ դրանց վրա ծախսես ԱՄՆ-ում անգին մի ամբողջ օր։ «Նայած թե որոնք, բայց ընդհանուր առմամբ՝ ոչ», - կասեք դուք։ Մենք էլ էինք այդպես մտածում, երբ մոտենում էինք Սեքվոյա ազգային պարկին։ Պարզվում է՝ կարող են, եթե ամեն ինչ անես հին հնդկացիական-իսպանական-ռուսական բաղադրատոմսով։)

Բաղադրատոմսը մենք փոխանակել ենք մի մոգի (համատեղությամբ՝ պահակի) հետ, որը պաշտպանում էր տեղի սուրբ ոգիներին քաղաքակրթության ապականիչ ազդեցությունից։)

Վերցնում ենք.

• բարձր լեռներ՝ 20-25 հատ
• լավագույն տեսարաններով ոլորապտույտ ճանապարհ, որը բարձրանում է շատ-շատ վեր եւ տանում շատ-շատ հեռու՝ 1 հատ, բոնուսային ճյուղավորումներով
• անտառային արահետներ՝ 8-10 հատ
• ջրվեժներով ամենաթափանցիկ եւ տաք լեռնային գետեր՝ 3 հատ (ջրվեժները շատ ավելին են)
• աշխարհի ամենամեծ ծառերը՝ շատ, բոլորը մակագրված
• աշխարհի ամենամեծ ծառը՝ 1 հատ, այն նաեւ ամենաշատ մակագրվածն է)
• կալիֆոռնիական եղանակ՝ 1 հատ

Զգուշորեն խառնում ենք մեքենայով մեկ ժամվա ճանապարհից ոչ ավելի տարածքում, համեմում արեւով, ծովի քամիով, աշխարհի ամենափշատերեւ անտառի հոտով ու աղմուկով, պատում հնդկացիների առասպելներով, հսկայական կոներով եւ այն վայրերով, որտեղ բազմանում ու աճում էր «ոսկու տենդ» վիրուսը, եւ մատուցում Սեքվոյա ազգային պարկի գեղեցիկ փաթեթավորմամբ։

Առաջին բանը, որ տեսանք ներս մտնելիս, ճանապարհի աջ կողմում գտնվող հիանալի գետակն էր։ Այն կոչվում էր Death River, բայց իրականում ավելի կենդանի էր, քան ցանկացած այլ բան։) Կանգ առնելով ճամփեզրին՝ մենք դուրս եկանք։ Գետը հոսում էր ներքեւում՝ փոքրիկ հովտում, այնպես որ պետք էր 5-7 մետր իջնել։

Իսկ հիմա պատկերացրեք՝ դուք գտնվում եք այստեղ ցրված բազմաթիվ քարերից ամենամեծի վրա, անմիջապես ձեր տակ այն վայրն է, որտեղ փայլփլող ջուրը հավաքվում է նախքան ոչ բարձր ջրվեժից ընկնելը։ Լճակը բավականին խորն է, բայց այնքան թափանցիկ, որ շունչդ կտրվում է։ Եվ շատ շոգ է։

Հարց՝ ի՞նչ եք անելու։

ԻՀԱՐԿԵ, ՑԱՏԿԵԼՈՒ ԵՆՔ!!!!

Եվ մենք, հանելով հագուստներս, թռանք այդ լճակի մեջ՝ ջրի մեջ ցայտելով ու ցրփոցների մեջ ուրախ գոռալով։ ԱԱԱ, այստեղ ինչքան լավ է!!!!!!! Երբ լողում ես դեպի ջրվեժը, ջուրը սկսում է քեզ ներս քաշել եւ դանդաղ քեզ հետ տանել, մոտենում ես եզրին, իսկ այնտեղ այն եռում է դեպի ներքեւ։ Կարելի է պառկել քարի վրա, եւ քո տակով կհոսի ջրվեժի ջուրը։ Սա հաստատ կյանքումս առաջին անգամ էր։ Արեւի առատությունը կուրացնում է աչքերը, գետը հոսում է լեռից, ամեն ինչ փայլփլում է, մմմ))) Մեզ հաստատ դուր եկավ այս պարկը=)

Ջրվեժի մոտ քարին 15 րոպե արեւայրուք ընդունելուց հետո մենք շարժվեցինք առաջ (ժամանակի հիմար պակաս, այնտեղ մեկ ժամ անցկացնելը նույնիսկ չես էլ նկատի)։

Գնում էինք, գնում, եւ հանկարծ հասկացանք, որ մեզ հետ չար կատակ են խաղացել։ Դիտե՞լ եք «Սիրելիս, ես փոքրացրել եմ երեխաներին» ֆիլմը։ Նույն պատմությունն է։ Մենք մտանք մի թավուտ, որտեղ ծառերը 4 անգամ ավելի մեծ էին, քան նախկինները։ Փշատերեւների հոտը 4 անգամ ավելի ուժեղ էր։ Իսկ մենք մնացել էինք այնպիսին, ինչպիսին կայինք։) Եվ դուք ձեզ այստեղ անհարմար կզգայիք, եթե այնքան հետաքրքիր չլիներ, թե ինչ կա առաջում։ Իսկ առաջում՝ ավելին։ Ծառերի իմաստով))։

Այստեղ, ինչպես ցանկացած այլ պարկում, վազվզում են եղնիկներ, ամբոխներով վազում են սկյուռիկներ եւ ընդհանրապես ամեն տեսակ կենդանիներ են շարժվում այս ու այն կողմ։ Սեքվոյաներին աստիճանաբար սովորում ես, դրանք այլեւս այդքան հսկայական չեն թվում։ Որովհետեւ շուրջբոլորը նույնպիսի ծառեր են, եւ մասշտաբը չի զգացվում։ Ընդհանրապես, դրանք բավականին զվարճալի են։ Պատկերացրեք մի հսկայական փայտե տակառ՝ ամենաաննկատ գագաթին փոքրիկ ճյուղերով։ Դա էլ հենց սեքվոյան է։ Դե, գոնե դրանց մեծ մասը)) Ավելի երիտասարդները (մոտ 1000 տարեկան) դեռ ճյուղերով են եւ նման են հսկայական սոճիների։

Այստեղ հիանալի է, որ կարելի է «քայլել» սեքվոյայի երկայնքով. գետնին գծված է ծառի բարձրությանը հավասար երկարություն։ Եվ դու քայլում ես, քայլում, քայլում, քայլում, արդեն ե՞րբ կվերջանա, իսկ պարզվում է՝ դու դեռ հասել ես միայն ամենաստորին ճյուղին)))

Ի դեպ, Հռոմում էլ նույն բանն է։ Սուրբ Պետրոսի տաճարը կառուցված է այնպես, որ երբեք չես տեսնի, թե որքան հսկայական է այն։ Առաստաղի մոտ գտնվող տառերը թվում են ձեռքի չափ, իսկ իրականում դրանք մարդու հասակից բարձր են։ Միքելանջելոն (նրա ճարտարապետը) ասում էր, որ տաճարը Տիեզերքի մոդել է. «Դու նրա մեջ ես, բայց երբեք չես հասկանա, թե որքան հսկայական է այն»։ Սեքվոյաների հետ էլ նույն պատմությունն է))։

Եվ նույն կերպ, դժվար թե գիտակցես, թե որքան հին են դրանք։ Որովհետեւ դժվար է հասկանալ, որ տեսնում ես նրան, ով հանգիստ աճում էր, երբ Ռուսաստանում չկար Պուշկին, Ֆրանսիայում՝ Նապոլեոն, Անգլիայում՝ Վիլհելմ Նվաճող, իսկ Գերմանիայում՝ Կառլոս Մեծ, եւ երբ չկային ոչ միայն Մոսկովիան, Փարիզի արվարձանները, Լոնդինիումը եւ Քյոլնը, այլեւ հենց Ռուսաստանը, Ֆրանսիան, Գերմանիան եւ Անգլիան։ Եվ երբ քո առջեւ գտնվող այս ծառը քո հասակին հավասար թուփ էր, օվկիանոսից այն կողմ՝ Երկրի մյուս ծայրում, անապատում մարդիկ քարե բլոկներ էին քարշ տալիս Բուրգերը կառուցելու համար...

Դե լավ, շեղվեցինք։ Այսպիսով, սեքվոյաներ։

Դրանց կոները երբեմն կես մետր երկարություն ունեն, եւ խեղճ սկյուռիկները մեծ դժվարությամբ են դրանք կրծում ու շրջում։) Ծաղր է=) Նայեցինք, զբոսնեցինք, շնչեցինք, տեսանք կայծակից առաջացած հրդեհների հետքեր (ծառերն այնքան հին են, որ վերապրել են բազմաթիվ հրդեհներ, ուստի դրանց ստորին մասը սովորաբար այրված է), իսկ հիմա առաջ՝ դեպի ԱՇԽԱՐՀԻ ԱՄԵՆԱՄԵԾ ԾԱՌԸ!!

Արդեն մթնում էր, մենք քայլում էինք ճանապարհից 500 մետր հեռավորության վրա գտնվող ամենամեծ ծառին տանող արահետով։ Պոլինան պետք է մոտենար 5 րոպեից։ Հանկարծ ձախ եւ մի փոքր հետեւի կողմից ինչ-որ բան սկսեց շնչել ու ճռճռալ։ Երեկոյան անտառում ստվերները շատ են, ուստի միանգամից հնարավոր չէր հասկանալ, թե ինչ է այնտեղ։ Երբ հասկացանք՝ բոլորս ապշեցինք։

Մեզանից 40-50 մետր հեռավորության վրա գտնվող ոչ բարձր, փխրուն ծառի վրա, հենց գագաթին, մուլտֆիլմերի պես ճոճվում էր գորշ արջը։ Նրան, ըստ երեւույթին, դուր չէր գալիս, որ իրեն նկատել են նման ամոթխած վիճակում, եւ դա արտահայտվում էր բավականին բարձր գռմռոցով։)))

Մենք շտապ հեռացանք։ Արջը սկսեց իջնել, եւ հանկարծ մենք տեսանք ուշացող Պոլինային, որը գալիս էր հենց այնտեղով, որտեղ, մեր հաշվարկներով, պետք է վայրէջք կատարեր արջը։ Նա արագ էր քայլում, բայց պարզ չէր՝ տեսնո՞ւմ է նրան, թե՞ ոչ։ Մենք վախենում էինք գոռալ, որպեսզի չզայրացնենք գազանին։ Երբ նա մոտեցավ, բոլորը թեթեւացած շունչ քաշեցին եւ սկսեցին պատմել արջի մասին։ Հոնքերի տակից նայելուց պարզ դարձավ, որ նրան երբեք ոչ ոք չի թողել արջին ուտելու, եւ որ նա դժվար թե երբեւէ մոռանա դա։))

Դիտելով ծառը (Գեներալ Շերման անունով), որը հսկայականության աստիճանով շատ չէր տարբերվում մյուսներից, մենք վերադարձանք մեքենա։))

Պարկում զբոսնելու համար մեզ 1,5-2 ժամ էլ չբավականացրեց (լավ կլիներ՝ 5-6 ժամ)։ Ճանապարհին գրեթե հարվածեցինք ջրարջին եւ, նրանից խուսափելով, գրեթե ընկանք անդունդը (դա հասկացանք միայն առավոտյան, քանի որ մութ էր, բայց վայրը հիշեցինք եւ հետո եւս 2 ժամ դողում էինք=))

Բայց դա արդեն ուրիշ պատմություն է)