Ես տեղափոխվեցի մեր «հանրակացարան», ինչպես մենք սիրով անվանում էինք այն այն ժամանակ, երբ գրեթե ոչ ոք աշխատանք չուներ, ուստի մենք շատ էինք զվարճանում եւ քիչ էինք մտածում ապագայի մասին =)

Հուլիսի 8.

Այսօր, օրինակ, մենք գնացինք արշավի։ Անհայտ է, թե ուր։ (թեեւ ոչ, կարծես խոսքը ջրվեժների մասին էր)։ Գրեթե երեկոյան։ Երբ մենք հասանք այնտեղ, պարզվեց, որ վերջին ավտոբուսը մեկնում է 4 ժամից... իսկ մենք դեռ պետք է բարձրանայինք սարը գրեթե ջունգլիներով... Բայց ոչ ոք չվշտացավ, եւ մենք գնացինք։

Սկզբում ամեն ինչ հիանալի էր։ Մենք բարձրացանք սարը, այնտեղ գտանք հատապտուղներ, որոնք համով նման էին ելակի, բայց աճում էին թփերի վրա... եւ կշտացանք դրանցով։ Մինչ քայլում էինք, դրանք անընդհատ հանդիպում էին, եւ անհնար էր կանգ առնել =): Հենց որ մենք բարձրացանք սարի ամենագագաթը եւ մտանք որսորդական հանդակների գոտի (դա այն է, երբ ամեն 100 մետրի վրա գրված է Dangerous), հասկացանք, որ մի քիչ մոլորվել ենք... Մթնում էր... Սարերում մայրամուտը, իհարկե, հիանալի էր, բայց մենք կորցրել էինք երկու տղաների, իսկ եւս երկուսը գնացել էին նրանց փնտրելու... Մեզ (աղջիկներիս), մեր զայրույթին, նրանք հանձնեցին ինչ-որ որսորդի, որն էլ մեզ դուրս բերեց անտառից... Տուն մենք վերադարձանք մենակ...

Տղաները, ինչպես պարզվեց հետո, նույնպես ողջ մնացին։

Հուլիսի 12.

Նման դրական ելքը ակնհայտորեն ոչ ոքի չբավարարեց, եւ մենք ուղեւորվեցինք նոր արկածների ընդառաջ =): Այս անգամ նախաձեռնողը Նիկիտան էր, որը զանգահարեց մեզ առավոտյան... եւ բոլորը շտապեցին հերթական ջրվեժին։

Մենք մտանք Taco Bell (սկսում եմ սովորել մեքսիկական ուտելիքին)))... իսկ հետո շատ գեղեցիկ դիտահարթակ, որտեղ մենք փորձում էինք անել գոնե մեկ լուսանկար առանց բերանում մազերի... ինչը չհաջողվեց ուժեղ քամու պատճառով =))))

Բավական երկար էինք գնում, մինչեւ սկսվեց մի քանի ժամանոց զբոսանքը ջունգլիներով՝ գետակներով անցնելու տարրերով ))

Քայլեցինք մոտ մեկուկես ժամ... Հասանք... «ջրվեժի» բարձրությունը 4 մետր է, ոչ մի գերբնական բան։ Բայց փոխարենը այնտեղ կա ժայռ, որից կարծես թե կարելի է ցատկել։ Սկզբում ցատկում էինք ոչ բարձրից՝ երեք մետրանոցից։ Նույնիսկ զվարճալի էր։ Հետո տղաներին տարան տասը մետրանոց սահուն ելուստի վրա։ Ցատկելը շատ անհարմար է՝ հրվելու տեղ չկա, չես տեսնում, թե ուր ես ընկնում։ Ներքեւում գտնվողները ծափահարում եւ ոռնում են՝ բացի ռուսներից ոչ ոք չհամարձակվեց։ Տղաներից հետո վերեւ տարան Կատյային։ Անհայտ է, թե ինչու, բայց նա մեր փրկարարն է, լավ է լողում։ Նա ցատկեց, եւ նրանց կոկորդում, ովքեր ներքեւում էին, գունդ կանգնեց... շատ վատ (մեջքով) մտավ ջուրը... երեւաց՝ դեմքը գունատ, աչքերը գլորվել էին։ Քաշեցինք նրան ափ՝ քայլել չի կարող։ Իսկ մենք ջունգլիների կենտրոնում ենք։ Զանգում ենք 911, մեզ պատասխանում են՝ իհարկե հիմա կգանք։ Լավ է, որ հարցրեցինք, թե որքան կարժենա ուղղաթիռը (այլ կերպ այնտեղ հնարավոր չէ) - պատասխանում են՝ 3000 դոլար։ Տղաները նրան հերթով տարան իրենց մեջքին։

Կատյան հառաչում է, նրան անընդհատ ցնցում են։ Դրեցինք պատգարակի վրա (սրբիչներից) - տարանք։ Տեղացիները օգնեցին՝ ցույց տվեցին արագ երթուղին, արդյունքում նրան բարձեցինք բեռնատարի մեջ եւ հասցրեցինք մեր մեքենային։

Հիվանդանոցում տեսարանը։ Բերում են Կատյային (առանց փաստաթղթերի, քանի որ մենք Ուլյանայի հետ դրանք չգտանք)։ Պահում են այնտեղ մեկ օր։ Պարզվում է, որ նա ողնաշարի տեղաշարժ ունի։ Արգելում են նրան ֆիզիկական ծանրաբեռնվածությունը, նշանակում են բուժման կուրս եւ բաց թողնում տուն... Կատյան վերադառնում է 4000 դոլարանոց չեկով (ես այդպես էլ չհասկացա, թե ինչ գերբնական բան են նրան այնտեղ արել կաթիլայինից եւ ռենտգենից բացի այդպիսի գումարի դիմաց)։ Իհարկե, նրա անունն ու ազգանունը գրված էին 5 սխալով, ուստի նա ոչինչ չի վճարելու։ Մոտ երկու շաբաթ տանը հերթով նրան մերսում էինք անում, հիմա վազվզում է, ինչպես առաջ։

Sacred falls.

Այս անգամ մենք գնացինք «մահացու» ջրվեժներին։ Ամեն ինչ սկսվեց նրանից, որ ես սարսափելի ուզում էի Վայկիկիից ինչ-որ տեղ դուրս գալ, եւ Յուրկան առաջարկեց գնալ Մարկի հետ ջրվեժ։ (պետք է ավելացնել, որ մեզ հետ ուզում էր Դենիսը, որը նոր էր տեղափոխվել եւ մինչ այդ ապրում էր լողափում վրանի մեջ)... բայց նա չդիմացավ եւ գնաց մենակ նույն գիշերը, իսկ հետո մենք 2 օր նրան չտեսանք, քանի որ նա մոլորվել էր սարերում։ Մարկը, ի դեպ, ուսումնասիրել էր ամբողջ կղզին, եւ նա կլիներ իդեալական մարդ արշավների համար, եթե չունենար սուպերմարկետներում ուտելու առանձնահատկությունը... նա կերավ սուշի, եւ նրան բռնեցին, դրա պատճառով մենք ուշացանք մոտ մեկ ժամ.... մինչ այդ մենք ուշացել էինք եւս մի քանի ժամ նույնպես տարօրինակ պատճառներով, որոնք ես հիմա արդեն չեմ հիշում...

Sacred falls-ի հիմնական առանձնահատկությունը նրանում է, որ ջրվեժը գտնվում է կիրճում, որից քարեր են թափվում.... եւ մի քանի տարի առաջ այգին փակեցին այն պատճառով, որ այդ քարերով ճզմվել էին մի քանի տասնյակ մարդ։ Բայց մենք միեւնույն է գնացինք։ Ոչ մի քար չթափվեց, ջրվեժը մեծ եւ գեղեցիկ էր =) Չհաշված ամեն 100 մետրի վրա գրված «Չգնալ» ցուցանակները եւ մրգային փոքր կոմպոզիցիաները, որոնք նման էին զոհաբերությունների, որոնք մենք տեսանք մի քանի անգամ, ամեն ինչ պարզապես հիանալի էր)))