Ավտոբուսը մեզ վերցրեց առավոտյան ժամը 3-ին: Կրկին գրանցում: Անվտանգություն: Պահակը տեսավ, որ ես հեղուկ ունեմ (Duty Free-ից գնված շշեր) եւ ասաց, որ չի կարող մեզ՝ ինձ, Պոլինային եւ եւս մեկ տղայի, բաց թողնել: Կրկին խնդիրներ... մենք երեքով գնացինք օպերատորների մոտ, մի կին մենեջեր գնաց պարզելու, թե ինչ կանոններ կան դրա վերաբերյալ: Մենք երեքով միաբերան ասացինք.

• Բայց սա գնված է հենց ձեր Duty Free-ից!!

• Կանոնները այդպիսին են:

Ես զայրացա.

• Ես հարյուր դոլարից ավելի եմ ծախսել այս ամենի վրա, դուք կարծում եք, որ ես սա այստեղ կթողնեմ միայն այն պատճառով, որ ձեր չվերթը չի թռել եւ մենք ստիպված ենք եղել գնալ հյուրանոց???

Ի վերջո, մենեջերը գնաց, մեզ համար գտավ փրփրապլաստով տուփեր եւ սկոտչ, որպեսզի մենք այդ ամենը փաթեթավորենք եւ հանձնենք ուղեբեռ: Դրա վրա մոտ 40 րոպե ժամանակ ծախսվեց: Երբ ես հանձնում էի իմ տուփը, օպերատորն ինձ ասում է.

• Իսկ որտե՞ղ է ձեր անձնագրի վրայի կպչուն պիտակը ձեր մյուս ուղեբեռի մասին??

Ես ասում եմ.

• Չգիտեմ, ինձ ոչինչ չեն տվել:

Այստեղ խնդիրները սկսվեցին արդեն միայն ինձ մոտ: Իմ ուղեբեռի հետ կապված խնդիրներ կային, նրանք չէին կարողանում այն գտնել: Ասացին, որ կիմանաք նստեցումից առաջ: Մենք բոլորս միասին անցանք անվտանգության ստուգումը: Չվերթը կրկին հետաձգվեց 20 րոպեով: Մենք արդեն պատրաստվել էինք վատթարագույնին: Բայց փառք Աստծո, հայտարարեցին նստեցումը: Ես մոտեցա օպերատորներին եւ հարցրեցի, թե արդյոք գտել են իմ ուղեբեռը: Մեկն ինձ ասաց, որ ոչինչ հայտնի չէ: Եվ այդ պահին ես զայրույթից աչքերիս մթնեց: Ես նրան անգլերենով այնպիսի տիրադա ասացի, որ ինքս էլ զարմացա: Նա սկսեց ինձ հանգստացնել: Իսկ ես պարզապես շրջվեցի եւ հեռացա: Հետո արդեն ինքնաթիռի սրահում օպերատորներից մեկը գտավ ինձ եւ հայտնեց, որ իմ ուղեբեռը գտել եւ բեռնել են: Փառք Աստծո:

Մենք Փարիզ թռչող ինքնաթիռի սրահում ենք: Մի՞թե սա ճշմարտություն է?? Պոլինան անմիջապես կապեց ամրագոտին, հանեց ծածկոցը եւ քնեց: Այնքան խորը, որ երբ ստյուարդուհին թափահարում էր նրան՝ համոզվելու համար, որ նա կապված է, Պոլինկան նույնիսկ չէր արձագանքում: Վերջում ստյուարդուհին բարձրացրեց ծածկոցը եւ համոզվեց, որ ամեն ինչ կարգին է: Հետո նույն կերպ քնեցինք նաեւ ես եւ Վիկան: Փարիզ հասնելու 8 ժամը աննկատ անցավ:

Փարիզ: Մենք տունդարձի ճանապարհի կեսին ենք: Մինչեւ նստեցումը 2 ժամ է մնացել: Ինչքա՜ն թանկ է այստեղ ամեն ինչ!! Ֆրանսիական օծանելիքը Ֆրանսիայում ավելի թանկ է, քան Նյու Յորքում: Պարադոքս: Մի կտոր պիցցան երկու անգամ թանկ է: Եվ ի՞նչ մարդիկ են այստեղ ապրում??

Նստեցում: Առաջին կարգ: Եթե վարել ես BMW, ապա «Զապորոժեց» այլեւս չես նստի: Եթե եղել ես Ամերիկայում, Ռուսաստանում ապրել չես ցանկանա: Եթե թռել ես առաջին կարգով, էկոնոմով այլեւս չես ուզում թռչել! :) Առանձին ստյուարդուհի, առանձին զուգարան, թարմ նորաձեւության ամսագրերի կույտ, ծովախեցգետիններով ճաշ, համեմունքներով տապակած հավ, կոկոսի կաթով եւ լոլիկով կարրի սոուս, իտալական պանրով եւ երիտասարդ սպանախով խիտ պոլենտա, բորբոսով պանիր, իսկ աղանդերի համար՝ մանգոյով ավազային խմորից տարտալետկա, եւ, իհարկե, ֆրանսիական գինիներ եւ շամպայն – այս ամենը պարզապես շքեղ էր!! Իսկ Էյֆելյան աշտարակի փայլփլող տեսարանը եւ երեկոյան Փարիզը պարզապես աննկարագրելի տպավորություններ էին պարգեւում!! Մենք մեզ պարզապես շքեղ տիկնայք էինք զգում!!