Ուղիղ 2 շաբաթ մենք ապրում էինք հյուրանոցի այն համարում, որտեղ ինքներս էլ աշխատում էինք... մենք անհամբեր սպասում էինք հուլիսի 21-ին՝ «Moose Creek» հյուրանոց տեղափոխվելու օրվան: Սկզբում մենք նույնիսկ չէինք պատկերացնում, թե կոնկրետ որտեղ ենք ապրելու... կարող էինք միայն գուշակել... բայց վստահ էինք, որ այնտեղ հաստատ ավելի լավ կլինի: Մենք ապրում էինք քաղաքի ծայրամասում, եւ այնտեղ պարզապես զբոսնելու տեղ էլ չկար... Իսկ մենք այնքան էինք երազում նորմալ տաք ուտելիք ուտել, կամ գոնե տաք թեյ խմել!!!) Եվ ահա եկավ այդ երկար սպասված օրը: Ինչպես օրենքն է՝ այդ օրը ես ստիպված էի աշխատել «Moose Creek» հյուրանոցում, եւ ինձ տվեցին մի կույտ համարներ, որոնք մաքրում էի մինչեւ երեկոյան ժամը 4-ը... Հետո Viki-ն ինձ տարավ Grizzly, մենք վերցրեցինք Aselya-ին եւ ուղեբեռները ու ուրախ-ուրախ վերադարձանք... Viki-ն մեզ տարավ մեր բնակարան, եւ... օպ, պարզվեց, որ մենք պետք է ապրենք նկուղում... դե, մի՛ մտածեք, որ դա հենց նկուղ էր... պարզապես մեր մինի-բնակարանը գտնվում էր հաճախորդների համարների տակ: Իսկ սկզբունքորեն մեզ ամեն ինչ բավարարում էր... ամենակարեւորը, որ այնտեղ ԽՈՀԱՆՈՑ կար!!!!! ՍԱԼԻԿ!!!! եւ ՍԱՌՆԱՐԱՆ!!! Ու, իհարկե, մենք ունեինք ցնցուղարան եւ զուգարան (առանց դրա ինչպե՞ս): Մենք երջանկությունից յոթերորդ երկնքում էինք եւ, չնայած հոգնածությանը եւ ստամոքսում որեւէ ուտելիքի բացակայությանը, գնացինք Walmart (որն այժմ մեզանից ավելի հեռու էր գտնվում), որպեսզի այնտեղից մի կույտ մթերք գնենք եւ վերջապես նորմալ ուտելիք պատրաստենք!)

Ի դեպ, հենց մեր դիմաց ապրում էին Մակեդոնիայից 2 տղա (Petar եւ Branko) եւ մեկ բուլղարացի (Jacob, թեեւ նրա իրական անունը Yanko է)... իսկ մի քիչ այն կողմ ապրում էին եւս 2 բուլղարացի (Nic եւ Kris): Այդ տղաների հետ էլ մենք աշխատեցինք նույն հյուրանոցում ամառվա մնացած մասը: Սկզբում ինձ համար մի քիչ տարօրինակ էր, թե ինչպես տղաները կարող են հաուսքիփեր լինել, բայց հետո մենք Aselya-ի հետ համոզվեցինք, որ տղաները շատ էլ լավ կարող են մաքրություն անել (աղջիկների համար ի գիտություն))