Ինչպես ասում են՝ որքան խորն անտառը, այնքան հաստ պարտիզանները։
Մեզ տանում են անտառ, եւ այստեղ արդեն ծիծաղելի չէ։ Իսկ մեզ անդադար պնդում են, թե որքան հիանալի ու հրաշալի են իրենք, եւ որ ստացել են ինչ-որ մեզ համար ոչինչ չնշանակող մրցանակներ, բայց փաստը մնում է փաստ՝ այստեղ ոչ մի բան չկա։ Եվ երբ քեզ սկսում է նեղվածք թվալ կես միլիոնանոց քաղաքը, 4 ամիս անտառում անցկացնելու հեռանկարը ընդհանրապես չի ուրախացնում։
Մենք տեղավորվում ենք ձեղնահարկում՝ մի փոքրիկ սենյակում։ Տեղը քիչ է, բայց մենք ունենք այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ է։ Սկսում ենք աշխատել, եւ այստեղ մեր կյանք է մուտք գործում «բուռն գործունեության իմիտացիա» տերմինը, քանի որ այստեղ աշխատանքը մեկուկես հոգու համար է, իսկ աշխատում են չորսը։ Ես նույնիսկ վազում եմ՝ երբ առավոտյան, երբ էլ երեկոյան։ Շատ են սկյուռներն ու բուրունդուկները՝ նրանք են հիմնական հանդիսատեսը։ Հիմնաբառը՝ ձանձրույթ։ Ես նույնիսկ կասեի՝ տոտալ ձանձրույթ։ Մենք արդեն զառանցում ենք եւ սկսում ենք ծիծաղել այնպիսի բաների վրա, որոնց սթափ վիճակում նույնիսկ չէիր ժպտա։
Օրինակներ եւ մերկ փաստեր եք ուզո՞ւմ։ Խնդրեմ։
Միակ ուրախությունը տարածքի գիշերային շրջայցն է, որը բնակչության ժամանումով վերածվում է հիստերիայի։ Պետք է ասել, որ Այնանեն (այսինքն՝ ես) ամենեւին էլ թույլ նյարդեր ունեցող աղջիկ չէ եւ շատ բան է տեսել, եւ երբ գիշերվա ժամը տասին քշում ես անտառի մի կտորով, որտեղ, ներողություն արտահայտությանս համար, արջ է թափառում, իսկ Վարյան ճչում է ամեն մի բզեզից՝ դա նորմալ է։ Բայց երբ ստուգում ես զուգարանները եւ դրանցից մեկում գտնում ես պարզապես անմարդկային չափերի ԿԵՂՏ, ոչ, նույնիսկ այսպես՝
ԿԵՂՏ
արդեն լրջորեն մտածում ես՝ արդյո՞ք մարդն է ընդունակ դրան, թե՞ դա արել է հայտնի արջը։ Ահա այստեղ էլ սկսվում է «լոլ»-ը եւ հարյուր տոկոսանոց աբսուրդը։
Երեկոյան անելու բան բացարձակապես չկա, եւ ես արդեն փառք եմ տալիս բոլոր աստվածներին, որ ինձ հետ նոութբուք եմ վերցրել։ Հիմա մինչեւ ուժասպառ լինելը խաղում ենք զոմբիներ եւ Peggle։ Ձեզ իմ խորհուրդը՝ նոութբուքի մեջ ունեցեք հինգ-վեց փոքր հետաքրքիր խաղ՝ անելու բան կլինի, քանի որ հարմարավետ VKontakte-ն գրեթե ամբողջ ընկերների ցանկով քնած է, մինչ դու ազատ ժամանակ անելու բան չունես։
Եվս մեկ խորհուրդ։ Վերցրեք նոութբուք/PDA (ում ինչպես է բախտը բերել այս կյանքում)՝ նախապես տեղադրված Skype-ով եւ երեք բրաուզերով (նոութբուքերի համար) եւ պահուստային սկավառակներով՝ բոլոր հնարավոր ծրագրերի/դրայվերների համար։ Հավատացեք, դրանք շատ տեղ չեն զբաղեցնի, բայց կխնայեն մի տոննա նյարդեր, քանի որ Մերֆիի օրենքի համաձայն՝ եթե ինչ-որ բան կարող է պատահել, այն պատահում է։
Skype-ից զանգելն ամենաէժանն է, անլար ինտերնետ կա ցանկացած McDonald's-ում, Wendy's-ում, Starbucks-ում եւ այլ սննդի կետերում։ Մեկ բաժակ կոլա գնելով՝ դառնում ես հաճախորդ։ Հաճախորդներին այնտեղից չեն վռնդում, այնպես որ նստեք որքան ուզում եք, մինչեւ կրպակը փակեն։