Sunny Isles-ում ապրելուց երկու շաբաթ անց George-ը զանգահարեց լավ նորություններով. «Տղաս մեկնել է Հոնդուրաս, կարող ենք սկսել աշխատել»։ Նա խոստացավ ժամում 8 դոլար։ Այդ ժամանակ մակարոնս արդեն վերջանում էր, եւ իսպանա-ճապոնացու առաջարկը հենց տեղին էր։

George-ն աշխատում էր մի հարուստ կնոջ շինարարական ընկերությունում։ Իմ պարտականությունները ներառում էին տարբեր օգնություններ՝ գործիք տալուց մինչեւ դուռ նորոգելը։ Մի անգամ ստիպված էի լողավազանի մոտ օձ որսալ) Ինձնից բացի, ընկերությունում George-ի հետ աշխատում էին նրա նախկին կինն ու դուստրը։

Մի անգամ ճաշի ժամանակ կինը հարցրեց. «Tom, you wanna soup?» Ի՞նչ, ապո՞ւր։ Այստեղ՝ Ամերիկայո՞ւմ։ Իրո՞ք։ «Sure, I really wanna it!»՝ պատասխանեցի ես։ Ինչքա՜ն մեծ էր հիասթափությունս, երբ ապուրի փոխարեն ստացա եփած արագ պատրաստվող լապշա։ Ահա թե ինչ եք դուք ապուր անվանում))

Ցավոք, թե բարեբախտաբար, George-ի մոտ աշխատեցի ընդամենը մեկ շաբաթ։ Հանգստյան օրը նա զանգահարեց եւ առաջարկեց շոգին ցանկապատներ ներկել ժամում 5 դոլարով, ինչին ես, բնականաբար, մերժեցի։ Երեւի դա նրան դուր չեկավ, եւ այդ պահից մեր ճանապարհները չհատվեցին։ Այնուամենայնիվ, ես ստացա մեկ շաբաթվա աշխատավարձը, ինչը թույլ տվեց վճարել հյուրանոցի սենյակի վարձը եւս մեկ ամսով։ Ապրում ենք=)