Կապիտանը իր պատմությունը սկսում է դեռ Տյումենի հավաքներից։ Կապիտանը եւ նրա հավատարիմ զինակիցը իրենց համար մեծ-մեծ պորտֆելներ գնեցին, որպեսզի այնտեղ նետեն ամեն անհրաժեշտ բան (լցնելով այն կեսից էլ պակաս) եւ առանց հոգեկան մեծ ծանրաբեռնվածության թեթեւակի ուղեւորվեն օվկիանոսից այն կողմ։ Իրականում ստացվեց այսպես. Մոսկվա թռչելուց առաջ վերջին օրը կապիտանը հասկացավ, որ կարծես թե վաղը արդեն պետք է թռչել։ Հավաքները սկսվեցին խանութից, որտեղ հաջողությամբ գնվեց «Բալտիկա 9»-ի եւ «Չյոռնի Պյոտր»-ի խմբաքանակ։ Տուն հասնելով՝ կապիտանը հավաքեց միայն ամենաանհրաժեշտը (!), եւ արդյունքում գնված պորտֆելը (50 լիտր!) լցվեց մինչեւ վերջ։ Հազիվ քնած՝ առավոտյան կապիտանին եւ նրա հավատարիմ զինակցին սպասում էր SkyExpress-ի կողմից տրամադրված ինքնաթիռը դեպի մեր ռուսական հողի մայրաքաղաք, բայց արդեն դրա մեջ հայտնվելով՝ մենք իմացանք, որ մեր ավիաընկերության ինքնաթիռը այդ գիշեր չի հասել Տյումեն, եւ մեզ տանում է մեկ այլ ավիաընկերություն (անունը չեմ հիշում)։ Կասկածները սողոսկեցին դեռ այն ժամանակ, երբ վայրէջքի ժամանակ մեզ հրում էին ոչ թե Բոինգ, այլ Տու-154, որոնցով կապիտանը անկեղծ ասած 10 տարի չէր թռչել (O_o)։ Մոսկվայով քայլելը երեւի իմաստ ունի բաց թողնել, քանի որ դա թեմայի հետ կապ չունի։ Այնուամենայնիվ, վերջին մոսկովյան դրվագը դեռ նկարագրության կարիք ունի։ Այն օրը, երբ արդեն ժամանակն էր լքել ռուսական հողը (ավելի ճիշտ՝ նախորդ օրվա երեկոյան), մենք ճանապարհ բռնեցինք դեպի Շերեմետեւո օդանավակայան։ Պետք է ասել, որ գնացքը, որը մեզ այնտեղ էր տանում Բելառուսական կայարանից (այդ շարանը կոչվում է Aeroexpress), լիովին արդարացնում է իր 300 ռուբլին, ընդ որում՝ բերում է հենց այն տերմինալ, որը մեզ պետք է։

Ահա եկանք մենք, եւ օլոլո։ Մենք մտանք գրեթե դատարկ օդանավակայան, այնտեղ լուռ է, լույս է վառվում, երկար միջանցքներ, ինչ-որ խշշոցներ։ Միայն 200 մետր հետո՝ պահակային պոստ։ Անմիջապես հիշվում են այնպիսի շութերներ, ինչպիսիք են Doom 3-ը կամ Resident Evil-ը։ Պահակային պոստից հետո նորից լռություն, դահլիճներ, որոնցում ոչ ոք չի նստում, ուզում ես որտեղից էլ լինի զենք հանել եւ սկսել կրակել ինչ-որ մեկի վրա։ Այնուամենայնիվ, այս ամբողջ անտուրաժից հետո, դատարկ երկար միջանցքով մենք դուրս ենք գալիս կենտրոնական սպասասրահներ, եւ ամբողջ զգացողությունը կորչում է :(։ Թռիչքը առավոտյան 6-ին, գրանցումը 3 ժամ առաջ, մենք օդանավակայանում ենք արդեն 23-ին։ Միակ զվարճանքը, որը կարելի է այնտեղ հորինել, դա վերադառնալն ու այդ դատարկ միջանցքներով վազվզելն է, վավերագրական նկարահանումները, պահակներին տրոլինգ անելը եւ այլն։ Վերջիվերջո, երբ սկսվի գրանցումը, կարելի կլինի հերթ կանգնել որքան ուզես։ Կապիտանը խորհուրդ է տալիս անմիջապես զբաղեցնել հերթը առջեւում, եթե կան գրանցման կանգառներ, որոնց մոտ ոչ ոք չի կանգնած, բայց որոնք հայտարարված են ձեր չվերթի համար։ Մաքսանենգության վերաբերյալ. ՁԵԶ ՀԵՏ ՇԱՏ ԾԽԱԽՈՏ ՎԵՐՑՐԵՔ!!!! Սկզբունքորեն, մաքսատանը այս առումով ոչ ոք մեզ չի տրոլել, քանի որ մենք՝ որպես օրինապահ քաղաքացիներ, վերցրել էինք մեկական բլոկ, իսկ իրականում կարելի է հանգիստ անցկացնել 2-ը, իսկ երրորդը լցնել տուփերով ձեր ուղեբեռի տարբեր տեղերում։ Եթե դուք թռչում եք տարանցիկ (մեկ այլ երկրով), ուղեբեռը ոչ ոք ձեզ չի տա այն օդանավակայանում, որտեղ դուք փոխանցում եք կատարելու, այնպես որ այն ամենը, ինչ պետք է, լցրեք ձեռքի ուղեբեռի մեջ։ Շերեմետեւոյի մոսկովյան մաքսատնից հետո ձեզ կտրամադրվի հսկայական քանակությամբ բազմազան (իսկ ըստ էության՝ նույն) duty free։ ԿԱՐԵՎՈՐ է։ Այն ամենը, ինչ դուք կհավաքեք duty free-ից, ալկոհոլից, դուք պետք է խմեք ինքնաթիռում, քանի որ այն օդանավակայանում, որտեղ դուք փոխանցում եք կատարելու, ձեզ թույլ չեն տա մնացածը տանել ինքնաթիռ, դա պետք է ձեւակերպել որպես ուղեբեռ, ինչի համար դուք ժամանակ չեք ունենա։ Այնպես որ շատ մի հավաքեք, իսկ նրանք, ովքեր թռչում են Հռոմով Alitalia ավիաընկերությամբ՝ Հռոմ - Նյու Յորք չվերթին ձեզ կառաջարկեն անվճար գինի եւ գարեջուր, որոնցով կարող եք հարբել եւ քնել։ Ծառայությունը, ի դեպ, այս չվերթում ընդհանրապես գերազանց է։ Եվ այո, երբ ժամանեք Հռոմ (կամ որտեղ էլ որ ժամանեք), պետք չէ կանգնել հսկայական հերթերում, ձեզ այնտեղ պետք չէ։ Պետք է գտնել ցուցանակներն ու սլաքները, որոնց վրա գրված է Transit, անցնել դրանցով, անցնել մետաղորսիչով եւ հանգիստ գտնել ձեր գեյթը եւ սպասել ինքնաթիռին։ Թռչել մոտ 10 ժամ, չվերթը չծխող է, այնպես որ Շերեմետեւոյում գրանցումից առաջ դուք թողնում եք ծխելը առնվազն 17 ժամով։

Ահա դուք, այսինքն՝ մենք, փաստորեն ժամանեցինք։ Շատերը ժամանում են JFK, մենք ժամանեցինք Newark Liberty Airport, կամ նման մի բան։ Առնվազն մեկ ժամ դուք կանցկացնեք գրանցման կանգառի հերթում։ Սպաները այնտեղ բավականին բարյացակամ են, երբեմն հարցնում են՝ ով ես եւ ուր ես գնում։ Կապիտանը ենթարկվեց սպաների հարցաքննությանը այն մասին, թե արդյոք նա ամերիկացիների կողմից սիրված խորհրդային նախագահի ազգականը չէ։ Այնուհետեւ ուղեբեռի ստացում, օդանավակայանից ելքի որոնում, ավելի ճիշտ՝ Airoexpress-ի որոնում, որը ձեզ կհանի քաղաք, չգիտեմ՝ JFK-ից ինչպես, մեր օդանավակայանից մենք հասանք New York Penn Station (ուղեվարձը արժե 15 դոլար)։ Գնացքին սպասելիս ծանոթացանք Կանադայից տղաների հետ, ի դեպ, տիպիկ ամերիկյան կերպարի։

Ահա մենք Նյու Յորքում ենք։ Մետրոյից դուրս գալուն պես անհրաժեշտ է գտնել սպա, որի աշխատանքը կայանում է դեղին նյույորքյան տաքսի բռնելու մեջ, որը ձեզ կհասցնի ձեր հոսթել, որը դուք, իհարկե, նախապես ամրագրել եք (http://www.hostelworld.com/hostels/New-York), եթե այն Բրոդվեյում է, տաքսին կարժենա 15 դոլար (դա շատ չէ՝ հաշվի առնելով տեղի հեռավորությունները) եւ ավելի լավ է հոսթելի հասցեն նախապես գրել թղթի վրա, որպեսզի բոլորը միմյանց հասկանան։

Դե, նրանց համար, ովքեր մի քանի օրից job offer-ներով գնում են Ամերիկայի խորքերը՝ կապիտանը այլեւս օգնական չէ, քանի որ ինքը մնաց Նյու Յորքում։ Նրանց համար, ովքեր հետեւում են կապիտանի օրինակին՝ այս մի քանի օրվա ընթացքում, իսկ ավելի լավ է՝ թռիչքից առաջ, անհրաժեշտ է գտնել տուն հետագա բնակության համար։ Դա կարելի է անել «Ռուսկայա Ռեկլամա» թերթի միջոցով, որը կարելի է ձեռք բերել Բրայթոն Բիչում (ամենապարզ տարբերակը), կամ նրանց RusRek.com կայքի միջոցով։ Փաստորեն, այնտեղ կարելի է փորձել գտնել նաեւ աշխատանք, բայց լավագույն տարբերակը բոլոր վայրեր մտնելն ու հարցնելն է, թե արդյոք նրանց աշխատողներ պետք չեն։ Կապիտանը եւ նրա հավատարիմ զինակիցը կանգ առան Բրայթոն Բիչի բնակարանում, որտեղ մեզանից բացի ապրում են Ուզբեկստանից երկու տղա, եւ տանտերը՝ Օդեսայից ռուս հրեա, սարսափելի տրոլ։ Վճարում ենք ամսական 300 դոլար մեկ շնչի հաշվով, մի քիչ շատ է, բայց թաղամասը լավն է եւ ամեն ինչ մոտ է, օվկիանոսը ձեռքի հեռավորության վրա է։

Տեղի ֆլորայի եւ ֆաունայի վերաբերյալ։ Նյու Յորքում (ինչպես եւ ամբողջ Ամերիկայում) ամենաթանկը հացը, տրանսպորտը եւ ծխախոտն են։ Հացը արժե 3 դոլարի սահմաններում, մետրոյի մեկ ուղեւորությունը՝ 2,25, ծխախոտը՝ 10 դոլարի սահմաններում O_O։ Կան, իհարկե, այստեղ նաեւ 2 դոլարանոցներ, բայց դա ծխելը՝ ներողություն։ Տեղի սանտեխնիկան հոգնեցնում է՝ կապիտանը դեռ ոչ մի տեղ չի հանդիպել նորմալ խառնիչներ, եւ որպեսզի տաք ջուրը նորմալ կարգավորվի, լվացարանները ցածր են, լոգարանները նույնպես, զուգարանները այստեղ առանձին խոսակցություն են։ Կարծես թե սա ամենաօդորակիչավորված երկիրն է, օդորակիչները այստեղ ամենուր են եւ դրանք անխնա սառեցնում են։ Մետրոյում կարելի է հեշտությամբ մրսել հենց այդ օդորակիչներից։ Պատմությունները, որ փողոցում ծխել չի կարելի՝ հորինվածքներ են։ Իսկ ընդհանրապես, ամերիկացիները բավականին բարյացակամ անձնավորություններ են (գոնե նրանք, ում հանդիպել եմ), իսկ ռուսները՝ հանդիպում են թե՛ նորմալներ, թե՛ բոդոներ։

Աշխատանքի վերաբերյալ։ Նրանց համար, ովքեր գնում են առաջին անգամ եւ ինչպես պատահի, ամենա-must have տարբերակը ռեստորաններով ման գալն ու հարցնելն է, թե արդյոք նրանց պետք չեն բասբոյներ։ Այս աշխատանքի էությունը մատուցողի օգնականն է։ Բասբոյը պետք է շատ կտրուկ վազի եւ բերի այն ամենը, ինչ պետք է, եւ տանի այն, ինչ պետք չէ, սպասարկի սեղանը, երբ այցելուներ են գալիս, հավաքի սեղանից կեղտոտ սպասքը, սրբի սեղանները այցելուներից հետո եւ այլն։ Աշխատանքը, անկասկած, ծանր է, բայց նաեւ պահանջված, հատկապես փողոցային ռեստորաններում այն սեզոնին, երբ շոգ է, ասում են՝ այնտեղ տեղ չկա։ Մենք ինքներս աշխատանքի անցանք «Տատյանա» ռեստորանում որպես բասբոյ, բայց քանի դեռ եղանակը վատ է, մեզ աշխատանքի չեն կանչում։ Ռեստորանի լավ ծանրաբեռնվածության դեպքում կարելի է լավ գումար վաստակել (սովորաբար ստացվում է շաբաթական 400 դոլար, առանց թեյավճարի), իսկ հանգստյան օրերին ասում են՝ մինչեւ 200 դոլար։ Աշխատանքի այլ տեսակների մասին կապիտանը դեռ չի կարող տեղեկություն տալ, քանի որ ինքն էլ է դեռ տարբերակներ փնտրում։

Այսքանը առայժմ, կապիտանը գնում է քնելու։