23.05.12

Մոսկվա-Միլան-Նյու Յորք չվերթները հոգնեցուցիչ էին, բայց տանելի։ Միլանում ես ինձ մի տեսակ անհարմար էի զգում, թեեւ սկսել էի իտալերեն սովորել, բայց գրեթե ոչինչ հասկանալը դժվար էր։ Այս ամենին հետեւելը զվարճալի էր, միայն իտալացիները կարող են այդքան արագ խոսել ) Ինքնաթիռում սիրահարվեցի երկու ստյուարդի, աստված, ես պատրաստ էի մնալ Իտալիայում։

New York. Օդանավակայանի պատերից դուրս գալիս ես հստակ գիտակցում էի, որ այս երկրում ինձ հարմարավետ կզգամ։ Այս աղմկոտ եւ հավերժ շտապող քաղաքը չի կարող իր հետքը չթողնել սրտում եւ չմնալ հիշողության մեջ։ Time Square-ը այնքան փոքր վայր էր, համենայն դեպս, ես այն այդպես չէի պատկերացնում։ Ճանապարհին պատահաբար հանդիպեցինք մեր հայրենակցին, ով աշխատում է որպես տաքսիստ եւ օգնում է մեզ նման ուսանողներին հասնել անհրաժեշտ վայր։ Ես լավ տեղեկացված էի նման արկածների մասին, բայց ի վերջո նա լավ տղա դուրս եկավ, օգնեց հասնել հյուրանոց, որը ամրագրել էինք մինչեւ ԱՄՆ ժամանելը, եւ նաեւ այլ ոչ պակաս կարեւոր տեղեկություններով զինեց մեզ։ Հասանք հյուրանոց՝ երջանիկ եւ հոգնած։ Երեկոյան պլանը՝ զբոսնել Central Park-ում, հաջողությամբ ձախողվեց, չնկատեցինք, թե ինչպես քնեցինք։ Առավոտը այլ անակնկալներ էր պատրաստել՝ ուշանալով առավոտյան ավտոբուսից*, ոչ միայն անվճար փոխեցին մեր տոմսը երեկոյան ավտոբուսի, այլեւ հասցրինք 7-8 ժամվա ընթացքում շրջել Նյու Յորքի գրեթե կեսը։

Bethany Beach. Երբ ավտոբուսը ժամանեց Dover, առաջին բանը, որ մտքիս եկավ՝ «wtf? r u kidding me? սա չէ՞ որ գյուղ է»։ Եվ դա իսկապես village է, ինչ-որ ամառանոցների նման, որտեղ գալիս են հանգստանալու որպես առողջարան։ Պլյուսները՝ օվկիանոս, լռություն, հանգիստ քաղաքային կենցաղից; մինուսները՝ բնակչությունը հիմնականում կազմված է թոշակառուներից, որոնք վարում են թանկարժեք մեքենաներ (եւ ես չեմ կատակում!), դեռահասներից, եւ եթե բախտդ բերի, կարող ես գտնել երիտասարդներ (եթե բախտդ բերի!)։ *greyhound.com - այստեղ դուք կարող եք on-line պատվիրել ավտոբուսի տոմս դեպի ձեզ անհրաժեշտ վայրը՝ գտնվելով դեռ Ռուսաստանում։