Չգիտեմ, թե ինչի մասին կմտածեի եւ ինչով կապրեի հիմա, եթե չլինեիր դու՝ ԱՄԵՐԻԿԱ։ Հիմա հիշում եմ եւ սկսում եմ հասկանալ, որ դու ինձ երազում էիր եկել մի քանի տարի առաջ։ Բայց այն ժամանակ արթնացա եւ մտածեցի, որ դա շատ հեռու է եւ անհնար, ու միանգամից մոռացա։ Բայց հանգամանքները այլ կերպ դասավորվեցին, եւ ահա, ես երկու ամսից էլ քիչ ժամանակ անց լինելու եմ քո հյուրը։ Հասկանում էի, որ լեզվի իմացության հետ կապված ակնհայտ խնդիրներ ունեմ, բայց այնքան էի ուզում գալ քեզ մոտ, որ ողջ ազատ ժամանակս եւ ոչ միայն ազատ ժամանակս նվիրում էի քեզ։ Երեք ամսից ավելի մտածում էի, թե ինչպես ստանալ քեզ մոտ գալու այդ փափագելի տոմսը՝ երկար սպասված վիզան։ Եվ թեեւ ընկերուհիս ինձ միանգամից ասաց. «Լյուդա, դե եթե Արտյոմը ստացել է, ապա դու առավել եւս կստանաս»։ Արտյոմը այն տղան է, որը հաճախում է անգլերենի դասընթացների եւ, ըստ երեւույթին, այնքան էլ լավ չի տիրապետում դրան։ Մենք երկար ծիծաղեցինք, երբ պատկերացնում էինք, թե ինչպես է նա երեխաներին լողավազանում բացատրում, որ սուզվել չի կարելի. «small child, big pool»։ Ես, իհարկե, բավականաչափ բլոգներ, պատմություններ էի կարդացել եւ ընկերներից, ծանոթներից լսել էի, որ սկզբունքորեն վիզա ստանալու հարցում խնդիրներ չպետք է լինեն։ Բայց կարծում եմ՝ ինձ հետ կհամաձայնի յուրաքանչյուրը, ով անցել է դրա միջով, որ քանի դեռ ինքդ չես լինում այնտեղ՝ դեսպանատանը, չես կանգնում երկար հերթում եւ չես ծախսում բոլոր նյարդերդ, չես հասկանա։ Ես չեմ նկարագրի այդ երկար, անտանելի երեք ամիսները, երբ միայն մտածում էի, թե երբ եմ գնալու դեսպանատուն։ Սկզբում կարծում էի, որ փետրվարին, հետո՝ մարտին, բայց նշանակեցին ապրիլի 7-ին։ Մենք մոտ 70 հոգի էինք՝ իմ քաղաքից եւ եւս մի քանի հոգի Ելեցից։ Ողջ ճանապարհին, իսկ դա տեւեց 7-8 ժամ, չկարողացա քնել, բայց ինչ-որ պատճառով այլեւս այնքան էլ չէի անհանգստանում։ Ես պարզապես հասկացա, որ ամեն ինչ լավ է լինելու, ես դրանում վստահ էի եւ ոչ մի վայրկյան չէի կասկածում, որ գալու եմ քեզ մոտ։ Առավոտյան, այնուամենայնիվ, հաջողվեց մի փոքր փակել աչքերս, իսկ երբ բացեցի դրանք, արդեն արթնացող, խավարը ճեղքող Մոսկվան էր։ Առաջին բանը, որ տեսա՝ բազմաթիվ լույսեր, որոնք արտացոլվում էին Մոսկվա գետում, եւ հոգիս միանգամից հանգստացավ ու թեթեւացավ։ Առավոտյան ժամը վեցի սահմաններում մենք մոտեցանք դեսպանատանը եւ գնացինք մոտակա բաց սրճարան՝ սուրճ խմելու եւ վերջնականապես արթնանալու։ Այնտեղ միայն մեկ հաճախորդ կար, որը, ըստ երեւույթին, բավականին խմել էր եւ կոտրտված ռուսերենով հայհոյում էր խեղճ բարմենին ու մատուցողին։ Մեկ բաժակ սուրճից հետո ես լիովին արթնացա։ Ընկերուհուս հետ վերադարձանք ավտոբուս եւ սկսեցինք սպասել... Ես հետեւում էի, թե ինչպես են երեխաներին հերթ կանգնեցնում, ով ինչպես է հագնվել հարցազրույցի համար եւ ինչպես է իրեն պահում։ Իսկ հետո եկավ մեր հերթը հերթ կանգնելու։ Ես մեր երեխաների մեջտեղում էի։ Մի քանի մետաղորսիչներով անցնելուց հետո իմ մատնահետքերը սկանավորեցին, իսկ հետո սկսվեց ամենահուզիչ ժամանակը՝ դեպի հյուպատոս տանող ուղիղ ճանապարհը։ Հերթը շատ դանդաղ էր շարժվում, սկզբում բոլոր պատուհանները չէին աշխատում, բայց կամաց-կամաց սկսեցին դուրս գալ առաջին հաջողակները։ Մտնելով սպասասրահ՝ առաջին բանը, որ տեսա՝ մուլտֆիլմերով հեռուստացույցն էր, իմ սիրելի «Թոմ եւ Ջերին»։ Ես մտածում էի, թե որ պատուհանի մոտ գնամ, եւ շատ չէի ուզում 10-րդի մոտ, այնտեղ կին հյուպատոս էր, եւ իմ աչքի առաջ նա մի քանի հոգու մերժեց վիզա տալ։ Եվ ահա ես կանգնած եմ վերջին հերթում եւ երազում եմ հայտնվել 12-րդ պատուհանի գեղեցիկ հյուպատոսի մոտ, իսկ ընկերուհիս՝ 13-րդի մոտ՝ շիկահերի մոտ։ Այդպես էլ ստացվեց!!! Մի քանի ստանդարտ հարցեր տալուց, իմ անունը, այն, թե ինչ է մտածում ընտանիքս ԱՄՆ ուղեւորության մասին եւ որ կուրսում եմ սովորում իմանալուց հետո, ես հիմարություն արեցի եւ ցուցամատի փոխարեն բութ մատս դրեցի, ժպտալով ներողություն խնդրեցի եւ պատասխանին լսեցի. «Have a nice summer in the USA»! Ես շտապ դուրս եմ վազում դեսպանատնից՝ ճանապարհին հարվածելով ամեն ինչի եւ բոլորին, գիտակցում եմ՝ վերջ, հիմա ես հաստատ գալու եմ քեզ մոտ։ Վստահ եղեք ձեր ուժերին, հավատացեք երազանքին, եւ ՁԵԶ մոտ ամեն ինչ անպայման կստացվի!!!!