«Ոտքդ դնելով դեպի լույս տանող դռների արանքում՝ կարող ես վստահ լինել, որ այս գնացքը չի սլանա դեպի մութ թունել...» Վ. Մարտինով

«Դեսպանատո՞ւն. դա պարզ է: Դուք հավանաբար խելագարվել եք: Ինչի՞ մասին եք ընդհանրապես խոսում»: - թերեւս, ես էլ այսպես կվրդովվեի դեռ մի քանի շաբաթ առաջ, երբ ամերիկյան հաստատություն այս այցը նոր էր սկսում անհանգստացնել ինձ... Էհ, եթե ինչ-որ մեկը հաստատակամորեն արտասաներ նման արտահայտություն...

Անհայտության մեջ քայլ անելը միշտ էլ սարսափելի է: Իսկ ո՞վ գիտի, թե ինչ է վիզա ստանալը: Միգուցե դա ավելի բարդ է, քան քվանտային ֆիզիկայի քննություն հանձնելը... Ոչ, իմ սիրելիներ: Դեսպանատունը պարզ է: Պետք է պարզապես ծույլ չլինել: Սկզբունքորեն, ճիշտ այնպես, ինչպես ձեր կենսագործունեության ընթացքում:

Ի՞նչ անել: Իմ օրինակով ես ձեզ ցույց կտամ՝ Ինչ եւ Ինչպես կարելի է անել:

Սկզբի համար ես դիտեցի բոլոր հրահանգները, որոնք ստացել էի փոստով, եւ դիտեցի http://www.iec.ru/forum1/viewtopic.php?t=13184&start=0 ֆորումը: Իհարկե, անհրաժեշտ է մանրակրկիտ պատրաստել փաստաթղթերը, պատճենները եւ այլն: Ընդհանուր առմամբ, պարզապես հետեւեք այն հրահանգներին, որոնք կլինեն ձեր փոստում: Դա պարզ է: Չէ՞ որ ձեզանից պահանջվում է միայն՝ կարդալ, մտածել եւ անել: Եթե հաջողվել է ամեն ինչին մոտենալ ֆորմալ տեսանկյունից լրջորեն, ապա հաղթանակի 2/3-ը ձեր ձեռքում է: Անկեղծ ասած, կարող եք արդեն համարձակորեն սպասել «ճշմարտության պահին»՝ իմանալով, որ դուք կստանաք մրցանակը: Մնացած ամեն ինչը տեխնիկայի հարց է...

ԲԱՅՑ!

Պատրաստման ընթացքում ես սկսեցի հասկանալ, որ դա բավարար չէ «քննության» հաջող արդյունքի համար: Այն ժամանակ պարզապես անհրաժեշտ դարձավ հասկանալ, թե ինչն է ինձ պակասում: Պատասխանը խնդրի մակերեսին էր: Ինձ պարզապես պակասում էր ինքնավստահությունը եւ իմ կարողությունների հանդեպ հավատը: Իհարկե, վիզայի հարցաթերթիկն արդեն արել էր իր գործը, եւ հյուպատոսի որոշումը գրեթե որոշված էր: ԲԱՅՑ: Ինչպես միշտ, կա այս մեծ ԲԱՅՑ-ը:

Հարցազրույցի գործընթացում ամենակարեւորը կլինի ձեր պահվածքը վաճառասեղանի մոտ՝ իրական ամերիկացու առջեւ: Ձեր պահելաձեւը, շարժվելը, հույզեր եւ էներգիա փոխանցելու կարողությունը՝ այս ամենը պարզապես անհրաժեշտ է ձեզ համար, ովքեր ցանկանում են նվաճել Ամերիկան: Այնպես որ, ահա այն՝ ձեր ուժերը գործողության մեջ դրսեւորելու ձեր հնարավորությունը: Դեսպանատանը սպասվող հարցազրույցը ոգին բարձրացնելու հիանալի առիթ է...

Ինքնավստահությունը ստեղծվում է պատրաստվածությամբ: Այնպես որ, ինչո՞ւ չպատրաստվել: Սկսում ենք: Ֆորումներում դեսպանատուն անցնելու վերաբերյալ խորհուրդներից եւ արձագանքներից բացի, խորհուրդ եմ տալիս կարդալ ուսումնագործնական գրականություն (որը համարում եք անհրաժեշտ ձեր իրավիճակում): Դրանք կարող են լինել գործնական հոգեբանության վերաբերյալ գրքեր կամ ցանկացած այլ գրքեր, որոնք կարող են օգնել ձեզ հաղթահարել վախերը եւ այլ դժվարություններ: Յուրաքանչյուր մարդ ունի դրանք, յուրաքանչյուրի մոտ տարբեր են: Պետք է գտնել եւ ոչնչացնել դրանք նոր գիտելիքների օգնությամբ:

Ցանկացած խնդրի լուծումը քիչ է կախված իրավիճակից, բայց շատ՝ ձեզանից եւ ձեր ներքին տրամադրվածությունից: Հետեւաբար, սովորեք, կատարելագործվեք, կարդացեք եւ ուրախացեք, քանի որ նոր գիտելիքները միշտ բերում են շատ դրական արդյունքներ: Հաղթահարելով եւ մոռանալով ձեր վախերը՝ դուք կսկսեք այլ կերպ նայել կյանքին, եւ դեսպանատան այդ «սարսափելի» հարցազրույցը ձեզ համար կվերածվի հաճույքի րոպեների!!! Ձեր ուժերի մեծ մասը ներդրեք ուսման մեջ, եւ դուք հսկայական քայլ կկատարեք առաջ՝ մոտենալով կատարելությանը:

Պետք է այնպես ստացվի, որ դուք հանկարծ սկսեք պատկերացնել երեւակայական «քննողին», երբ զբոսնում եք շան հետ, ճաշում եք կամ ընդհանրապես պատրաստվում եք քնելու: Միշտ մտովի մարզվեք տարբեր հարցերի պատասխանելու համար՝ ստեղծելով ձեր զրույցի ամենաբարդ, անսպասելի շրջադարձերը վիրտուալ դեսպանատանը: Այն պահին, երբ նման պատկերացումները ձեզ համար կդառնան ամեն օրվա սովորական գործ՝ դուք, առանց դա գիտակցելու, արդեն պատրաստ կլինեք «նենգ» հյուպատոսի հետ խոսակցական մարտի մեջ մտնելու:

Երբեմն նման պատրաստությունը ծիծաղելի եւ անհեթեթ է թվում, բայց արդյունքը ձեզ սպասեցնել չի տա: Գլխավորը՝ ջանասիրությունը եւ կատարելագործվելու պատրաստակամությունն է եւ տեղում չկանգնելը:

Մի անգամ, տուն վերադառնալիս, որոշեցի մտնել խանութ: Ականջակալներով բարձր երաժշտություն էր հնչում: Անցնում եմ մի վաճառասեղանի կողքով, հետո մյուսի, եւ զգում եմ, որ սուպերմարկետի այլ հաճախորդների հայացքները ընկնում են ինձ վրա: Առաջին միտքը՝ «Հավանաբար, դեմքիս հետ ինչ-որ բան կարգին չէ, կամ բաճկոնս կեղտոտ է, կամ, վերջապես, կայծակաճարմանդը բաց է այնտեղ, որտեղ պետք չէ!..» Շփոթմունք, հետո այտերը կարմրում են: Ես հանում եմ ականջակալները եւ լսում, թե ինչպես իմ շուրթերից ակամա դուրս է թռչում արտահայտությունը՝ «Yes. I play basketball...» Վայ, սա ինչ է: Մի՞թե ես ինքս ինձ հետ անգլերեն էի խոսում, այն ժամանակ, երբ Միխայիլ Կրուգի երգերը իրենց շատ հոգեհարազատ ռիթմերով ինձ ուրախություն էին պատճառում... Հասանք...

Ես արագ ուշքի եկա եւ, վճարելով գնումների համար, հեռացա խանութից: Իհարկե, ես շփոթված էի: Մի քանի օրով սպասվող դեսպանատան մասին մտքերը ավտոմատ կերպով հեռացան գլխիցս:

Բայց շուտով փորձերը շարունակվեցին: Հանրակացարանի իմ սենյակակիցը ոչ մեկ անգամ ասում էր ինձ, որ պետք չէ այդքան համառորեն պատրաստվել՝ «այնտեղ ընդամենը հինգ րոպեի գործ է»: Բայց ես դիմադրում էի: Վախի ազդեցության տակ կարդացվում էին հոդվածներ, դիտվում էին անգլերեն ֆիլմեր: Երբեմն ցանկանում էի խոսել դերասանների հետ կամ պատասխանել նրանց իմ ձեւով, եթե սցենարի կամքով նրանք պետք է հարց տային: Կյանքում երկրորդ անգամ ես երազ տեսա, որում ազատ շփվում էի անգլերեն լեզվով՝ օգտագործելով այնպիսի բառեր, որոնք կյանքում չէի լսել:

//Փոքրիկ խորհուրդ՝

Եթե անգլերենը վատ է՝ կարելի է կարդալ խոսակցական գրքեր: Դրանցում սովորաբար լինում են կյանքից բազմաթիվ օրինակներ, որոնք հաստատ կօգնեն ինչ-որ բան ասել դեսպանատան ներկայացուցչին: Կարդացեք միշտ եւ ամենուր, որտեղ կարող եք՝ հիշողությունն այնպես է կառուցված, որ սթրեսային իրավիճակում ձեզ հանկարծ, կարծես երկնքից, կգան անհրաժեշտ բառերը: Ինչպես հետո կպարզվի, ասվածից ստացած շոկից հետո՝ դուք այդ բառերը արդեն կարդացել էիք, պարզապես դեռ չգիտեիք, որ կհիշեք դրանք//

Հարցազրույցին մնացել է մի քանի օր: Փորձերը շարունակվում էին: Իսկ դրանք ավարտվեցին, երբ ես արդեն կատարում էի առաջին քայլը դեպի այդ նվիրական No9 պատուհանը:

Բայց դեռ դեսպանատան մոտ, երբ տեղի էր ունենում մեր ամբոխի ձեւավորումը, ես հանկարծ գիտակցեցի՝ այլեւս վախենալու բան չկա: Ես ամեն ինչ գիտեմ, ես վստահ եմ ինքս ինձ վրա: Սա պատրաստվածության արժանիքն է:

Մոտենալով պատուհանին, որի մոտ նստած էր հյուպատոսը, ես բարեւեցի: Եվ հենց այդ վայրկյանին իմ կողմը կրակոց արձակվեց՝ «Hello, how are you?»: Եվ սկսվեց... Հյուպատոսի տված հարցերը ես պարզապես դժվար չէի համարում: Միտքս մեկն էր՝ ինչ-որ տեղ ես սա արդեն լսել եւ ասել եմ J: Ահա, այո: Չէ՞ որ ես շաբաթներ շարունակ ամեն օր մարսում էի նման զրույցներ:

Ահա-ահա-ահա-ահա-ահա!... Եվս մեկ վայրկյան.. եւ..

Ժպիտ ապակու հետեւում.. ասում է «հաջողություն», հետո «լավ ամառ»... իմ շուրթերից էլ են դուրս թռչում երախտագիտության խոսքեր, եւ ես նույն րոպեին հայտնվում եմ փողոցում՝ դեմքիս ամենաերջանիկ ժպիտով!!! Ես ժպտում եմ բոլորին՝ անցորդներին, որոնք չգիտեն իմ ուրախության մասին, աղավնիներին, երկնքին, արեւին՝ ամեն ինչին, որ մոտ էր:

Հոգումս մնաց նման մի զգացողություն, ավելի շուտ՝ հիշողություն. կարծես, դեռ երեխա ժամանակ, մայրս ինձ տարել էր տեղի պոլիկլինիկա՝ պատվաստման: Հիշում եմ, թե ինչպես էի ոտքերով հարվածում, կծում... մեր հերթը գալիս է, դուռը բացվում է՝ պետք է ներս մտնել, իսկ մայրս վերցնում է գրկում եւ դնում բազմոցին: Երբ հանկարծ, արեւի պես փայլող բարի բուժքույրը ինձ կոնֆետ է տալիս, եւ մինչ ես այն բացում էի՝ հոպ: Եվ վերջ!!!

Ի՞նչ, եւ վերջ: Այսքան հե՞շտ եւ անցավ: «Այո» - ասում է մայրիկը, եւ ես քայլում եմ փողոցով՝ հպարտ ինքս ինձանով եւ գոհ քաղցր նվերից:

Ահա այսպես, սիրելի ընկերներ: Ինչպես ասում էր Միխայիլ Բուլգակովը. «Վախկոտությունը վախ չէ, այլ վախի ստրկություն»: Դադարեք վախենալ եւ կյանքին պարզ նայեք: Չէ՞ որ աշխարհում ամեն ինչ բավականին պարզ է, եթե հասկանաս:

Դե ինչ, հաջողություն բոլորին!!! Շատ շնորհակալություն ուշադրության համար: Լի եմ հույսերով, որ ամեն ինչ ձեզ մոտ լավ կլինի!!

Անկեղծորեն ձեր՝ Վյաչեսլավ Մարտինով