Թռիչքը ավարտվում է, ճամփորդությունը հասնում է իր տրամաբանական ավարտին։
Մի քանի հազար ֆուտ բարձրությունից խոստացված երկիրը նման է մերձքաղաքային ննջարանային թաղամասերի մոխրագույն, անշուք կարկատաններով ծածկոցի՝ ջրի աշտարակների հազվադեպ վառ կապույտ կոճակներով։
Քանի դեռ ինքնաթիռը թեւերով դեռ կառչում է JFK-ի վրայի ցածր անձրեւային ամպերից, բթացնող հոգնածությանը փոխարինելու է գալիս սեփական ոտնաթաթերով հողին դիպչելու եւ նոր իրականության մեջ հաստատվելու սուր ցանկությունը։
Լերան վերջին մեկ ժամը զվարճացնում էր պիրսինգով իտալացի դեռահասներին («—Ի՞նչ։ Ամբողջ ամո՞ռը։ Օ՜, ի՞նչ եք ասում, մենք Նյու Յորք ենք եկել ընդամենը մեկ հանգստյան օրով՝ գնումների համար»), եւ հիմա անհետացել է տեսադաշտից։
Նոր իրականության մեջ անձրեւ է գալիս եւ զով է։
Գտնում ենք Լերային, նյարդային կատակում ենք ժապավենակրի մոտ՝ սպասելով մեր կորած ուղեբեռին։
Դեռ Հռոմի օդանավակայանում մենք նկատել էինք մեզ հետ նույն չվերթով թռչող հեքիաթային գեղեցիկ, անթերի ոճային իտալացու՝ իր գգվող ընկերոջ ընկերակցությամբ։ Կյանք, ինչո՞ւ ես դու այսպիսին։ Շարունակում ենք անքաղաքավարի հիանալ այս երեւույթով՝ մարդկային մարմնի եւ օրհնյալ Եվրոպայի բոլոր նորաձեւության տների աշխատանքի հիանալի նմուշով։
Ժամանակավոր ներգաղթյալների գրանցման կետի երկչոտ գերուկը առանց ավելորդ հարցերի ստուգում է մեր փաստաթղթերը։ Վեբ-տեսախցիկը ուղղում է դեմքիս.
—One photo, young lady,—շտապ հանում եմ ակնոցս։
Մի քանի րոպե անց, հենց այնտեղ՝ օդանավակայանում, տեղի է ունենում մեր առաջին ծանոթությունը տեղի կավե ոտքերով եւ առյուծի գլխով հրեշի՝ ամերիկահայ ռուսի հետ։ Բեյսբոլի գլխարկով աննկատ տիպը ճառագում է կենսունակությամբ։ Մեթոդաբար զանգահարում է մեր մոթելների ցուցակով, տեղեր է գտնում Ամստերդամ պողոտայի ուսանողական հանրակացարանում։
Նրա սարսափելի կանաչ ամենագնացի բաց լյուկից ներս են թափանցում անձրեւի հազվադեպ կաթիլներ։ Փորձում եմ խորը եւ զգույշ շնչել, կարծես սովորում եմ օտար մոլորակի մթնոլորտին։ Օդում անպայման պետք է լինի ինչ-որ հատուկ քիմիական տարր, որով Նյու Յորքի օդը կարելի է հեշտությամբ ճանաչել՝ պահածոյի տուփով աշխարհի մյուս ծայրը բերելով։
Մթնում է։ Կամրջի այն կողմում քաղաքը փայլում է երկնաքերերով։ Մտնում ենք եւ սկսում ենք ոլորվել գեղեցիկ եւ բոլորովին նույնանման նեոնային փողոցներով։
—Այս տան երկու հարկը պատկանում է Յոկո Օնոյին։ Դուք գիտեք «Բիթլզ»-ին, չէ՞,—մատնացույց է անում հին աղյուսե բազմաբնակարան շենքը, որի մուտքի մոտ կայանված է սպիտակ կաբրիոլետ,—միակ շենքը, որի ճակատին մշտապես վառվում են գազի եղջյուրները։
—Ընդհանրապես այս թաղամասում շատ հայտնիներ են բնակվում։ Նրանք նույնիսկ խորհուրդ ունեն, որոշում են, թե ում թույլ տալ այստեղ բնակվել։ Մադոննային մերժել են։ Հեղինակություն, գիտեք։
Մաստակ է առաջարկում («ներմուծված»)։ Գլխումս պտտում եմ կլոֆելինային բոլոր պատմությունները, քաղաքավարի հրաժարվում եմ։
Ի հեճուկս բոլոր նախազգուշացումների եւ մեր մռայլ հայացքների՝ Լվովի անանուն բնիկը մեզ բարեհաջող հասցնում է տեղ։ Բացատրվում է ընդունարանի ամերիկուհու հետ, մեզ է տալիս այցեքարտ՝ միայն համարը, առանց անուն-ազգանվան, եւ անհետանում է ապակե դռան հետեւի մթնշաղում։
Հանրակացարանում մենք 59 դոլարով ստանում ենք բավականին պատշաճ անկողիններ, երեք ավստրալուհի հարեւանուհիներ եւ աստվածային, ցանկալի, տաք ցնցուղ՝ հարեւան խցիկներում երգող իսպանուհիների հետ։
Փորձում ենք հասկանալ Grey Hound-ի միջքաղաքային չվերթների համակարգը։ Գրգռված ենք, կծում ենք իրար եւ կախվող google-maps-ին։ Լերան քնած է բաց աչքերով՝ իր փոխարեն թողնելով ավտոպիլոտը, որը լիցքավորված է ընդհանուր հաստատական արտահայտություններով եւ անորոշ մռմռոցով։
Ինձ զգում եմ որպես դժբախտ կորած երեխա եւ հենց այդպիսին էլ կամ։
Ավստրալուհիները տարբեր բարձրության եւ տեմբրի խռմփոցով կազմում են հազվադեպ համաձայնեցված տրիո։ Մեր առաջին գիշերը Ամերիկայում, եւ, անկեղծ ասած, մենք հիացած չենք։