Եթե Ամերիկայի մասին պատմությունը սկսելու լինեմ, ապա հենց սկզբից՝ ինքնաթիռից: Թռիչքը երկար էր... Մինսկ-Մոսկվա-Վաշինգտոն-Դենվեր-Ջեքսոն: Ես շատ էի անհանգստանում, թե ինչպես եմ հասցնելու բոլոր փոխանցումներին, ժամանակս 1,5 ժամից մինչեւ 55 րոպե էր՝ կախված օդանավակայանից... Մոսկվայում հենց իմ առջեւ չվերթի գրանցման համակարգը խափանվեց, եւ մենք մեկ ժամ սպասեցինք, մինչեւ այն կարգավորեն: Թռիչքը 45 րոպե ուշացավ: Կողքիս կանգնած էր մի կին՝ տնտեսագիտության դասախոս, եւ մի տղամարդ՝ ինչ-որ երգիչ, որը հյուրախաղերի էր մեկնում. ես մեկ ժամ լսում էի նրանց զրույցը այն մասին, թե ով քանի երկրում է եղել: Եվ ցավոք, նրանք ոչ մի հետաքրքիր բան չէին ասում, նույնիսկ կասկածում եմ, որ լսում էին միմյանց... Ավելի շուտ պարծենում էին եւ մրցակցում... Ամեն դեպքում, Վաշինգտոն ժամանելուն պես անհրաժեշտ էր անցնել մաքսային հսկողություն: Իմ առջեւի կինը անգլերեն չգիտեր, ուստի մաքսայինի սպան կանչեց ինձ եւ խնդրեց օգնել թարգմանել... Այդպես Ամերիկայի տարածքում առաջին անգամ ինձ հաճոյախոսություն արեցին լավ անգլերենի համար: Ես եւս հինգ ժամ հպարտանում էի դրանով, իսկ հետո հասա նպատակակետին, եւ երբ ինձ հարցրին Բելառուսի տնտեսական իրավիճակի մասին, հասկացա, որ երկու-երեք նախադասությունից ավել ոչինչ չեմ կարողանում ասել... դա տխուր էր... Բայց եթե վերադառնանք թռիչքներին, իմ սիրելի պահը ինքնաթիռի՝ գետնից պոկվելն է: Այն արագություն է հավաքում, եւ էլի, եւ էլի, եւ ահա մենք արդեն թռչում ենք: Հետո ինձ արդեն հետաքրքիր չէ, եւ ոչ մի հուզիչ բան տեղի չի ունենում: Այս բոլոր թռիչքների գլխավոր արդյունքը դարձավ կարգախոսը՝ Հանգստացիր: Ամեն ինչ շատ հեշտ եւ առանց լարվածության է ստացվում, բոլոր փոխանցումները հաջող անցան, եւ ես հսկայական հաճույք ստացա՝ աշխարհի կեսը բացարձակապես ինքնուրույն թռչելուց: Կարծում եմ՝ դուք էլ պետք է երբեմն փորձեք: : - )