"Ամենակարեւոր հաճույքն այն է՝ անել այն, ինչը, ըստ ուրիշների, դու չես կարող անել" (Ու. Բեջաթ)

Մի ձմեռային, դեռ տաք երեկո, զբոսնելով իմ սիրելի քաղաքում, հանդիպեցի «Work & Travel»-ի վառ պաստառի: Օ՜, ոչ, սիրելիս, սա քեզ համար չէ: Դու հանգստյան օրերին քաղաքից դուրս չես կարողանում պոկվել, իսկ այստեղ Ամերիկա է: Եվ հառաչելով՝ գնացի առաջ:

Հաջորդ առավոտ, լիովին մոռանալով անիրականանալի երազանքի մասին, խցանման մեջ մնացի: Անելիք չունենալուց (միեւնույն է՝ առնվազն մեկ ժամ այստեղ ենք կանգնելու) սկսեցի զննել գովազդները: Վաճառքներ, զեղչեր, ավտոդասընթացներ... Իսկ սա ի՞նչ է: Հայացքս ընկավ այն վառ պաստառին, որը տեսել էի երեկ: Է՜հ... Որոշելով, որ միեւնույն է՝ ավելի հետաքրքիր բան չկա, մոտեցա գովազդին եւ սկսեցի ուսումնասիրել: Թեկնածուների համար նախատեսված բոլոր պահանջները ինձ վրա փորձելով՝ հասկացա, որ համապատասխանում եմ բոլորին, բացի մեկից՝ անգլերենից: Մինչեւ համալսարանը ես գերմաներեն էի սովորել: Այլեւս հույս չէր մնացել, տրամադրությունս փչացավ ամբողջ օրվա համար: Ի՞նչ օր, ամբողջ կյանքի համար:

Զղջալով, որ ընդհանրապես տեսել եմ այդ պաստառը, քարշ եկա աշխատանքի: Ընկերուհիս, տեսնելով իմ ընկճված տրամադրությունը, սկսեց ամեն ինչ հարցուփորձ անել: Իմ պատմությունը շարունակելուն զուգընթաց՝ նրա աչքերը գնալով մեծանում էին, մի կայծ անցավ...

...Մեկ շաբաթ անց մենք պայմանագիր ստորագրեցինք: Եվս մեկ շաբաթ անց վճարեցինք առաջին մասնաբաժինը եւ գրանցվեցինք դասընթացների: Ընկերները թերահավատորեն վերաբերվեցին մեր եռանդին. «Իզուր եք այս ամենը սկսել, ձեզ մոտ ոչինչ չի ստացվի, սա ամեն ինչ խաբեություն է»: Չնայած դրան՝ մենք ռիսկի դիմեցինք:

Հետո եկավ DS-2019-ը, հետո՝ երկրորդ մասնաբաժնի վճարումը, եւ ահա վերջապես փոստարկղում հայտնվեց վաղուց սպասված եւ հուզիչ նամակը: Ապրիլի 6-ը: Ինչպե՜ս է ժամանակը արագ թռչում: Մի կողմ դնելով բոլոր գործերը եւ աչք փակելով պատուհանից դուրս ուրախ թարթող արեւի վրա՝ մենք նստեցինք անգլերեն կրկնելու:

...Կայարան, գնացք, վագոն: 7 ժամ ճանապարհ, եւ մենք Եկատերինբուրգում ենք: Մտածում էինք՝ կքնենք եւ կհասցնենք կրկնել: Հա, իզուր էինք մտածում: Այդպես չեղավ: Մեր ուղեկիցները շատ շփվող եւ ուրախ տղաների խումբ էին, որոնք գնում էին սովորելու: Արդյունքում՝ ոչ մի րոպե չքնեցինք, բայց գոնե ինչ-որ բան կրկնեցինք՝ բոլորս միասին:

Հմմ... Ի՜նչ ցուրտ է: Ջերմաչափին 0 է, երեկվա +15-ից հետո: Իմանում եմ, որ ցուցակում վերջինն եմ: Տրամադրությունս՝ մինուսում... Հարցազրույցին դեռ երեք ժամ կա: Սպասում ենք: Առաջին 10 հոգուն ներս են թողնում, ընկերուհիս նրանց թվում է: Եվս կես ժամ, եւ վիզան նրա գրպանում է: Տրամադրությունս բարձրանում է: Սա պլյուս է: Ահա վերջապես հասավ իմ հերթը: Մոռանալով համակարգող Մարինայի բոլոր խորհուրդները՝ գնում եմ դեպի ջերմությունը: Անվտանգության աշխատակիցները շատ սիրալիր են, ամեն ինչ բացատրում են, ցույց տալիս: Ավելի տաք է դառնում: Մետաղորսիչ, 4-րդ հարկ, երկրորդ մետաղորսիչ, մատնահետքեր եւ... սպասասրահ: Եվս 15 րոպե, եւ հյուպատոսը արտասանում է ազգանունս: Շնորհակալություն, որ ճիշտ: Ահա այն՝ վաղուց սպասված հուզիչ պահը:

Բարեւ՛:

Բարի առավոտ, պարո՛ն:

Դու Քսյուշա՞ն ես:

Այո )))

Իսկ ի՞նչ ես ուզում անել Ամերիկայում:

Աշխատել եւ հանգստանալ:

Որտե՞ղ եւ ի՞նչ աշխատանք ես կատարելու:

Ուղեղս հանգիստ մշակում է նախադասությունները եւ պատրաստի պատասխաններ տալիս, երեւի հուզմունքից ) Հետո նա հարցնում է

Հեռակա ուսանո՞ղ ես:

Երեկոյան բաժնի:

Եվ այստեղ նա ինձ ասում է

Խոսիր ռուսերեն, ես ձեր կրթական համակարգից ոչինչ չեմ հասկանում:

Շոկի մեջ եմ:

Լավ:

Ինչո՞ւ ես շաբաթը մի քանի անգամ սովորում: Մնացած ժամանակ ի՞նչ ես անում: Ինչո՞ւ առաջին տարի, բայց միանգամից երրորդ կուրս:

Հետո նա ինչ-որ բան է տպում համակարգչում եւ պատասխանում ինձ.

Ցավոք, ձեր վիզան չի կարող հաստատվել: Միգուցե հաջորդ տարի...

Ժպիտս վերածվեց շրջված սմայլիկի: Ահա այն՝ երազանքը, ինձնից մեկ քայլ հեռավորության վրա: Եվ ամեն ինչ փլուզվում է մեկ ակնթարթում: Եվ այստեղ, ինքս ինձնից չսպասելով, արտաբերում եմ.

Ո՛չ: Ես հաջորդ տարի չեմ փորձելու: Ինչո՞ւ եք ինձ մերժում: (Ինքս էլ գիտեմ, որ այս զրույցները անիմաստ են): Ես տարվա ընթացքում շաբաթը երեք անգամ սովորում եմ: Ազատ ժամանակ աշխատում եմ: Քոլեջից հետո եմ ընդունվել, այդ պատճառով միանգամից երրորդ կուրս: Ես կիսամյակում 516 ժամ սովորում եմ, սա նույնն է, ինչ առկա ուսուցումը:

Նա սկսում է կասկածել, ինձ լրացուցիչ հարցեր է տալիս: Ի՞նչ ես ուզում ստանալ Ամերիկայում եւ որքա՞ն ժամանակով ես գնում: Հետո սեղմում է Delete-ը, մի կողմ է դնում մերժման թուղթը, զննում է անձնագիրը եւ ստորագրում DS-2019-ը, կնիք է դնում!!!!

Լավ, Քսենիա: Ձեր վիզան հաստատված է: Հաջող ամառ:

Շոկի մեջ եմ: Մտածում եմ՝ հիմա կհամբուրեմ նրան: Ականջներիցս մինչեւ ականջներս ժպտալով՝ շնորհակալություն եմ հայտնում, հաջող օր եմ մաղթում եւ թռչում եմ այնտեղից:

Մինչեւ հիմա չեմ կարող հավատալ, որ ես դա արեցի: Եվ ոչ ոք չի հավատում: Բայց այո, այո, այո, My visa approved! Ուրախությունս սահման չունի: Այժմ երազանքս ինձնից մեկ ամիս հեռավորության վրա է, իսկ հայրենիքիցս՝ չորս ամիս:

Այնպես որ, սիրելիներս, պայքարեք ձեր երազանքի համար: Հավատացեք ձեզ, եւ անպայման ամեն ինչ կստացվի: Ինչպես որ ինձ մոտ ստացվեց:

«Երբ ինչ-որ բան շատ ես ուզում, ամբողջ Տիեզերքը կնպաստի նրան, որ ցանկությունդ իրականանա»

(Պ. Կոելյո «Ալքիմիկոսը»)