Իսկ հիմա, սիրելի ընթերցող, ես կփորձեմ հակիրճ շարադրել մեր հետագա ամերիկյան կեցության ամենակարեւոր իրադարձությունները։ Իսկ հակիրճ, որովհետեւ USdiariesbook-ը գրելու այս պահին ես հանկարծ որոշեցի մասնակցել մրցույթի... Իսկ այս փաստաթուղթը մանրամասն եւ հանգիստ կավարտեմ հետո...
Եվ այսպես, որոնումները։ Կարող եմ անկեղծ ասել. մեր ամենօրյա աշխատանքի որոնումները հիմա ինձ հիշեցնում են երեք նորածին, դեռ կույր ձագուկների, որոնք հայտնվել են մեծ նոր աշխարհում եւ չգիտեն՝ ուր գնալ։
Մեր յուրաքանչյուր օրը սկսվում էր այսպես. մենք տնից դուրս էինք գալիս բավականին վաղ, քանի որ դեռ այնքան էլ սարսափելի շոգ չէր, եւ թվում էր, թե կարելի է շատ բան հասցնել։ Մենք դուրս էինք գալիս հսկայական (եւ կես ժամ անց արդեն այրող) Highway-ի վրա եւ մտնում էինք գրեթե յուրաքանչյուր հաստատություն (որպես կանոն, այդ հաստատությունը կապված էր սննդի հետ. Krispy Kreme-ի նման դոնաթանոցներ, Pizza Hut-ի նման պիցցերիաներ, Denny's-ի նման փոքրիկ ռեստորաններ.......................դե, ընդհանուր առմամբ, տիպիկ պատկեր է :)
Եվ ամենուր մեզ, բնականաբար, հրում էին հարցաթերթիկներ, որոնք մենք անհապաղ լրացնում էինք, հետ տալիս, սպասում, հույս ունենալով, որ հենց հիմա կզանգահարեն մեր տատիկի տուն եւ մեզ կհրավիրեն հիանալի աշխատանքի։ Բայց ոչինչ չէր ստացվում։ Օրեցօր մենք սկսում եւ ավարտում էինք մեր ուխտագնացությունները երեկվա նույն արդյունքներով։ Յուրաքանչյուր ուխտագնացություն մոտենում էր ավարտին ճաշի ժամանակ, քանի որ ես սկզբում բոլորովին չէի տանում շոգը։ Գլուխս պտտվում էր, շնչահեղձությունից տանջվում էի, երկար քայլելուց ոտքերս ցավում էին, քրտինքը պատում էր ամբողջ մարմինս, եւ ես ուզում էի միայն մեկ բան՝ հայտնվել մեր տնակում՝ ամենացածր ջերմաստիճանի վրա միացված օդորակիչով։ Ընկերներս, ընդհակառակը, իրենց նորմալ էին զգում... Երկու օր անց մեր մաշկի առաջին շերտը սկսեց թափվել։
Բայց մի՛ մտածեք, որ մենք այնքան անուղեղ էինք, որ ճաշից հետո նորից գնում էինք որոնումների։ Մենք ուտում էինք եւ գնում օվկիանոս։ Քնքուշ ալիքները լվանում էին մեզանից հոգնածությունը, գրգռվածությունը, անվստահությունը; հույս ներշնչում, ուրախություն այն բանի համար, որ մենք ունենք, որ մենք միասին ենք եւ մեզ լավ է։ Այո, չնայած աշխատանքի տեղավորման բոլոր անհաջողություններին եւ ավարտվող ֆինանսներին, մենք ուրախ էինք ամեն ինչով, ինչ ունեինք այն ժամանակ։
Մենք շատ մտերմացանք տատիկ Վելնայի հետ։ Նա կիրակի օրերին մեզ տանում էր բապտիստական եկեղեցի։ Միգուցե ինչ-որ մեկը ասի «ՖՈ՛Ւ, այնտեղ ձանձրալի է», ինչին ես կարող եմ պատասխանել. այնտեղ կարող է ձանձրալի լինել միայն նրան, ում բոլորովին չի հետաքրքրում, թե ինչով են ապրում իրական ամերիկացիները, ինչն է նրանց անհանգստացնում, ինչպիսին են նրանք ոչ պաշտոնական միջավայրում, ինչպես են վերաբերվում մարդկանց, ինչ են սիրում ուտել, ինչպես է կառուցված նրանց կրոնը։ Մենք շատ բան իմացանք եկեղեցում։ Այո, այնտեղ մեծամասամբ տարեց մարդիկ են, մի քիչ երիտասարդներ, կեսը՝ միջին տարիքի։ Նրանք բոլորը տարբեր են։ Չկան լավ կամ վատ մարդիկ, բայց հիմա ես նրանց բոլորին հիշում եմ միայն դրական կողմից։ Եկեղեցու մարդկանց մասին խոսելիս ես նկատի ունեմ բոլոր ամերիկացիներին, որոնց հետ մեզ հաջողվել է շփվել, որովհետեւ նրանք հենց այդպիսին են։ :)
Եկեղեցուց հետո նրանք ավանդույթ ունեն գնալ ինչ-որ ռեստորան՝ ուտելու։ Դրանք բոլորովին էլ հիանալի հաստատություններ չեն, որոնք ինձ սկզբում հիշեցնում էին մեր ճաշարանները։ Դրանք բուֆետներ են։ Այնտեղ 5 դոլարով կարելի է ուտել այն ամենը, ինչ տեսնում ես եւ ինչքան տեղավորվում է։ Իհարկե, նման առատությունից մենք տուն էինք վերադառնում գնդիկների պես, եւ միակ բանը, որի ընդունակ էինք, մեռյալ քնով քնելն ու մի քանի ժամով մոռանալն էր։
Եկեղեցում մենք ծանոթացանք տատիկ-նկարչուհի Բեթիի հետ, նա, իմանալով, որ ես նույնպես զբաղվում եմ նկարչությամբ, մեզ հրավիրեց հսկայական պատկերասրահ, որտեղ ցուցադրվում էին նաեւ նրա աշխատանքները, հետո մենք հայտնվեցինք նրա տնակում՝ գեղատեսիլ Little River քաղաքում, որտեղ բոլոր տները ելք ունեն դեպի արհեստական եւ սարսափելի գեղեցիկ լճակ՝ վեհաշուք կարապներով, տարբեր ցեղատեսակի բադերով... եւ ես այնքան ցանկացա ունենալ նույնպիսի տնակ, որպեսզի մենակության մեջ դուրս գամ լճակի մոտ գտնվող պատշգամբ եւ նկարեմ։
Մենք Բեթիին ցույց տվեցինք (ֆլեշկայի վրա) իմ նկարների լուսանկարները, նա (եւ կարծես թե անկեղծորեն) զարմացավ եւ երկար ժամանակ գովում էր ինձ, խնդրում էր ոչ մի դեպքում չթողնել նկարչությունը։ Հետո Բեթին ցույց տվեց իր արվեստանոցը եւ հին ու նոր աշխատանքները, ինձ նվիրեց հիանալի ալբոմներ էսքիզների եւ ուրվանկարների համար։ Մենք տպավորված էինք :) Դա շատ հիանալի օր էր։