Քանի որ Մոսկվա մեկնելուց առաջ ես ինքս էի հատիկ-հատիկ հավաքում բոլոր պատմությունները, որոշեցի ինքս նկարագրել իմ ուղեւորությունը։

Մինսկ, 15:00

Ինչպես գրված էր վերջին տեղեկագրում, ես փաթեթավորեցի մի քիչ ուտելիք եւ որոշ իրեր, եւ գնացի պայմանավորված վայր։ Տեղում անմիջապես հերթ հայտնվեց, որտեղ ինչ-որ համարներ էին բաժանում։ Շատ զարմացա, երբ իմ ընկերուհուն տվեցին 92 համարը, իսկ ինձ՝ 315, թեեւ փաստաթղթերը միասին էինք հանձնել։ Եվ այսպես, No2 ավտոբուսում ինձ եւ ընկերներիս համար տեղ զբաղեցնելով՝ սկսեցինք սպասել, մինչեւ այն շարժվի։ Ավտոբուսը բավականին պատշաճ տեսք ուներ, եւ այնտեղ նստելը բավականին հարմարավետ էր, ինչը ինձ ուրախացրեց, քանի որ իմ ոչ փոքր հասակի պատճառով ես այս ֆոնին փոքր անհարմարություններ էի ակնկալում։ Երբ ավտոբուսում տեղերը լիովին զբաղեցվեցին, լսելով մի փոքր կազմակերպչական տեղեկատվություն՝ մենք շարժվեցինք։

Ուղեւորության ընթացքում շատ տղաներ վերընթերցում էին տեղեկագրերը, ինչ-որ մեկը գրքեր էր կարդում, ինչ-որ մեկը պարզապես զրուցում էր հարեւանի հետ, ընդհանուր առմամբ, բոլորը զվարճանում էին, ինչպես կարող էին։ Մոտավորապես 2 ժամ անց միացրին հեռուստացույցները, որոնցով սկսեցին ցուցադրել «Կոտովսկի» ռուսական սերիալը՝ Գալկինի գլխավոր դերակատարմամբ։ Սերիալը դիտելը շատ դժվար էր, քանի որ այն բոլորովին չէր տեղավորվում միջավայրի եւ սպասվող իրադարձությունների մեջ, ուստի բառացիորեն առաջին սերիայից հետո բոլորը թողեցին այն հասկանալու փորձերը, թե ինչ է այնտեղ կատարվում։

Ավտոբուսը բավականին հաճախ էր կանգ առնում, միջին հաշվով յուրաքանչյուր 2 ժամը մեկ՝ 5-10 րոպեով, այնպես որ ոչ մի խնդիր չկար, միակ բանը, որ կահավորված զուգարանների մոտ մենք կանգ առանք ընդամենը 3 անգամ, որոնցից 2-ը վճարովի էին։

Ավտոբուսում շատ շոգ էր, ուստի ստիպված էինք պարբերաբար բացել լյուկերը (դրա մասին մենք գուշակեցինք միայն հետադարձ ճանապարհին)։

Այնտեղ գնալիս ինձ այդպես էլ չհաջողվեց քնել, գուցե մի քիչ նյարդայնանում էի վիզայի պատճառով, կամ ամենայն հավանականությամբ պարզապես լավ քնել էի, ով գիտի։ Մեծամասնությունը նույնպես պարզապես նիրհում էր։

Մոսկվա, 3:00

Մայրաքաղաք մենք ժամանեցինք խոր գիշերով եւ անմիջապես մոտեցանք դեսպանատանը, որի մոտ էլ կանգ առանք։ Տղաների մեծ մասը գնաց զբոսնելու գիշերային Մոսկվայով, այնպես որ ավտոբուսում ավելի ազատ դարձավ։ Ինձ հաջողվեց ձգել ոտքերս եւ դնել դրանք հարեւան նստատեղերին, եւ այդ դիրքում քնել 3 ժամ։

Մոսկվա 7:00

Մենք, արդեն քիչ թե շատ արթնացած եւ նախաճաշած, համբերատար սպասում էինք ճակատագրական ժամին։ Անսպասելիորեն մեզ մոտ եկավ IEC-ի ներկայացուցիչը եւ հայտարարեց, որ այն տղաները, որոնք պատկանում են առաջին խմբին, կարող են առաջ շարժվել դեպի դեսպանատուն։ Դեսպանատան մոտ հայտնվեց հսկայական ամբոխ (եւ ինչպե՞ս է Ամերիկան նրանց ընդհանրապես տեղավորելու) տղաների։ Հագուստի վրա ստիկերներ փակցնելով եւ մի քիչ ատամներով թակելով, ցրտից, թե հուզմունքից, այդպես էլ չհաջողվեց պարզել, մենք սկսեցինք շարվել հերթի, ինչը տեւեց մոտ կես ժամ։ Հետո բոլորին սկսեցին ներս թողնել փոքր խմբերով՝ 15-30 հոգով, մուտքի մոտ յուրաքանչյուրին տալով նրա անձնագիրը։

Քանի որ ես գրեթե վերջինն էի, ուստի ստիպված էի մոտ մեկ ժամ մրսել, եւ ես նույնիսկ կարողացա լսել այն տղայի պատմությունը, որը գնացել էր առաջինը եւ արդեն հասցրել էր դուրս գալ դեսպանատնից եւ ստանալ վիզա։ Պատմությունը ոգեւորեց, քանի որ բոլոր հարցերը բավականին ստանդարտ էին։

Այն պահակին անցնելուց հետո, որը հանձնեց ինձ անձնագիրս, եւ մյուսին, որը նշեց ինձ ցուցակում, ինձ արագ շոշափեցին ձեռքի մետաղորսիչով, ես շատ արագ (ինչպես ասաց պահակը. «Տղաներ, այստեղ ամեն ինչ ֆիզկուլտուրայի պես է, բաճկոնը դրեցին, վազեցին, վերցրեցին») անցա շրջանակի միջով եւ հայտնվեցի ընդարձակ սրահում։ Այստեղ շատ մեծ կույտ տղաներ կային, որոնք նստած էին բազկաթոռներին, կանգնած էին պատերի մոտ, կանգնած էին երկու անհասկանալի հերթերում եւ քաոսային տեղաշարժվում էին։

Ինչ անել հետո՝ անհասկանալի էր, բայց արագ հավաքվելով՝ հասկացա, որ հիմա պետք է ստանալ DS-2019-ը եւ հաստատումը։ Եվ կրկին ստիպված եղա երկար սպասել, մինչեւ հայտարարեցին ազգանունս եւ տվեցին դրանք ինձ։ Դրանից հետո պետք էր նստել աթոռներին, որպեսզի IEC-ի ներկայացուցիչները կարողանան կարիչով ամրացնել ձեր անձնագիրը եւ դրա պատճենը։ Հետո ես հերթ զբաղեցրի մատնահետքերի սկանավորման համար։ Շատ տղաների ձեռքերը սառն էին, եւ նրանք ստիպված էին լինում մատները դնել մի քանի անգամ, մինչեւ սարքավորումը աշխատեր, սակայն այնտեղի տիկնայք բավականին բարյացակամ էին, ընդ որում՝ նրանք խոսում էին ռուսերեն։

Այն բանից հետո, երբ բոլոր այդ ընթացակարգերը անցան, մնում էր միայն հերթ զբաղեցնել հենց հարցազրույցի համար եւ սպասել հյուպատոսներին։ Այստեղ կցանկանայի մի քիչ տրտնջալ, քանի որ շատ տղաներ իրենց համար հերթ էին զբաղեցնում դեռ մատնահետքերից եւ այլնից առաջ, եւ պարզապես տհաճ էր տեսնել, որ մարդը, որը կանգնած էր քեզնից հետո մատնահետքերի մոտ, կանգնած է քեզնից շատ առաջ։ Թեեւ ես, իհարկե, հասկանում եմ, որ դա լիովին ձեր իրավունքն է։ Հերթ ես էլ, ինչպես մյուսները, զբաղեցրի, բայց հետո մտածեցի, որ դա անարդար կլինի եւ կանգնեցի ամենավերջում (ահա այսպիսին եմ ես ազնիվ), ինչը ինձ արժեցավ մոտավորապես 1-1.5 ժամ ազատ ժամանակ։

Հերթը բավականին դանդաղ էր առաջ շարժվում, ես հասցրի ծանոթանալ հարեւան տղաների հետ, եւ հաջողությամբ աջակցել նրանց եւ ինձ, եւ փորձել չհուզվել։ Աստիճանների մոտ, որտեղ իբր արդեն ամեն ինչ պետք է կատարվեր, մեզ սկսեցին հանդիպել նրանք, ովքեր արդեն ստացել էին վիզա։ Նրանց բացարձակ երջանիկ դեմքերը տեսնելիս ժպիտը ինքնաբերաբար ձգվեց մինչեւ ականջներս, եւ նույնիսկ հիմա՝ նոութբուքի էկրանի հետեւում նրանց բոլորին հիշելով, ակամա ժպտում եմ։ Եվ այսպես, երբ մենք արդեն բարձրացանք աստիճաններով, այստեղ մեզ սպասում էր մի փոքր անակնկալ, քանի որ աստիճանների հետեւում կար եւս մեկ դահլիճ, որում համբերատար սպասում էին հերթի միանգամից 50 հոգի։ Շարունակելով բոլորին շնորհավորել եւ ուրախանալ ամեն ինչով, ինչպես նաեւ ակամա ժպտալ, մենք նստեցինք աթոռներին եւ սկսեցինք դիտել «Թոմ եւ Ջերի» մուլտֆիլմերը, եւ զուգահեռաբար զննել հյուպատոսներին, լսել տղաներին, թե ով եւ ինչպես է պատասխանում։ Ինձ թվաց, որ նրանք բոլորը շատ սիրալիր են, ինչը հետագայում հաստատվեց։ Երբ մեր շարքը բարձրացրին հարցազրույցի համար վերջին հերթը զբաղեցնելու համար, ես, անկեղծ ասած, զգում էի մի փոքր էյֆորիա, անընդհատ ժպտում էի եւ ոգեւորում շրջապատողներին, որոնք մի քիչ մռայլ էին թվում։ Հերթը մեկը մյուսի հետեւից էր, համապատասխանաբար առաջինը հերթում զբաղեցնում էր նրա տեղը, ով այդ պահին հեռանում էր պատուհանից եւ այլն։ 5-10 րոպե անց ես արդեն գնում էի դեպի No11 պատուհանը, որտեղ ուրախությամբ հայտնաբերեցի հաճելի տեսքով մի կին (Կ)

Ես: Hello. How is your day?

Կ: Fine, thanks, and your?

Ես: My is great.

Կ: Are you Valiantsin?

Ես: Yep, It’s me.

/* Այնուհետեւ ամբողջ բովանդակությունը կլինի ռուսերենով, ծույլ եմ թարգմանել */

Կ: Դուք ծրագրին մասնակցում եք առաջին անգա՞մ:

Ես: Այո, առաջին

Կ: Որտե՞ղ են աշխատում ձեր ծնողները:

Ես: ...

Կ: Որտե՞ղ եք սովորում:

Ես: ...

Կ: Ո՞ր կուրս:

Ես: Առաջին

Կ: Օ՜, առաջի՞ն:

Ես: Այո-այո, հենց, առաջին:

Կ: Հիանալի է, ունե՞ք աշխատանքի հրավեր:

Ես: Չունեմ, բայց գիտեմ, որ այս ամառ ես գնալու եմ Wildwood, NJ: Ես սիրում եմ այդ քաղաքը, քանի որ այն գտնվում է ափին, ընդ որում՝ ոչ հեռու NY-ից, որտեղ ես պարզապես երազում եմ այցելել տարբեր վայրեր, ինչպիսիք են Ազատության արձանը եւ Empire State Building-ը:

Կ: Պարզ է:

/Այստեղ մի փոքր միջադեպ տեղի ունեցավ։/

Կ: What is your home tel?

Ես (մի քիչ զարմացած): It’s 246-35-12

Կ: No-no, i mean home town!!!!

Ես: Oh, hometown, i’m sorry, it’s Minsk.

Կ: Հիանալի է, կարդացե՞լ եք կայքից տպագիր նյութը:

Ես (արդեն հանգստացած): Այո, կարդացել եմ

Կ: Հարցեր ունե՞ք:

Ես: Չունեմ

Կ: Դրեք աջ ձեռքի մատը

Ես: Կատարված է

Կ: Ձեր վիզան հաստատված է, հաճելի ամառ:

Ես: Շատ շնորհակալություն:

Այդ պահին ես պարզապես պատրաստ էի համբուրել հյուպատոսին ապակու միջով (երեւի դրա համար են նրանք նստում դրա հետեւում) եւ բոլորին, ովքեր կհանդիպեն ինձ: Հաջողությամբ մոռանալով բաճկոնս՝ ես գրեթե դուրս էի եկել խցիկից, սակայն ժամանակին հիշեցի եւ արագ վերցրեցի այն: Ճանապարհին բոլորին հաջողություն մաղթելով՝ ես դուրս վազեցի փողոց, որտեղ ինձ արդեն սպասում էին եղբայրս եւ ընկերուհիս, որոնք նույնպես ստացել էին վիզաներ: Ուրախությունը պարզապես անհավանական քանակի էր, երեւի եթե այն այդ պահին կուտակվեր, կբավականացներ մեկ շաբաթ լուսավորելու Մոսկվայի բոլոր փողոցները (պետք է մի գաղափար նետել կառավարությանը):

Մոսկվա, 12:00

Մենք ունեինք մոտավորապես 5-6 ժամ ազատ ժամանակ: Տղաների մեծ մասը ցրվել էր զբոսնելու եւ լուսանկարվելու տեսարժան վայրերի մոտ, սակայն մենք որոշեցինք մի քիչ գնումներ կատարել: Արդյունքում երկուսով 10 ուղեւորություն կատարեցինք մետրոյով: Նրանց, ովքեր Մոսկվայում չեն եղել, խորհուրդ եմ տալիս լուսանկարվել հետեւյալի մոտ/մեջ.

1. Կարմիր հրապարակ, այնտեղ էլ դամբարանը, այնտեղ էլ տաճարը, այնտեղ էլ GUM-ը
2. Պետրոսի հուշարձանը (ճշգրիտ չեմ հիշում, շատ բարձր է)
3. Մոսկվա-սիթի
4. Արբատի կովի մոտ

Բոլորը ավտոբուս վերադարձան ժամանակին, կարծում եմ՝ հետադարձ ճանապարհը նկարագրելու իմաստ չկա, արժե միայն նշել, որ բոլորը բավականին հոգնած էին եւ առանձնապես չէին նշում, մեծ մասամբ բոլորը քնած էին)

Մինսկ, 5:00

Վերջապես տանը ))

Բոլոր տղաներին մաղթում եմ զգալ այն բոլոր դրական հույզերը, որոնք զգում ես, երբ քեզ հաստատում են վիզան: Դա անկրկնելի է!

Հ.Գ. Շնորհակալություն լուսանկարների համար Տուլուզովա Օլգային