Հանդիպում.

Մեր խումբը փոքր էր՝ մոտ 12 հոգի։ Բոլորը բարեհաջող հասան երկար սպասված նպատակակետին (Դեսպանատուն) եւ, որ ավելի կարեւոր է՝ ժամանակին։ Մեզ դիմավորեց IEC.Exchange-ի աշխատակիցը, այնուհետեւ ներկայացրեց որոշ մանրամասներ։ Մեզ խնդրեցին գրպաններից հանել բոլոր ավելորդ իրերը, որպեսզի անվտանգության ստուգման ժամանակ դեմքով գետին չընկնենք եւ չզայրացնենք պահակներին։

Փորձության սկիզբը.

Փոքրիկ քնարական շեղում։ Ուզում եմ պարզաբանել «զայրացած կամ չար պահակների» մասին։

Չգիտեմ, թե ձեզ ինչպես են վախեցրել, բայց մեզ վախեցրել են նրանցով։ Սա չափազանցություն չէ, այլ մաքուր ճշմարտություն։ «Նրանք այնտեղ զայրացած են, չարացած, մի խոսքով՝ ավելի լավ է նրանց չդիպչել եւ ավելորդ անգամ նրանց հետ չխոսել»։ Նման հայտարարություններից հետո այս «հրեշների» էության մասին բավականին հստակ պատկերացում է ձեւավորվում։

Իրականում ինչպիսի՞ն են նրանք իմ աչքերով։ Զարմանալիորեն, ես ուզում եմ եւ պաշտպանելու եմ նրանց։ Իհարկե, փորձության ավարտից հետո (ոչ միայն մեր հոսքի), որոշ մասնակիցներ նրանց մասին ոչ այնքան լավ էին արտահայտվում։ Այնուամենայնիվ, ես կփորձեմ օբյեկտիվ լինել։ Ինձ դնել նրանց տեղը։

Ինչպե՞ս կվարվեիք դուք, եթե լինեիք այդ պաշտոնում եւ ունենայիք նույն «իշխանությունը», ինչ նրանք։ Օրինակ՝ պահակը (կամ դուք նրա տեղում) տեսնում է ուսանողի, որը հեռու է իր «պահակային» կյանքում առաջինը լինելուց, ինչ-որ բանից վախեցած կամ պարզապես ապշած։ Ենթադրենք, ուսանողը իրեն ոչ ադեկվատ է պահում (կակազում է, դանդաղ է մտածում)։ Համազգեստով մարդը մտքում մտածում է. «Նորից նույնը, ինչքան հոգնեցի այս ամենից...» եւ եթե այս աշխատակիցը նաեւ հոգնած է (ինչ-ինչ պատճառներով, իրեն վատ է զգում)։ «Տաք ձեռքի տակ ընկնելու» վիճակի մասին ընդհանրապես ավելի լավ է լռել։ Այսպիսով, ենթադրենք, սա հենց մեր իրավիճակն է։ Դուք ի՞նչ կանեիք նրա տեղում։ 125-րդ, 126-րդ, 127-րդ անգամ օգնեի՞ք, թե՞ հանգստանայիք եւ ծաղրեիք։ Բարդ ընտրություն է, չէ՞։

Ինքնավստահ մարդիկ անհանգստանալու ոչինչ չունեն։ Ցանկացած գիշատիչ ընտրում է իրեն թույլ կամ «հոտից» առանձնացած զոհին։ Եթե դուք զոհ չեք եւ սովոր չեք թույլ տալ, որ ձեզ նեղացնեն, խնդիրներ չպետք է առաջանան։ Մեկ փոքր վերապահումով. «Քիթը բարձր պահել խորհուրդ չեմ տալիս»։ Եղեք քաղաքավարի եւ ընկերասեր, ու նաեւ մի փոքր համբերատար։

Բոլորը հավասար են, կարծես ընտրված լինեն.

Եկավ երկար սպասված պահը՝ «պարգեւատրման արարողությունը», իհարկե, սա կատակ է։ Եկել է ժամանակը դեմ առ դեմ հանդիպելու դեսպանատան եւ նրա բնակիչների հետ։

Ինչի՞ց սկսվեց այս հանդիպումը։ Մի փորձեք, միեւնույն է՝ չեք գուշակի։ Ես ձեզ կօգնեմ, այն սկսվում է շարքից։ Նախապես (մինչեւ հյուպատոսություն ուղարկվելը), յուրաքանչյուր մասնակցի ասվել էր հերթական համարը եւ խստորեն խորհուրդ էր տրվել հիշել այն։ Ձեզ բոլորիդ շարում են մեկ շարքով՝ ըստ հերթական համարի։ Եվ, փառք Աստծո, որ մեկ շարքով։ Ինչո՞ւ, փառք Աստծո։ Այստեղ երկու պատճառ կա։

Առաջին՝ Հավասարությունը «եռում է»։ Ոչ, ոչ մի սեռային կամ սանտիմետրային դասակարգում չկա։

Երկրորդ՝ Մի՞թե դպրոցում երբեք չեք ցանկացել գլխավորել այդ շարքը։ Ոչ-ոչ, «ուղղվիր» եւ «հանգիստ» հրամանները դուք չեք լսի, բայց... Հանկարծ այնպես ստացվի, որ դուք լինեք առաջինը։ Իմ կարծիքով՝ դա հիանալի է։ Միակ բացասական կողմը՝ շարքում առաջինը՝ առաջինն է կառափնարանում (հարցազրույցում)։

Այն բանից հետո, երբ բոլորը տեղավորվեցին եւ հանգստացան, պահակը մի քանի բառ ասաց եւ մի քանի խորհուրդ տվեց։ Պ – պահակ, Ու – ուսանողներ, Հ – հեղինակ։

Պ. Բարեւ ձեզ, երեխաներ, տրամադրությունն ինչպե՞ս է։ (ոչ հենց այդպես, բայց հաստատ նա դա նկատի ուներ)

Ու. Բարեւ ձեզ։

Հ. Ինչ-որ մեկը հետաքրքրվեց «վիզան հեշտ է» խմբի ճակատագրով, որը հարցազրույց էր անցել մեզանից առաջ։

Հ. Համազգեստով մարդը ժպտաց (չարախնդորեն) եւ սկսեց պատմել։ Այս պատմությունից ինձ շատ լավ հիշվեց մի պահ։

Պ. Վիզա չի ստացել միայն մեկ աղջիկ։

Ու. Ինչո՞ւ։

Պ. Աստված մի արասցե, տղաներ, հյուպատոսի հարցին՝ «Ձեզ Ռուսաստանում ինչ-որ բան պահո՞ւմ է, թե՞ պատրաստ եք «շատ համարձակ» տեղափոխվել օվկիանոսից այն կողմ (ԱՄՆ)»։ Պատասխանել՝ «բացարձակապես ոչինչ, միշտ պատրաստ եմ»։

Հ. «Պ»-ի ժպիտը դառնում էր ավելի լայն։

Ու. Նա շիկահե՞ր էր։

Հ. Շատ անտեղի, կարծրատիպային հարց, բայց, այնուամենայնիվ։

Պ. Այո։ Ընդ որում՝ ամուսնացած չէր։

Հ. Հնարավոր է՝ պատմությունը երկարեր, բայց հնչեց «զանգը» եւ մեզանից առաջինը ճանապարհ ընկավ......