Թռչող մեքենաներ եւ, հետեւաբար, օդային խցանումներ չեն լինի: Ռոբոտները չեն քայլի փողոցներով եւ չեն փորձի գրավել աշխարհը: International Exchange Center-ը չի վերածվի խցիկի, որը, կլանելով «Work and Travel USA» ծրագրի վճարված ժետոնը, ձեզ կտեղափոխի Ամերիկա, եւ չի դառնա տիեզերակայան, որը ուսանողներին կուղարկի ֆանտաստիկ տիեզերական վաստակի: Ընդհանրապես, ամբողջ աշխարհում միայն International Exchange Center-ը կմնա նույնը: Փոքրիկ հարմարավետ գրասենյակներ, ժպտերես, միշտ օգնության հասնելու պատրաստ աշխատակիցներ, ուսանողների աղմկոտ խմբեր եւ հանգիստ միայնակներ: Սեղաններին նույնպես դրված են լրացման ենթակա հարցաթերթիկներ, գրիչներ եւ սրբիչներ: International Exchange Center-ի յուրաքանչյուր գրասենյակում՝ ցանկացած քաղաքում, կյանքը եռում է. ուսանողները ինչ-որ բան են հարցնում, շշնջում, հարցազրույցից առաջ մրմնջում. «My name is... I am studying in...», դուռը բացվում եւ փակվում է, հեռախոսները չեն լռում: Շուրջը կտիրի բացառապես դրական էներգետիկա, որովհետեւ այլ երկիր աշխատելու մեկնելու պատրաստ են միայն ինքնավստահ, նպատակասլաց ինքնաորոնողներն ու արկածախնդիրները, եւ 2029 թվականին նրանք 20 անգամ ավելի շատ կլինեն, քան 2009-ին: Նորեկները հուզված են, հնաբնակները անհամբեր են շուտ ձեւակերպել թղթերը, իսկ գրիչը, ինչպես միշտ, վերջացել է...

Բայց երբ մենք քաղաքի մի ծայրից մյուսը գնանք դեպի International Exchange Center-ի գրասենյակ, մենք փողոցներում աղբ չենք հանդիպի, հասարակական տրանսպորտում՝ կոպտություն, ձեռքներին գարեջուր եւ ծխախոտ ունեցող երեխաներ: Այս ամենը կանհետանա, որովհետեւ կանցնի 20 տարի, իսկ 20 տարին բավարար ժամանակ է, որպեսզի մարդկությունը հասունանա: Այդպես չէ՞:)

2029-ին դու կդառնաս ականավոր ծրագրավորող, դու՝ հաջողակ ձեռնարկատեր, դու՝ թարգմանիչ, դու՝ դերասանուհի, դու՝ մայրիկ, իսկ դու՝ հայրիկ: Ի դեպ, դու առանձնապես ոչ ոք չես դառնա, որովհետեւ լիտրերով գարեջուր խմելը ոչ թե հաջողության, այլ առողջական խնդիրների է տանում:

Հիվանդությունները չեն անհետանա, բայց բժշկությունը հսկայական քայլ առաջ կկատարի: Ցանկացած ախտորոշում կդադարի դատավճիռ լինել: Վիրահատությունների ժամանակ մարդիկ կդիտեն նախապես պատվիրված գունավոր երազներ... Բայց վիրահատությունները հազվադեպ կդառնան, որովհետեւ կփոխվի մի շատ կարեւոր բան:

Մարդկանց վերաբերմունքը աշխարհի եւ, հետեւաբար, իրենց նկատմամբ:

Մարզական բաժանմունքները կլցվեն երեխաներով, իսկ մարզական ակումբները՝ մեծահասակներով, 100-ից 99 մարդ կնստի լոտոսի դիրքով, իսկ 4-ից 3-ը կկարողանան ոտքը գցել գլխի հետեւը, նույնիսկ հասարակական տրանսպորտում կանգնած ժամանակ, բայց ոչ թե կողքին կանգնածի, այլ իրենցը: ԳՄՕ-ն կանհետանա, մենք կսնվենք առողջ եւ օգտակար սննդով եւ չենք ուտի վեցից հետո: Մանկատները կդատարկվեն, յուրաքանչյուր փոքրիկ կունենա իր ընտանիքը: Մենք առանց վախի կզբոսնենք մութ աշնանային փողոցներով եւ այգիներում կհարվածենք գունավոր տերեւների կույտերին: Գետերը կդառնան մաքուր, եւ արդեն ոչ ոք չի հիշի մանկական սարսափելի պատմությունը, թե անձրեւից մազերը կթափվեն: Պատերազմները աստիճանաբար կմարեն եւ կդադարեն, մարդիկ կդադարեն սպանել միմյանց, որովհետեւ կգիտակցեն, որ մաշկի գույնը, դավանանքը եւ ավանդույթները ընդամենը մեր առանձնահատկություններն են, այլ ոչ թե ատելության պատճառ: Ատելություն ընդհանրապես չի մնա, գուցե միայն մարտյան կատուների եւ հունիսյան մոծակների նկատմամբ: Բայց, այնուամենայնիվ, մարդիկ կդառնան ավելի հանդուրժող եւ դրանից՝ ավելի երջանիկ...

եւ ամեն ինչ նրա համար, որ 2029 թվականին ՄԵՆՔ՝ այսօրվա ուսանողներս, կդառնանք մեծահասակ եւ կկարողանանք փոխել աշխարհը:

Եվ եթե մենք ձգտենք դրան եւ հավատանք ինքներս մեզ, ապա այդպես էլ կլինի:

Իսկ հասունացման ճանապարհի առաջին քայլը կարելի է կատարել՝ հենց հիմա մասնակցելով «Work&Travel» ծրագրին: