Հավաքելով հիշողությունների բեկորները՝ փորձում ես դրանք տեղավորել ընդհանուր խճանկարի մեջ, զգուշորեն տեղադրել յուրաքանչյուր մանրուք եւ պահպանել այն որպես գանձ մինչեւ կյանքիդ վերջը։ Բայց որքան էլ փորձում եմ հիշողություններս բերել ընդհանուր հայտարարի, ավաղ, ինձ դա չի հաջողվում։ Իմ Ամերիկան չափազանց տարբեր էր, հակասական, խառնաշփոթ։ Առանձին պահերի երկիրը ոտքերիս տակից գնում էր, եւ թվում էր, թե կյանքը մազից է կախված... Բայց լինում էին պահեր, երբ մեկ օրը իր երջանկության կշռով ավելի թանկ էր, քան ամբողջ կյանքը։
Իմ Ամերիկան վառ պատկերների, խորը ապրումների եւ աներկրային զգացմունքների կոկտեյլ է։ Դրա բաղադրատոմսը ես մինչ օրս չեմ կարողացել մինչեւ վերջ գուշակել, իսկ վտանգավոր ու դառը համը հավերժ մնացել է շուրթերիս վրա։
Ես որոշեցի պատմել միայն ամենանշանակալի եւ թանկ պահերի մասին, այն տպավորությունների մասին, որոնք, ինչպես դաջվածքներ, երբեք չեն ջնջվի իմ հոգու նուրբ մաշկից։