Օտար միտքը կարող է լինել բավականին բարյացակամ, եւ ինձ թվում է, որ ապագայում՝ 2029 թվականին, մենք կապրենք այլմոլորակայինների հետ, ովքեր մեզ ամեն ինչ կսովորեցնեն, եւ ինձ թվում է, որ դա կլինի լիովին օտար աշխարհ։ Սա կլինի այնքան օտար աշխարհ, որ մենք նույնիսկ չենք հասկանա, թե ինչն է դրանում լավ, իսկ ինչը՝ վատ։ Ճիշտ այնպես, ինչպես, օրինակ, Արթուր թագավորի ասպետը չէր կարող բարոյական պատկերացում կազմել ժամանակակից աշխարհի մասին. նա ընդհանրապես ոչինչ չէր հասկանա դրանում՝ սկսած խորհրդարանական կառավարումից։ Ի՞նչ է խորհրդարանը կենդանի սյուզերենի առկայության դեպքում։ Նույն կերպ, իհարկե, նա չէր հասկանա, թե ինչպես կարող են հսկայական քանակությամբ ճորտեր եւ ազատ հրաձիգներ գոյություն ունենալ, ապրել բարեկեցիկ եւ գլուխ հանել առանց տերերի։ Սա անհասանելի կլիներ նրա ըմբռնմանը, նա չէր կարող պատկերացնել դա։ Նույն կերպ մենք չենք հասկանում, թե ինչ կլինի 10-20 տարի հետո, չենք կարող տեսնել։ Ապագան նախատեսում է առաջին հերթին մարդու էմոցիոնալ էվոլյուցիան, ով դառնում է ավելի բարի եւ հանդուրժող, գումարած տեխնոլոգիաների զարգացումը դեպի անհայտ բարձունքներ։ Մոլորակի վրա գրեթե ակնթարթային տեղաշարժեր, մտքերի հաղորդակցություն, ռոբոտներ, որոնք կատարում են ամբողջ սեւ աշխատանքը, էկոլոգիզացիա, նանոտեխնոլոգիաների օգնությամբ մենք կմոռանանք, թե ինչ են ծերությունը եւ հիվանդությունները։ Եվ ամենայն հավանականությամբ, մեր ամբողջ բնակչությունը կվերածվի միասնական ամբողջության, ես նկատի ունեմ դասակարգերի բացակայությունը, առաջնորդի առկայությունը եւ նրա անձի պաշտամունքը։

Հավանաբար կբավարարվենք մեկ արժույթով։ IEC-ն կզբաղվի, բացի ներկայիս փոխանակումից, նաեւ ուսանողների փոխանակմամբ այլ գալակտիկաներ։

Բոլորը կսկսեն օգտագործել էկոլոգիական տրանսպորտ, իսկ ինչ վերաբերում է Ղազախստանին եւ Ամերիկային, մենք կլինենք նույն մակարդակի վրա՝ թե՛ ֆինանսական, թե՛ սոցիալական առումով։ Սա է իմ կարծիքը 2029 թվականի համար, թեեւ ես արդեն գրեթե 40 տարեկան կլինեմ, ես միեւնույն է ուրախ կլինեմ նման հիանալի աշխարհի համար։