Շաբաթվա ժամանակագրությունը։ Երեքշաբթի երեկոյան ժամը 11-ին ստանում եմ էլ. նամակ, որ հարցազրույցը նշանակված է հինգշաբթի օրը՝ առանց ժամի կամ որեւէ այլ օգտակար տեղեկության։ Մտածում եմ՝ լավ է, դա էլ է լավ, քանի որ բոլորն արդեն ստացել են իրենց վիզաները, եւ միայն ես էի անհանգստանում 6 ստուգարք եւ 6 քննություն հանձնելու համար... Չորեքշաբթի երեկոյան ժամը 10-ին՝ նամակ. «Ձեր հարցազրույցը տեղափոխվել է»... հա-հա, մտածեցի ես ու պառկեցի քնելու։ Հինգշաբթի՝ նամակ. «Ձեր հարցազրույցը նշանակված է ուրբաթ առավոտյան ժամը 10-ին» - օ՜, լուրջ եք ասում։ Հինգշաբթի՝ գիշերվա ժամը 3-ին որոշեցի պատրաստվել քննությանը, 5-ին՝ պառկեցի քնելու, 5:45-ին՝ թռչունները արթնացան ու սկսեցին ԵՐԳԵԼ։ Բայց ես դիմացա ու որոշեցի, որ պետք է քնել։ Առավոտյան ժամը 7-ին՝ կիսամեռ օրգանիզմս վեր կացավ ու որոշեց, որ ինձ սուրճ է պետք։ 8-ին՝ որոշեցի քարտեզի վրա նայել հյուպատոսության ճշգրիտ գտնվելու վայրը։ 9-ին՝ գնամ ոտքով։ 9:30-ին՝ 30 րոպե շուտ հասնելով, որոշեցի մտնել սրճարան ու հանքային ջուր խմել, քանի որ պետք է ավելի թարմ տեսք ունենայի ամերիկացիների առաջ։ Երերալով ու քնաթաթախ վիճակում, ժամը 10:25-ի սահմաններում մտա հյուպատոսության շենք, հավանաբար չէի գիտակցում, որ եթե վիզա չստանամ, ապա 20 տարեկանում իմ ամառը այնքան էլ հիանալի չի լինի, որքան պետք է լիներ։ Անվտանգություն՝ սկաներ՝ նորից գնացի հանքային ջուր խմելու՝ նստեցի, մի քիչ սպասեցի, հեռուստացույց նայեցի ու տղաներին պատմեցի, թե որքան հիանալի է Նիդեռլանդներում, եւ այդպես հասավ իմ հերթը՝ հարցազրույց, մի հիանալի աղջիկ հարցրեց ուսմանս ու թե ուր եմ գնում, եւ տվեց դրական կանաչ թղթիկը։ Յո՜ւյ!!! Հասկացա! Վերջապես արթնացա!! Վիզան իմն է)))!! Իմն է։ Եվ ընդամենը ժամը 11:45-ն է!!! Նույնիսկ հասցրեցի ուտել ու գնալ համալսարան։ Հիմա կարելի է հանգիստ շունչ քաշել ու թռչել։