Իմ աչքերի առջեւ հիասքանչ տեսարան էր բացվում՝ Ատլանտյան օվկիանոսի հսկայական տարածությունը, արեւի ճառագայթները խաղում էին ալիքների կատարներին՝ անդրադառնալով եւ ծիածան ստեղծելով աղի ջրի ցողերի վրա: Հիանալով այս հմայիչ պատկերով՝ ես նույնիսկ չնկատեցի, թե ինչպես թռավ ժամանակը, եւ ահա մեր տուրբոթռիչքը վայրէջք է կատարում Նյու Յորքի օդանավակայանում: Բացեցին դռները, եւ ես արդեն իջնում եմ սանդուղքով ամերիկյան արեւի կիզիչ ճառագայթների տակ: Ես շնչեցի այդ օդը՝ ազատ Ամերիկայի օդը: Մոսկվայից Նյու Յորք թռիչքը տեւեց ընդամենը մեկ ժամ, եւ ես այրվում եմ անհամբերությունից՝ նայելու այս նոր աշխարհին, որը լի է բացահայտումներով եւ տպավորություններով:
Դեռ մանկության տարիներին մայրս սիրում էր ինձ պատմել Ամերիկա կատարած իր ճանապարհորդության մասին: Դա հեռավոր 2010 թվականն էր: Ես երկար ծիծաղում էի, երբ նա պատմում էր, թե որքան թղթաբանություն էր պետք International Exchange Center ծրագրում գրանցվելու համար եւ որքան դժվար էր այդ ամենը: Բայց հիմա արդեն 2029 թվականն է, եւ այդ ժամանակից ի վեր շատ բան է փոխվել: Երբ ապրիլին ընկերուհիս վայրի հրճվանքով հեռախոսով գոռաց ինձ. «Ես գնում եմ Ամերիկա!!!!!!!», իմ վերջին կասկածները ցրվեցին, եւ ես բացականչեցի. «Եվ ես!!!!»։ Մեր ուրախությունը սահման չուներ, մենք ժամերով խոսում էինք, ամեն ինչ քննարկում, պլանավորում, երազում: Եվ ահա եկավ գրանցվելու ժամանակը: Ես մտա International Exchange Center-ի կայք, առցանց խոսեցի տնօրենի հետ, Webcard-ով վճարեցի ծրագրի համար եւ սկսեցի վիզայի ձեւակերպման գործընթացը: Դրա համար ընդամենը պետք է մտնել ԱՄՆ դեպարտամենտի բազա, մոնիտորով սկանավորել դաստակիս մեջ ներկառուցված իմ նույնացուցիչը: Այնուհետեւ միացավ առցանց մոնիտորը, եւ հյուպատոսը հարցրեց ինձ.
-«How are you?»
-«I’m fine! Thank you»,- ուրախությամբ պատասխանեցի ես,
-«Welcome to USA!».
Այսքանով ամբողջ ձեւակերպումն ավարտվեց: Կարծես թե որքան վաղուց էր դա: Իսկ ես արդեն կանգնած եմ ամերիկյան հողի վրա՝ աչքերս կկոցելով պայծառ արեւից:
Ես քայլում էի Նյու Յորքով՝ այս հիասքանչ քաղաքով, եւ չէի հոգնում հիանալ դրանով: Այս երկնաքերերը, որոնք ձգվում են դեպի վեր, մարդկանց այս աներեւակայելի շարժումը՝ այս ամենը գրավում եւ հմայում է: Ես որոշեցի մտնել սրճարան, խմել առավոտյան տաք սուրճ եւ միաժամանակ պատուհանից դիտել մարդկանց այս անծայրածիր օվկիանոսը, որոնք ինչ-որ տեղ էին վազում՝ խորասուզված իրենց մտքերի մեջ: Այս տեսարանն այնքան է կլանում ինձ, որ անհնար է հայացքը կտրել պատուհանից... եւ ինքս էլ ուզում եմ ինչ-որ տեղ վազել նրանց հետ... համահունչ...
Այս պատկերը դիտելուց ինձ շեղեց մատուցողը: Նա դերա-ամերիկացիների ներկայացուցիչ էր: Նախկինում ես միայն լսել էի նրանց մասին, իսկ հիմա տեսնում էի սեփական աչքերով: Պատմությունից հիշում եմ, որ 2020 թվականին մենք բարեկամական համաձայնագիր կնքեցինք Դերա մոլորակից եկած այլմոլորակայինների հետ՝ աշխատողների փոխանակման վերաբերյալ, եւ այժմ ԱՄՆ-ն դարձավ առաջին երկիրը, որտեղ այլմոլորակայինները հավասարվեցին սովորական քաղաքացիներին: Նրանք Գալակտիկայի լավագույն խոհարարներն էին, նրանց խոհարարական արվեստի մասին փառքը տարածվել էր ամբողջ մոլորակով, եւ յուրաքանչյուրը երազում էր փորձել նրանց պատրաստած ուտեստները: Մատուցողի զարմանալի արտաքինը ապշեցրեց ինձ. մի ձեռքում նա պահում էր սրբիչ, մյուսում՝ ճաշացանկ, իսկ երրորդը, ինչպես հարկն է, պահում էր մեջքի հետեւում: Նրա մաշկը գեղեցիկ ձիթապտղի երանգ ուներ, աչքերը արտասովոր խորություն ունեին, բոլոր երեք աչքերը վառ կապույտ էին՝ ինչպես լազուր երկինքը, ինչը նրան անչափ սազում էր: Չկտրելով նրանից հիացած հայացքս՝ ես պատվեր կատարեցի եւ բացեցի Նյու Յորքի քարտեզը: Սա աշխարհի ինտերակտիվ քարտեզ էր, ընկերուհիս էր նվիրել ծննդյանս օրը, այստեղ կարելի էր մեկ հպումով ընտրել քաղաքը, հետո՝ մեծացնելով, փողոցը, տունը եւ տեսնել այդ ամենը 3D ձեւաչափով: Դիտելով Նյու Յորքը՝ ես գտա եւ՛ Չինական թաղամասը, եւ՛ Բրուքլինը, եւ նույնիսկ Դերա-ավենյուն, որտեղ ապրում էին բացառապես դերա-ամերիկացիները, առօրյա կյանքում նրանց պարզապես «դերաներ» են անվանում, բայց աչքերի մեջ այդպես անվանելը կոռեկտ չէ:
Իսկ ահա իմ պատվերը՝ սեւ սուրճ՝ խրթխրթան կրուասանով: Նախաճաշելուց հետո ես դուրս եկա փողոց. իմ առջեւ նոր աշխարհ էր, եւ ես շտապեցի սուզվել դրա մեջ...