Ինձ մերժեցին վիզա տալ, եւ գիտե՞ք ինչ զգացի։ Ոչինչ։ Կարծես թե միանգամից չհասկացա, թե ինչ է կատարվում։ Միայն մեկ ժամ անց իմ մեջ դառնություն արթնացավ։ Ես սկսեցի գիտակցել, որ իմ ամառային երազանքներին վերջ է եկել։
Մերժումները շատ էին, գուցե դրա համար էլ պատրաստ էի մերժմանը, հանգիստ էի եւ առանց վախի էի խոսում հյուպատոսի հետ։ Նկատեցի, որ նրան բացարձակապես չեն հետաքրքրում ո՛չ ես, ո՛չ էլ իմ երազանքները։ Բայց նրան մեղադրել պետք չէ, այնտեղ ինձնից բացի այնքան շատ ուսանողներ կային, եթե նա մտածեր յուրաքանչյուրի մասին, նրա գլուխը հավանաբար կպայթեր։
Նա ինձ ընդամենը 4 հարց տվեց՝ անունս, որտեղից եմ, երբ եմ ընդունվել համալսարան, եւ ինչ եմ անելու, երբ վերադառնամ Նահանգներից։
Ես պատասխանեցի բոլոր հարցերին։ Ունեի բոլոր փաստաթղթերը։ Բայց նա նույնիսկ չխնդրեց դրանք։
Մի քանի օր է անցել, իսկ ես դեռ սովորության համաձայն մտածում եմ՝ «հեսա կավարտեմ համալսարանը եւ մեկ ամսից, ա՜, հա, ես չէ՞ որ...» եւ անհարմար եմ զգում։ Հուսով եմ՝ դուք ստիպված չեք լինի սա ապրել։
Դեսպանատո՞ւնը։ - Դա պարզ է, բայց ահա դրանից հետո...
Հաջողություն։