“Work&Travel”

Գրառում՝ հաստատված է։

Մուտքագրում՝ ձայնային։

Կատեգորիա՝ սկսնակ ճանապարհորդի մտքերը։

Վերնագիր՝ «Աշխարհը քո շուրջը։ Դու չես կարող փախչել աշխարհից»։

Խնդրում եմ, խոսեք...

Երեկ ես եղել եմ IEC-ի գրասենյակում։ Դե ինչ, ամեն ինչ հաջող անցավ։ Կարծես թե մեկնում եմ։ Պետք է ուրախացնել բոլորին՝ հարազատներին, ընկերներին, ծանոթներին եւ քիչ ծանոթ անձանց։ Հիմա, հենց ավարտեմ թելադրելը, հաղորդագրություններ կուղարկեմ նրանց՝ բոլորին միանգամից, բոլոր համարներին, թող ուրախանան եւ նախանձեն։ Տվյալները, որ ես տրամադրել եմ նրանց, համապատասխանում են, եւ ինձ համար տեղն արդեն ազատ է։ Վերջերս լրացրել եմ հարցաթերթիկը, պատասխանել հարցերին՝ ամեն ինչ ընթացքի մեջ, տան եւ մարզահամալիրի միջեւ. այնուամենայնիվ, հիանալի բան է այս թեւնոց-գրասենյակը։ Ինչպես էինք ապրում առանց դրանց՝ հեռախոս, հեռուստացույց, համակարգիչ, ժամացույց եւ եւս մի դժոխային քանակությամբ տարբեր սարքեր, եւ ամեն ինչ առանձին-առանձին, այն էլ՝ լարերով... սարսափելի է։

Իսկ հիմա, անձնական հարցազրույցից հետո տուն եմ գնում. ի՜նչ արխաիզմ է, չէի՞ն կարող տեսակապով զրուցել։ Շուրջը՝ կանաչ խոտ, տներ՝ փայլում են պատուհանները, անցորդները ծիծաղում են՝ մաքրություն եւ թարմություն։ Նախկինում ամեն ինչ այլ էր, ֆիլմերում եմ տեսել։ Եվ ինքս էլ հասցրել եմ տեսնել այն ժամանակը, երբ աշխարհը կախված էր բարակ թելից, կեղտոտ, անխնամ, վախով հագեցած։ Բայց մենք, անդունդի եզրին կախված, ելք գտանք, իշխանությունից հեռացրեցինք զինվորականներին եւ քաղաքական գործիչներին, առաջ մղեցինք աշխատանքն ու լուսավորությունը, եւ Պեկինի կոնֆերանսում թույլ չտվեցինք, որ տեղի ունենա Վերջին պատերազմը։ Եվ մի խոսեք կոմունիզմի մասին. դա այստեղ բոլորովին կապ չունի. պապիկ Մարքսը, հավանաբար, հիմա բոլորին կկարգադրեր, բայց դա ավելի լավ է, ֆանատիկներին հիմա չեն սիրում։

Հիմա ես հուզվում եմ երեխայի պես։ Ոչ, ես նախկինում էլ շատ տեղերում եմ եղել, բայց սա այլ բան է՝ ոչ թե պարզապես ճանապարհորդություն, այլ ուղեւորություն “Work&Travel” ծրագրով։ Ես գնում եմ աշխատելու։ Իսկ աշխատանքը վեհացնում է մարդուն, հատկապես, եթե այդ աշխատանքը հետաքրքիր է։ IEC-ն այժմ ամենուր է՝ աշխարհի յուրաքանչյուր անկյունում, յուրաքանչյուր երկրում. աշխարհում տեղի ունեցած փոփոխությունները միայն օգուտ են տվել այս տղաներին, ինչը նշանակում է, որ նրանք ճիշտ ուղղություն են ընտրել։ Ի դեպ, ես դեռ պետք է ընտրություն կատարեմ՝ ուր գնալ եւ ինչով զբաղվել։ Այս հարցին ես դեռ չեմ պատասխանել, ոչինչ, ինձ ժամանակ են տվել մտածելու՝ մի ամբողջ ամիս։

Եվ այսպես, ո՞ւր, ո՞ւր գնալ։ Միգուցե Եվրոպա՝ այնտեղ հիմա հնարավորությունները շատ են՝ աշխատել հյուրանոցում՝ երկուսը մեկում, եւ՛ զբոսաշրջիկներին ես օգնում, եւ՛ ինքդ ես հիանում տեսարժան վայրերով։ Իսկ նայելու բան կա՝ Իտալիայում՝ հսկայական կաթոլիկ տաճարներ եւ հին հռոմեական ավերակներ, Գերմանիայում՝ հիասքանչ նորակառույց մզկիթներ՝ նախշազարդ, բարակ, կարծես թռչող մինարեթները ձգվում են դեպի վեր՝ դեպի երկինք, լուսին եւ աստղեր, լսվում են Ղուրանի տողերը, որոնք ստիպում են ծիծաղել եւ լաց լինել։ Իսկ Ֆրանսիայում՝ արվեստի գործեր՝ եւ՛ հին, եւ՛ նոր՝ ինչպես հոլոգրաֆիկ նկարներ եւ հոգեպատկերներ։ Հսկայական թանգարաններ, որոնցից չես էլ ուզում հեռանալ։

Կամ, ասենք, նստել ստրատոսֆերային ինքնաթիռ եւ մեկնել օվկիանոսից այն կողմ՝ Երկու Ամերիկաների Համադաշնությունում նույնպես շատ հետաքրքիր բաներ կան։ Ամենալավը կլիներ ուղիղ գնալ Նասկա սարահարթի ինժեներական համալիր՝ այնտեղ, որտեղ հավաքում են առաջին միջմոլորակային նավի բլոկները։ Այն գիտական խմբին կտանի Մարս եւ այնտեղ կթողնի՝ երկար ժամանակով, ի դեպ։ Բայց հասնել այս «դարի կառույցին» անիրականանալի երազանք է. ոչ ոք ինձ այնտեղ առանց Մագիստրոսի դիպլոմի չի թողնի, իսկ այդ դիպլոմը դեռ պետք է վաստակել՝ նման բաները տրվում են ծանր աշխատանքով, եւ ոչ թե յուրաքանչյուրին... եւ նույնիսկ ոչ յուրաքանչյուր տասներորդին, ցավոք։

Մի՛ հուսահատվիր, ասացի չէ՞։ Չէ՞ որ կան նաեւ Ավստրալիայի ձկնաբուծարանները, որտեղ կարելի է եւ՛ ձկների մասին հոգ տանել, եւ՛ մարդկանց պատմել այդ մասին, իսկ շուրջը՝ «Վայրի աշխարհ» այգին է, որտեղ չգիտես, թե հաջորդ րոպեին ինչ գազանի կհանդիպես. Աֆրիկայում կա Բժիշկների քաղաք, որտեղ բժիշկներն աշխատում են հիվանդությունների բուժման վրա, որտեղ կան նանո-արհեստանոցներ, կլոնավորման համալիրներ եւ Գրիսոմի ճառագայթիչներ, եւ նաեւ՝ Բժշկական արվեստի թանգարան (ինչո՞ւ եմ ես այսքան ձգտում դեպի թանգարաններ, միգուցե գնամ էքսկուրսավար աշխատելու). Տոկիոյի ծոցում կա լողացող արհեստական կղզի՝ Նյու-Տոկիո, որը ստեղծվել է մարդկային ձեռքերով սկզբից մինչեւ վերջ, կառավարվում է աշխարհի ամենակատարյալ համակարգչի կողմից՝ «Մուրամասա Ա-15» անունով... դե այո, սա միայն ճապոնացիները կարող էին հորինել։

Հաղորդագրություն եկավ։ Ինոչկայից։ Դե էլ ի՞նչ է ուզում։ Նա էլ է գրանցվել եւ գնում է... ո՞ւր։ Կանադա, հանգստավայր, ինչո՞ւ հանկարծ. ա՜, ուրեմն այդպես, այնտեղ մոտակայքում Միդելսոնի աստղադիտարանն է, եւ ժամանակը ամենահարմարն է՝ կլիման էլ՝ նույնպես։ Ռոմանտիկ է... որոշված է, այնտեղ կգնամ, գոնե մտերիմ մարդ կլինի կողքիս։

Հիմա պատասխանը կուղարկեմ։ Կեցցե “Work&Travel”-ը։

Ահա այսպիսի մի ոչ գեղարվեստական անհեթեթություն։