2029...

Հետաքրքիր է, թե ո՞ր անհայտ ափերն է քեզ տարել հիմա, հետաքրքրասեր ընթերցող, իմ ստեղծագործական երեւակայության ծնած թափառումների անհանգիստ քամին։

Ինտրիգի մեջ ընկա՞ր, խոստովանիր։ 2029?.. «Չի կարող լինել, - գուցե միամտորեն մտածես։ - Մի՞թե... 2029 - տարի... Մի՞թե... Չէ՞ որ հարկավոր է ունենալ անսովոր համարձակություն եւ ոչ կեղծ խորաթափանցություն, որպեսզի այսպես, պարզապես, համարձակ եւ անամոթաբար առաջ անցնես ժամանակի ընթացքից. արագ եւ աննկատ, իսկական տիրոջ պես անցնես մի քանի տասնյակ տարի եւ, ի զարմանս քեզ եւ անխռով երջանկությանդ, չզգաս ժամանակի անդառնալի ազդեցությունը...»

Հիմա, ընթերցողս, շուրջդ նայիր, աչքերդ լայն բացիր։ 2029 թվական... Մենք հայտնվել ենք (գուցե սա քեզ չի զարմացնում) խելացի մեքենաների աշխարհում։ Այո, կանխում եմ քո վրդովմունքը եւ հնարավոր մտավախությունը. անկասկած, ոչ միայն խելացի մեքենաների աշխարհում, այլեւ յուրովի տաղանդավոր եւ այնքան տարբեր, բայց միեւնույն կերպ իրենց համար հարմարավետ անկյուն, իրենց «տեղը արեւի տակ» գտած եւ մեքենաների հոգատար հայացքը մշտապես զգացող մարդկանց աշխարհում։

Զարմանալի է, բայց կարող եմ գուշակել, որ քո բոլոր ամենաանհավանական եւ անհնարին թվացող տեխնիկական նվաճումներն ու նորամուծությունները, ինչպես թվում էր այն ժամանակ՝ հեռավոր 2010 թվականին, այժմ որքան շոշափելի եւ իրական են։ Ահա դրանք, հենց քո լայն բացված աչքերի առջեւ։ «Որտե՞ղ, որտե՞ղ։ – անհանգիստ շուրջդ ես նայում։ - Ես ոչինչ չեմ տեսնում...» Սպասիր, մի շտապիր (իսկապես, փոքրիկ երեխայի պես :) ) – միացրու, սիրելի ընթերցող, անգին երեւակայությունդ, եւ այն հաջողությամբ կկատարի իր գործը նաեւ առանց իմ օգնության... Նո, ստացվե՞ց։..

... Իհարկե, ես քեզ շատ լավ եմ հասկանում, քո գաղափարներն ու կերպարները լրջորեն խաղացել են, հասել են, ինչպես ասում են, ամենազարմանալի ձեւերի ու չափերի... Չեմ ուզում, սիրելիս, ընդհատել այդ քաղցր երազանքները անհավանական եւ սարսափելի ցանկալի ապագա կյանքի մասին, բայց, ավա՜ղ, մենք պետք է առաջ շարժվենք...

Գիտե՞ս, պետք է խոստովանեմ, ինձ այնքան էլ չեն զարմացնում այս աննկարագրելի (հավատա, իմ երեւակայությունն էլ դեռ ինչ-որ բանի ընդունակ է) տեխնիկական նվաճումները, որքան այն փաստը, որ նույնիսկ մեքենայական այս դրախտում մարդը, մեքենայական հոգատարությունից եւ հարմարավետությունից սարսափելի փչացած, նախկինի պես (թեեւ ոչ, գուցե նույնիսկ ավելի մեծ չափով. իզուր չեն ասում, որ իմաստությունը գալիս է տարիների հետ – այնպես որ, մարդկության իմաստությունը կուտակվում է տասնամյակներով) գնահատում է բնության հետ բուժիչ շփումը, գրքի էջերում գեղատեսիլ կերպով բացվող աշխարհը եւ դեպի հեռուն կանչող անհայտ ճանապարհով բուժիչ զբոսանքը... Համաձայնիր, մեզ՝ ֆուտուրոլոգ ճանապարհորդներիս համար, «դեպի հեռուն կանչող անհայտ ճանապարհով անհավանական զբոսանքի» այս զգացումը ոչ մեկին այնքան մոտ եւ հասկանալի չէ...

Եկեք լավ նայենք շուրջներս. ահա գրախանութները, որոնք սիրալիր կերպով գրքեր են տրամադրում նրանց, ովքեր նախընտրում են «բացահայտել» գրքի աշխարհը՝ այն անմիջապես ձեռքերում պահելով, իսկ կողքին, նայիր՝ վերջին տեխնոլոգիաներով հագեցած, լիովին ավտոմատացված էլեկտրոնային գրադարաններ՝ նրանց համար, ովքեր վստահորեն քայլում են ժամանակին համընթաց։

Իսկ սա... իսկ այստեղ... անհավանական է... նայիր այստեղ։ Հիասթափության ինչ-որ զգացում ունե՞ս։ Ինչքա՜ն եմ քեզ հասկանում։ Այնքան բան կա, որ ուզում ես տեսնել, շոշափել, իմանալ – եւ ժամանակն այնքան անարդարացիորեն քիչ է...

Լսիր, կարծես թե ես անթերի (համեստ չեմ լինի) գաղափար ունեմ. պետք է նայել պարբերականները։ Չէ՞ որ թերթերը, ամսագրերը (յուրաքանչյուր ընթերցող անպայման հեշտությամբ կընտրի իր ճաշակին համապատասխան ամսագիր) լավագույնս են պատմում ընթացիկ կյանքի իրադարձությունների մասին՝ ճշմարիտ եւ ոչ այնքան։ Եկեք փորձենք. այսպես, էլեկտրոնային տեսքո՞վ ես ուզում։ Թեեւ գիտե՞ս, ես, երեւի, հին ձեւով, կնայեմ այս գունավոր շապիկով ամսագրին։ Այսպես... բովանդակություն... Ահա, գիտություն եւ տեխնիկա - մեր աչքերով բավական տեսանք... Քաղաքականություն - ազնվորեն խոստովանում եմ, ինձ այնքան էլ չի հետաքրքրում... Աստղային կյանք, արվեստ – ժամանակին կիմանանք... Իսկ սա ի՞նչ է։.. Հետաքրքիր է... IEC?! International Exchange Center?! Որքան հիշում եմ, սա ընդամենը միջազգային փոխանակման կենտրոն է, որը թույլ է տալիս ուսանողներին «հեշտությամբ մեկնել Ամերիկա մի քանի ամառային ամիսներով՝ երկրում օրինական աշխատելու եւ ճանապարհորդելու համար»։ Ճիշտն ասած, չեմ հասկանում. IEC եւ ամբողջական խորագիր շաբաթաթերթում։ Ինչո՞ւ IEC։ Չէ՞ որ նման ընկերություններ հիմա (մի րոպե, եկեք լինենք լիովին անկեղծ եւ ազնիվ, ոչ թե հիմա - 2029 թվականին, այլ հիմա – 2010 թվականին) տասնյակ են։ Իսկ ժողովրդականությունն ու հայտնիությունը, գումարած նորաձեւ ամսագրում տեղը – միայն մեկինն է։ Հիմա ես լրջորեն հետաքրքրված եմ... Անպայման պետք է իմանամ, թե ինչումն է բանը. վեցերորդ... ութերորդ... ահա, իմ ուզած 12-րդ էջը։ Անհամբեր եմ նայելու...

ԿՅԱՆՔՆ ԱՅՍՕՐ 31 դեկտեմբերի 2029 թ.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

12-րդ էջ

IEC – մարդկության եզակի նվաճումը

Իհարկե, մեր մշտական ընթերցողներն արդեն հասցրել են հիմնովին ուսումնասիրել CMM-ի գործունեությունը։ Բայց մենք համոզված ենք, որ այսօրվա խորագիրը կզարմացնի եւ կուրախացնի նրանց։ IEC-ի կայքում մենք խնդրեցինք կիսվել իրենց կարծիքներով։ Հարյուր հազարավոր նամակներ եկան։ Հրապարակում ենք մեր թղթակցի վերցրած հարցազրույցները։

...Կենտրոն դիմելիս ես զարմացած էի իմ հանդեպ ցուցաբերած հոգատար վերաբերմունքից...

• Ի՞նչ կարող եք ասել IEC-ի աշխատանքի մասին։
• Գիտե՞ք, այսօրվա դրությամբ IEC-ը շուկայում միակ, բացարձակապես առանց մրցակիցների, մենաշնորհատեր ֆիրմա է, ինչպես կասեին տնտեսագետները։ Ընդամենը 5-6 տարի առաջ տասնյակ նման ֆիրմաներ մրցակցում էին նրա հետ, բայց աստիճանաբար կամավոր (ինչը նրանց կողմից շատ խելամիտ է) հեռացան շուկայից։ Ինչպե՞ս է դա հնարավոր։ Այս մենաշնորհացման հետեւանքները վախեցնո՞ւմ են ձեզ։ Իզուր. նախ՝ սպառողը, նրա կարծիքը եւ պահանջարկը թելադրում են շուկայի խաղի կանոնները – սա մեկ. երկրորդ՝ հավատացեք, Կենտրոնի շահերից բնավ չի բխում կորցնել նման երախտապարտ հաճախորդներին։
• «Նման երախտապարտ հաճախորդների» թվում դո՞ւք էլ կաք։
• Այո, իր ժամանակին՝ 2010 թվականին (զարմանալի է, թե որքան վաղուց էր դա), լինելով տնտեսագիտական համալսարանի ուսանողուհի, ես մասնակցել եմ Work and Travel ծրագրին։ Բայց այսօր էլ ուրախությամբ շարունակում եմ հետեւել ընկերության հաջողությանն ու բարգավաճմանը, եւ հիմա արդեն իմ երեխաներն են նրա երախտապարտ հաճախորդները։
• Լավ, բայց այնուամենայնիվ, ինչո՞ւ այն ժամանակ՝ շատ տարիներ առաջ, ընտրեցիք հենց IEC-ը։
• Ամեն ինչ պարզ է։ CMM դիմելիս ես մանկական պես զարմացած եւ հիացած էի իմ հանդեպ ցուցաբերած հոգատար վերաբերմունքից։ Ճիշտն ասած, այսօր էլ, տարիներ անց, ես գիտեմ, որ իմ երեխաները հուսալի ձեռքերում են։
• Ի՞նչ նկատի ունեք։
• Հասկանում ես, երբ ես դիմեցի Կենտրոն, ես հասկանում էի, որ անձնական, tet-a-tet շփումը յուրաքանչյուր ուսանողի հետ, այո, օգտակար եւ անհրաժեշտ է, բայց, ավա՜ղ, անիրագործելի եւ անհասանելի. CMM-ի աշխատակիցների ժամանակն ու հնարավորությունները բնավ անսահմանափակ չեն։ Այն ժամանակ ինձ իսկապես հետաքրքրեց, թե ինչպե՞ս նրանք կհաղթահարեն այդ խնդիրը. չէ՞ որ մշտական տեղեկացումն ու երկխոսությունը պարզապես անհրաժեշտ են...
• Եվ?..
• Տեղեկատվական նամակներ...
• Ընդամենը դա՞։ Չէ՞ որ ոչ մի ինքնահարգանք ունեցող կազմակերպություն, ընկերություն առանց էլեկտրոնային շփման – ՈՉԻՆՉ է։
• Այո, ես քեզ հետ լիովին համաձայն եմ։ Բայց, հասկանում ես, բանն այստեղ այնքան էլ Internet-ի նվաճումներն օգտագործելու մեջ չէ, որքան այդ նամակների բովանդակության մեջ։ Ուսանողները դիմում են CMM, հիշում եմ ինձ, այնքան «կանաչ», լավ իմաստով հավակնոտ, շփոթված, խոստովանում եմ, մի քիչ վախեցած. պետք է հայտնվել օտար երկրում։ Եվ այնքան կարեւոր է հասկանալ դա եւ աջակցել երիտասարդներին ինքնուրույն կյանքի նրանց ձգտման մեջ։ Իսկ ինչպե՞ս աջակցել. – տեղեկատվական նամակներով։ Կարդում էի, հիշում եմ, բրոշյուրները եւ հասկանում. ինձ հետ, անպայման ինձ հետ են շփվում. ինչը զարմանալի է, կանխում են իմ մոտ ծագող հարցերը. կիսվում են իրենց փորձով – եւ այս ամենը այնքան պարզ, մատչելի, հասկանալի, բնավ ոչ պաթետիկ լեզվով...
• Այո, ձեզ հետ չհամաձայնել հնարավոր չէ. աշխատանքում ուսանողների վրա լիարժեք կողմնորոշումը, բոլոր մանրուքների եւ նրբությունների մանրակրկիտ մտածվածությունը IEC-ին թույլ տվեցին այսօր արդարացիորեն զբաղեցնել շուկայում առաջատար դիրք։

...Եվրոպացի ուսանողները, ի ծնե տաղանդավոր, IEC-ի կողմից դաստիարակված – անսպառ գաղափարների, ժայթքող էներգիայի եւ երբեք չմարող խանդավառության հիմքն են...

• Ասացեք, դուք այսօր CMM-ի անմիջական հաճախորդն եք։ Համաձա՞յն եք ավագ սերնդի կարծիքի հետ։

• Անկասկած։ Ամեն ինչ այդպես է։ Ճիշտ է, այս տարիների ընթացքում (չէ՞ որ արդեն 2029 թվականն է) IEC-ի աշխատանքում արմատական փոփոխություններ են տեղի ունեցել։ Դատեք ինքներդ. այսօր յուրաքանչյուր ինքնահարգանք ունեցող ուսանող CMM-ից դուրս կյանք չի պատկերացնում։ Եթե ուզում եք, CMM-ը ուսման, կարիերայի մեջ մի աստիճան է, որի վրայով չես կարող պարզապես ցատկել (խոստովանեմ, չես էլ ուզում) – այն պետք է անպայման, համարձակ եւ վստահ, եւ հաճույքով անցնել։

• Միգուցե էլի՞ ինչ-որ բան։

• Աճել է, օրինակ, CMM-ի աշխատակիցների հաստիքը։ Այսօր այն պարզապես հսկայական է. մենեջերներ, հոգեբաններ (ոչ միայն կոլեկտիվում դրական մթնոլորտի հոգածություն, այլ, իհարկե, նաեւ ուսանողների բարոյական պատրաստվածությունը շատ կարեւոր է), ուսուցիչներ (անգլերենը – մեզ համար այլեւս խոչընդոտ չէ), դիզայներներ, հարցազրուցավարներ, լրագրողներ... - բառացիորեն ամեն ինչ հաշվի է առնված եւ մտածված։
  Սա դեռ հլը ոչինչ։ Special for you աշխատանք է ընտրվում – Կենտրոնի հսկայական, ինձ թվում է, նվաճումը։ Հաշվի է առնվում ամեն ինչ՝ կրթություն, ցանկություն, հնարավորություններ, կարողություններ... Մեզ՝ ուսանողներիս համար, հայտնվում է ինքներս մեզ փորձելու, մեր ստեղծագործական, մասնագիտական հմտությունները զարգացնելու եզակի հնարավորություն։ Ասենք, ես, սովորելով որպես գովազդային գործակալ, չեմ աշխատել խոհանոցում կամ հյուրանոցում, այլ աշխատել եմ գովազդային գործակալությունում, որը CMM-ը խելամտորեն ընտրել էր ինձ համար։ Այո, պարծենամ ձեզ, ամերիկացիներն այնքան գոհ մնացին իմ աշխատանքից, որ նույնիսկ նյութապես շնորհակալություն հայտնեցին CMM-ին։ Հավատացեք, նրանց ներդրումները + այլ գոհ գործատուների ներդրումները IEC-ին թույլ կտան հորինել ինչ-որ նոր բան։ Ի՞նչ ասեմ, CMM-ի շնորհիվ այս ամառը ինձ համար պարզապես անմոռանալի էր, օգտակար իմ ապագայի համար։ Հիմա տեսնում եք, թե ինչպես է CMM-ը օգնում ուսանողներին ինքնադրսեւորվել, իսկ ամերիկացիներին...

• Տնտեսական օգուտ ստանալո՞ւն։..

• Հենց նշանակետին։ Ինչպես իրենք են խոստովանում. «եվրոպացի ուսանողները, ի ծնե տաղանդավոր, CMM-ի կողմից դաստիարակված – անսպառ գաղափարների, ժայթքող էներգիայի եւ երբեք չմարող խանդավառության հիմքն են»։ Ինչը, համաձայնեք, ամերիկացիներին բնավ չի խանգարի։

• Իսկ ճի՞շտ է, որ հենց CMM-ն է ստիպում կամ, ավելի շուտ, ուղղորդում ուսանողներին «ճիշտ ճանապարհով» :)։

• Իզուր եք ժպտում, ի դեպ։ 100%։ Հասկանում եք, IEC-ը մշտապես անցկացնում է ամեն տեսակի մրցույթներ, ուսանողական մրցաշարեր, մրցումներ, որոնք մեզ դրդում են ակտիվորեն մասնակցել դրանց, «քրտնել եւ աշխատել» հաղթանակի համար։ Ճիշտ է, դա նախկինում էլ կար։ Իսկ այն, ինչ չկար – դա արտասահմանում ստաժավորումն էր... ցավոք, առայժմ միայն հատկապես տաղանդավոր եւ աշխատասերների համար. սա լուրջ եւ բավականին ծախսատար գործ է։ Խոստովանում եմ, հիմա ես ջանասիրաբար ձգտում եմ CMM-ի նման «իդեալին եւ հույսին» (ոչ միայն ձգտում եմ, այլեւ գործադրում եմ բոլոր ջանքերը) – շատ չեմ ուզում բաց թողնել տրված հնարավորությունը։

• Զարմանալի է, թե որքան անկեղծ է CMM-ը հավատում ուսանողներին, իսկ ուսանողները անվերապահորեն վստահում են CMM-ին։ Ընդ որում, ինչպես դուք ինքներդ լսեցիք, այդպես էին մտածում ուսանողները տասնամյակներ առաջ, բայց այդպես են շարունակում մտածել ուսանողները հիմա՝ 2030 թվականի շեմին։ Միացե՛ք։

Հարցազրույցը վարեց IEC-ի թղթակիցը

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

ԿՅԱՆՔՆ ԱՅՍՕՐ 31 դեկտեմբերի 2029 թ.

Լսիր, սիրելի ընթերցող... Մենք չպետք է կորցնենք ոչ մի րոպե... Վազենք հետ՝ 2010 թվական – ժամանակն է ամեն ինչ ստուգել սեփական փորձով...

P.S. Հանդիպում 2029-ին :)