Իմ երազանքների աշխարհը պատրաստ է

Բարեւ բոլորին: Հուսով եմ՝ բոլորիդ օրը հիանալի է անցել: Սկզբի համար ներկայանամ՝ Ժանսայա, Ղազախստանի Կարագանդայի տեխնիկական համալսարանի 4-րդ կուրսի ուսանողուհի: Work and Travel USA 2013, 2014 եւ 2015 ծրագրերի մասնակից (ձեւակերպել եմ =)): Ես ծրագրի մեծ երկրպագու եմ =) միշտ մտածում էի նոթատետր բացել (գրառումներ էի անում հեռախոսիս մեջ, բայց այնտեղ ավելի շատ «փիլիսոփայական» գիշերային մտքեր էին), որտեղ կհավաքեի բոլոր հուշերը, էմոցիաները, գաղափարները, մտքերը, ապագայի համար խորհուրդները, հիմար սխալները – հիմա, լավ մոտիվացիայով, կիրականացնեմ, այդ իսկ պատճառով շնորհակալություն նաեւ ձեզ մրցույթին մասնակցելու հնարավորության համար: Թեեւ եղել եմ Ամերիկայում, շատ բան եմ ուզում տեսնել եւ նոր վայրեր բացահայտել:

Իմ instagram-ում կան շատ լուսանկարներ տեղեկություններով (ում հետաքրքիր է) - zhansik_1993 (http://instagram.com/zhansik_1993)

Բրուքլինի կամուրջ, 25 սեպտեմբերի, 2014 (ես ձախ կողմում եմ, մենք զարմուհիներ ենք (կամ երկվորյակներ) ամերիկացիների եւ ոչ ասիացիների աչքերում)

Շնորհավորում եմ, որ որոշեցիք մասնակցել ծրագրին, դուք մեծ երիտասարդ եք, դուք կփոխեք ձեր հայացքները կյանքի նկատմամբ՝ լինելով Ամերիկայում: Ես խորհուրդ եմ տալիս բոլոր ընկերներիս մասնակցել ծրագրին բարի մտադրություններով, եւ ստացվում է =)): Այս անգամ արդեն չորս մտերիմ ընկերներ գրանցվել են եւ առաջին անգամ են թռչում =)): Շատերը ցանկանում են, բայց, ցավոք, քչերն են որոշում, այնպես որ դուք արդեն առանձնահատուկ եք =) հուսով եմ՝ իմ մոտիվացիան օգնեց XD Կփորձեմ գրել այնպես, որ օգնեմ ապագա մասնակիցներին հաղթահարել «խոչընդոտները», «վախը» (թվացյալ):

Հմ, սկսեմ սկզբից:

Ամերիկայի եւ ամերիկյան սերիալների նկատմամբ հատուկ հետաքրքրություն չկար: Բայց դպրոցում 5-7-րդ դասարաններում ունեի անգլերենի շատ լավ ուսուցչուհի, որը հետաքրքրություն առաջացրեց լեզվի նկատմամբ: Բայց այն մարեց նրա՝ դպրոցից հեռանալուց հետո: Ավագ դասարաններում ընկերուհիներս սկսեցին հաճախել դասընթացների եւ պատրաստվել արտասահմանյան համալսարաններ ընդունվելուն (դեռ Նազարբաեւի համալսարան): Նրանք ինձ նույնպես ոգեշնչեցին (ես 2-3 ամիս գնացել եմ կրկնուսույցի մոտ), բայց, այնուամենայնիվ, ընտանեկան հանգամանքների պատճառով թողեցի եւ դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվեցի իմ քաղաքի համալսարան: Այդ ժամանակ արդեն լսել էի Work and Travel USA ծրագրի մասին, ուստի սկսեցի տեղեկատվություն հավաքել:

Ես միջին խավի ընտանիքից եմ, ուստի չկարողացա միանգամից թույլ տալ ծրագիրը (չէի ուզում անհանգստացնել ծնողներիս դրամական հարցերով, ես լավ ինքնուրույն աղջիկ եմ) (նաեւ ամառային ավարտական երեկոն կլանեց 'sarkyt'-ի գումարը – ղազախերեն բառ, նշանակում է նվերներ (մշակութային փոխանակում)):

Այդ պահին իրավիճակից լավագույն ելքը կրթաթոշակների կուտակումն էր (ես ստացա բարձրացված կրթաթոշակ =), որպեսզի 1-ին կուրսից չաշխատեմ, ուստի պատրաստվում էի Work and Travel USA 2013-ին: 2-րդ կուրսում արդեն ժամանակ հատկացրեցի կողմնակի աշխատանքի համար եւ կարողանալով հավաքել եւ կատարել բոլոր պայմանները, կնքեցի պայմանագիր եւ գնեցի տոմս (հետոոոո, վերջին օրը, ինչը խորհուրդ չեմ տալիս): Թեեւ գները շատ չէին տարբերվում 2-3 ամիս առաջվանից, բայց ընտրությունը նեղացավ (ամսաթիվ, փոխադրման երկիր):

Պատմեմ իմ 1-ին թռիչքի մասին: Ես լավ առաջարկ (offer) գտա ինքնուրույն (դա իրական է!) (www.j1jobs.com - ուղարկեցի 40-50 հայտ, պատասխանեցին 10-15-ը, այնտեղ էլ ընտրեցի հարմարը, Google Maps-ով ստուգելով առաջարկների տեղադրությունը եւ դրանց օրինականությունը, մանրամասն կարդացի նահանգների մասին) (իմ կարծիքով, եթե ձեր նպատակը գումար աշխատելն է, ապա ճանապարհը դեպի երկրի հյուսիս է, եթե զվարճանալը՝ Մերթլ Բիչում)) միշտ կարելի է համատեղել, որտեղ էլ որ լինես), թռչում էի մենակ եւ առաջին անգամ: Սկսած ինքնաթիռ նստելուց՝ վախ չկար (ինքնաթիռում բոլոր 17 ժամերը քնել եմ առանց հետեւի ոտքերի)) թռիչքից առաջվա գիշերը խառնաշփոթ էր), ուսանողներ շատ կային: Արդեն Նահանգներում վայրէջք կատարելիս զգացի նոր զգացողություններ, որոնք չէին կարող չուրախացնել: Ես ունեի միջին (intermediate) անգլերենի մակարդակ: Բայց, այնուամենայնիվ, սկզբում «Hello», «Thank you», ստյուարդուհու հետ առաջին երկխոսությունները հնչում էին անվստահ, կարծես լեզուն սովորել էի ընդամենը մի քանի օր (կարծում եմ՝ դա անվստահությունից էր): Դա անցավ մոտավորապես մեկ շաբաթ հետո: Հիշում եմ, երբ օդանավակայանում մետրո էինք փնտրում, սեւամորթ մի տղամարդ փորձեց օգնել մեզ, նա խոսում էր արագ եւ անհասկանալի: Երբ խնդրեցի կրկնել, նա կրկնեց նույն արագությամբ: Ես այն ժամանակ մտածեցի՝ վայ, ես ընկա)) բայց, այնուամենայնիվ, նա շատ օգնեց, եւ մենք ինչ-որ կերպ հասկացանք միմյանց: Նա այնքան էր ուզում օգնել, եւ ես միանգամից հասկացա՝ այնտեղ այլ մարդիկ են, ավելի բաց եւ ժպտերես)): Օդանավակայանից (JFK) հասա The Port Authority Bus Terminal ավտոբուսային կայարան մետրոյով ($5 գնում եք քարտ AirTrain-ի համար + $2.5 արդեն մետրոյի համար), կարելի է նաեւ ավտոբուսով $13-18-ով: Կարելի է նաեւ տաքսիով, եթե շատ եք (4+): Մարդիկ շատ բարյացակամ են, բոլորը փորձում էին օգնել, մի վախեցեք հարցնել (մի ամաչեք անգլերենից, ծայրահեղ դեպքում ժեստերի լեզուն բոլորն են հասկանում) եւ ցանկալի է 3-5 հոգուց հարցնել՝ համոզվելու համար: Որովհետեւ հիմնականում օդանավակայանում միայն ժամանողներ են եւ քչերը հաստատ կիմանան: Մենք Air Train-ը փնտրում էինք 30 րոպեից ավելի, պտտվում էինք, ոչ ոք հաստատ չգիտեր՝ որտեղ է այն, թեեւ պարզապես պետք էր անցնել ճանապարհը: Ինձ պետք էր Բոստոն, տոմս գնեցի $40-ով Greyhound-ում (խորհուրդ եմ տալիս նախապես գնել առցանց, կկարողանաք խնայել, նաեւ Greyhound-ից բացի կան այլ ֆիրմաներ՝ YoYo Bus http://www.yoyo.my/BusTicket_en.aspx (չինական ընկերություն - բայց, նույն պայմաններն են, ինչ Greyhound-ում եւ կրկնակի էժան, այն իր երթուղին իրականացնում է միայն խոշոր քաղաքների միջեւ) - ես ինքս օգտվել եմ այս ընկերության ծառայությունից, երբ վերադառնում էի Բոստոնից Նյու Յորք, գուգլեք, լսել եմ՝ կա տեղ, որտեղ կարելի է 1 դոլարով տոմս գտնել, եթե հղումը գտնեմ, ավելի ուշ կգցեմ): http://guide.travel.ru/usa/transport/bus/ - կարդացեք! Եթե Մերթլ եք գնում, ապա ավելի շահավետ է տոմսը գնել այնտեղ, այնպես որ կախված է, թե որ նահանգն է պետք:

Ծանոթացա այն տղաների հետ, ովքեր նույնպես գնում էին Բոստոն դեռ օդանավակայանում, ուստի զվարճալի էր ուսումնասիրել Նյու Յորքի մի մասը: Մենք բոլորս արագ լեզու գտանք, շատ ընկերասեր էինք եւ շարժվում էինք խմբով, թեեւ շատերի համար առաջին հանդիպումն էր: Եթե գնում եք գումարով, կարող եք մի քանի գիշեր անցկացնել ՆՅ-ում կամ ամբողջ օրը, իրերը կարող եք թողնել հյուրանոցների ընդունարանում փոքր վճարի դիմաց) (Chelsea Star հյուրանոց, փոքր պայուսակ՝ օրական 2 դոլար, 3՝ մեծ, հասցեն՝ 30th i 8 ave, Penn Station-ի մոտ - ընկերս այնտեղ էր թողել) այն ժամանակ ամռան վերջում կարելի է գնալ ԼԱ-ի կողմը եւ այնտեղ ավելի շատ օրեր անցկացնել =): Ի դեպ, ավիատոմսը կարող եք ձեռք բերել միանգամից տարբեր ուղղություններով, օրինակ՝ ժամանում ՆՅ եւ թռիչք ԼԱ-ից: Նաեւ ավելի շատ օրեր անցկացնել փոխադրման ժամանակ, իմ դեպքում՝ թռչում էի Մոսկվայով: Ղազախստանի եւ Ռուսաստանի միջեւ առանց վիզայի ռեժիմ է, եւ կարելի է օրինական կերպով երկրում անցկացնել մինչեւ 90 օր: Ես ինքս չեմ կանգ առել, բայց 12 ժամվա ընթացքում տեսել եմ Կարմիր հրապարակը, ՄՊՀ-ն եւ Մոսկվայի այլ տեսարժան վայրեր: Այս անգամ մի քանի օրով կանեմ, Մոսկվայում ընկերներ են հայտնվել =))): 2014-ի ամռանը արդեն շատ ուշ էի վերադառնում, չստացվեց, բայց պլանավորել էի: Եթե միանգամից անեք, պետք չի լինի տուգանք վճարել տոմսերի ամսաթվերը տեղափոխելու համար =):

Մենք աղջիկներով տոմս գնեցինք երեկոյան (23.30), իսկ Bus Station հասանք 16.00-ին: Bus Station-ը գտնվում է կենտրոնում, Time Square-ը գտնվում է մոտակայքում: Ցավոք, մեզ հետ հսկայական ճամպրուկներ կային, չկարողացանք շատ զբոսնել: Ես շատ հստակ հիշում եմ, կարող եմ հեշտությամբ պատկերացնել, եւ դա այն զգացողություններն են շենքից դուրս գալուց հետո դեպի Time Square փողոց: Դուռը բացվեց, եւ փողոցի աղմուկը անմոռանալի տպավորություն թողեց ինձ վրա: Եվ այդ մարդկանց ամբոխը, ավելի շուտ՝ մարդկանց հոսքը: Բոլորը տարբեր էին, ոճերով, արտաքինով, հասակով... մշակույթով, լեզուներով: Երբ անցնում էի անձնագրային հսկողությունը, լսեցի շատ տարբեր լեզուներ: Ես չեմ մոռանա Նյու Յորքի իմ առաջին տպավորությունը: Դա ինձ համար «ուաաաու» էր, «բաց» բերանով ես կանգնեցի այնտեղ 15-20 րոպե, որպեսզի հոգուս խորքում պահպանեմ այս նոր զգացողությունը եւ հիշեմ սեսիայի ժամանակ =)): Մենք գնացինք Time Square, ճանապարհին գտանք անվճար Wi-Fi եւ խոսեցինք ընտանիքի, ընկերների հետ, վերադարձանք կայարան (այնտեղ էլ կա Wi-Fi, ճիշտ է՝ թույլ): Բոստոն հասա առավոտյան 4.00-ին: Ես լավ քնել էի ավտոբուսում, ուստի Բոստոնում էլ քայլեցինք, նայեցինք Chinatown-ը: Գնեցինք ուտելիք)))) այնտեղ շատ քամոտ է, ինչպես Աստանայում))) 11.00-ին ինձ վերցրեց իմ գործատուն: Տղամարդ, շատ մեծ, ոչ գեր, խոշոր կազմվածքով, շորտերով եւ մոխրագույն շապիկով: Մինչ մեկ ժամ սպասում էի, հայացքով զննում էի կայարանի բոլոր մարդկանց, հեռվից հայացքով միանգամից որոշեցի ղազախներին, այնուամենայնիվ, ուղեղը միանգամից գտնում է «յուրայիններին»: Ես չգիտեի, թե ինչպիսի տեսք ունի իմ գործատուն, ուստի ինձ ընդառաջ եկող յուրաքանչյուր մարդու դիմավորում էի ժպիտով =)): Նա արագ գտավ ինձ: Ինձ բախտ վիճակվեց, նա շատ լավ մարդ դուրս եկավ: Ճանապարհին մենք տարանք այն ղազախներին, ովքեր եկել էին ինձ հետ, իրենց նահանգ, ճանապարհին էր: Այդպես ես նրա հետ ման եկա 4-5 ժամ, մինչեւ հասանք տուն: Խոսում էի կոտրված անգլերենով, ես նրան միանգամից ասացի՝ ուղղիր ինձ, իմ սխալները: Նա խնդրեց պատմել Ղազախստանի մասին, ես բոլոր բառերը մոռացա եւ այնքան աղքատիկ նկարագրեցի իմ երկիրը, որ ամոթ դարձավ, այնպես որ տանը կարդացեք օգտակար, հետաքրքիր բաներ =)): Նրա կինը ինձ համար մրգեր էր պատրաստել, կերա եւ գնացի քնելու: Ստացվում է՝ հասել եմ 2 օրում))) ես քնել եմ 12 ժամից ավելի: Ես նրանց մոտ աշխատում էի մենակ, դա փոքր մոթել էր, ուստի նրանք լավ էին վերաբերվում, կերակրում էին: Սա այն տունն է, որտեղ ես ապրում էի: Վարձը 80 դոլար էր:

'nj

Հետո կլինի աշխատանքի մասին:

Պլանավորում եմ շարունակել ուսումը, եւ այն ընկերները, որոնց հանդիպել եմ Ամերիկայում, օգնում են համալսարանի ընտրության հարցում եւ առաջարկում են անվճար կացարան =): Այնպես որ վայելեք Ամերիկան եւ ձեռք բերեք նոր լավ ընկերներ: Բարություն բոլորին =)

(ես սեսիա ունեմ - ուստի աստիճանաբար կավարտեմ գրելը)