Երբեւէ մտածե՞լ եք Ալյասկա մեկնելու մասին։ Ես՝ ոչ։ Մինչեւ այն պահը, երբ ես եւ ընկերուհիս սկսեցինք ձեւակերպվել Work and Travel USA 2014-ի համար։ «Իսկ ինչո՞ւ ոչ»,- մտածեցինք մենք։ Մինչ այդ մենք եղել էինք Փիթսբուրգում, այս անգամ որոշեցինք հետախուզել Դենալի ազգային պարկի վայրի տարածքները։
Ասված է՝ արված է։ Վիզաները ստացված են, ճամպրուկները՝ փաթեթավորված։ Ուլան-Ուդե - Մոսկվա - Հռոմ - Նյու Յորք - Անքորիջ։ Աշխարհի կեսից ավելին երեք օրում։ Շատերն ասում են, որ մենք սկզբից ոչ ճիշտ ուղղությամբ ենք գնացել, ասում են՝ պետք էր շարժվել ոչ թե արեւմուտքով, այլ արեւելքով։ Բայց ի՞նչ կարող ես անել։
Անքորիջը մեզ դիմավորեց կեսգիշերային զովությամբ, իսկ Delta-ն (ավիաընկերությունը) ինձ պարգեւատրեց ջարդված ճամպրուկով։ Ստիպված էի այն ձեռքերով քարշ տալ, ինչը բավականին դժվար էր, հաշվի առնելով, որ ճամպրուկս ավելի շատ գունավոր դագաղ էր հիշեցնում։
Տաքսի, հյուրանոց։ Kapkugiak Inn։ Հաճելի աղջիկ ընդունարանում։ Կեսգիշերին 10 րոպե էր մնացել, մենք հոգնած էինք, կարծես ոտքով անցել էինք աշխարհի կեսը։ Վերոնիկան գնաց ՄակԴոնալդս փնտրելու՝ մեզ համար ուտելիք գնելու։ Ես մնացի հյուրանոցում՝ ամրագրումը պարզելու համար։
Հյուրանոցում չէին կարողանում գտնել մեր գումարը։ Ընդհանրապես։ Ասում են՝ հաշվին ոչ մի գումար չի մուտքագրվել եւ վերջ։ Ես չորս անգամ անիծեցի ամեն ինչ։ Հուսահատության հառաչանք. «Ի՞նչ անենք»։ Աղջիկը ակնհայտորեն մտածում էր։ Մի քանի րոպեից որոշում կայացվեց՝ մեզ տեղավորել գիշերելու համար։ Առավոտյան պետք է գար մենեջերը եւ լուծեր մեր խնդիրը։ Լավ, ծանր ճամպրուկները քարշ ենք տալիս երկրորդ հարկ։ Ցնցուղ եւ քնել։
Առավոտյան բացում եմ ծանր կպած կոպերս։ 8:30 AM։ Ժամանակն է վերցնել ամրագրման բոլոր հաստատումները, քարտեզը, անձնագիրը եւ իջնել ներքեւ՝ մենեջերին փնտրելու։ Ակնոցով բարձրահասակ տղան բարյացակամ ողջունում է ինձ։ Հարցնում է, թե ինչ է պատահել։ Բացատրում եմ իրավիճակը, նա նորից ստուգում է եւ ասում. «Ձեր գումարը մենք չենք ստացել»։ Սթրեսը իրենն է անում, եւ ես սկսում եմ հեկեկալ՝ դեմքս սրբելով թեւքով։ Մենեջերի դեմքին տեսնում եմ վայրկյանական շփոթմունք։ Բառացիորեն մեկ վայրկյան անց ձեռքը ձգվում է վաճառասեղանի վրայով եւ բարյացակամ թփթփացնում գլխիս։ «Մենք բոլորս էլ մարդ ենք, ի՞նչ ես անում։ Ձեզ փողոց չենք հանի, կպարզենք, թե ինչ անել։ Գնա հանգստացիր»։
Բարձրանում եմ վերեւ։ Վերոնիկան ջերմություն ունի։ Դեռ սա էր պակաս։ Վազում եմ խանութ՝ նախաճաշի համար հյութ, ջուր եւ պիցցա գնելու։ Ուտում ենք, պառկում քնելու։ Ակլիմատիզացիան դեռ երկար կտեւի։
Չորս օրից երկուսը հենց այդպես էլ անցան՝ ուտելիք, ցնցուղ, մահճակալ։ Երկրորդ օրվա երեկոյան դռան ճեղքից սահեցրած գրություն եմ գտնում՝ «Ձեր վճարումը անցել է, անհանգստանալու կարիք չկա» եւ մի քանի գծով նկարված հմայիչ ձագուկ։ Դե, փառք Աստծո։
Հետո զրուցում էի նույն մենեջերի հետ, հարցրեցի հյուրանոցի անվան ակունքների մասին։ Պարզվեց, որ այն առաջացել է տասնոտանի բեւեռային արջ Կապկուգիակի մասին լեգենդից, ճիշտ չհասկացա, թե կոնկրետ ինչ է պատահել այդ լեգենդում, բայց ընդհանուր առմամբ սկզբում նա շատ չար եւ դաժան էր, բայց հետո կարողացավ բարի դառնալ։ Դա ինձ հմայիչ թվաց։
Իսկ հիմա ավելի տեղեկատվական մասը։
SOME TIPS!
Պարտադիր (ՊԱՐՏԱԴԻՐ) ամրագրեք ամեն ինչ նախապես, այդ ժամանակ ամեն ինչ ավելի էժան կլինի, եւ ավելի հեշտ, եւ ավելի հուսալի։
Երբ մենք գնացինք Փիթսբուրգ 2013-ին, մենք անփորձ էինք եւ պարզապես չէինք ամրագրել հյուրանոցը ժամանելիս։ Արդյունքում ժամանեցինք Փիթս գիշերը ժամը 2-ին եւ մինչեւ 6-ը թափառում էինք կենտրոնում՝ հոգնած, տրորված ոտքերով եւ ցավող մեջքով։
Եթե խնդիրներ են առաջանում, փորձեք դրանք լուծել, մի փակվեք եւ մի ամաչեք, ինչպես ասում էր Կապկուգիակի մենեջերը՝ մենք բոլորս էլ մարդ ենք, ի՞նչ եք անում։
Ժամանելուց առաջ քննարկեք ամեն ինչ (ԱՄԵՆ ԻՆՉ) գործատուի հետ։ Անորոշություններից եւ թյուրիմացություններից խուսափելը շատ եւ շատ կարեւոր է։ Գումարած՝ դուք ձեզ կդրսեւորեք որպես պատասխանատու մարդ։ Սակայն պետք չէ լինել կպչուն, դե, կարծում եմ՝ բոլորն էլ հասկանում են դա։