Իմ ժամացույցին առավոտյան ժամը 7-ն է։ Անկողնում պառկած՝ տեսնում եմ, թե ինչպես է արեւը ծագում։ Նրա ճառագայթները թափանցում են պատուհանս եւ սկսում արթնացնել ինձ՝ ասելով, որ ժամանակն է, ժամանակն է ճանապարհ ընկնելու։ Իսկ ես, իր հերթին, հասկանում եմ, որ վաղը ես կհանդիպեմ նույն արեւին, բայց բոլորովին այլ վայրում։

Օրն անցավ մշուշի մեջ, ես հիմա այն գրեթե չեմ էլ հիշում։ Որովհետեւ այդ օրը գլխումս ոչինչ չկար, բացի մեկ մտքից՝ այն մտքից, որ հինգ տարվա վաղեմության իմ երազանքը հենց այսօր իրականանալու է...

Ահա մենք արդեն ընտանիքով մեքենայով գնում ենք Կարագանդա-Աստանա ուղղությամբ։ Երաժշտություն ենք լսում եւ զվարճանում։ Բայց ոչ, ոչ մի ակնարկ այն մասին, որ 5 ժամից մենք բաժանվելու ենք ամբողջ 3 ամսով։ Հոգու խորքում, իհարկե, մենք բոլորս հասկանում ենք, որ շատ ենք կարոտելու միմյանց։ Մայրիկիս արցունքները, եղբորս խրատական խոսքերը եւ քրոջս ժպիտը թռիչքից առաջ ես երբեք չեմ մոռանա։ Եվ ամենազավեշտալին այն է, որ օդանավակայանում եղբայրս ասաց, որ եթե ինչ-որ բան պատահի, անմիջապես զանգիր ինձ։ Ես ամեն ինչ կկարգավորեմ։ Միշտ զարմացել եմ նրա ընկերների շրջանակի վրա։ Այնպիսի զգացողություն էր, որ նրանք ամենուր են։ Եվ միշտ հետեւում են ինձ։ Դե լավ, ի՞նչ զարմանալու բան կա, մենք ղազախներ ենք։

Ամբողջ հսկողությունը եւ տոմսերի ստուգումը անցել են, մայրիկի խորհուրդները լսվել են։ Իսկ այդ հանգիստ կանացի ձայնը հայտարարում է, որ ինքնաթիռս ժամանել է եւ պատրաստ է ինձ տանելու իմ լավագույն ամառը։ Ես ուժգին գրկում եմ բոլորին՝ ասելով, որ ամեն ինչ լավ կլինի։ Հեռանում եմ՝ իմ հետեւից տանելով իմ ոճային, կաշվե ճամպրուկը դեպի greenline-ը։

Երբեք չէի մտածի, որ կարող եմ խելագարվել թռիչքներից։ Այդ 9 ժամվա ընթացքում ամպերին նայելով՝ շատ բաների մասին ես մտածում, իհարկե, ոչ թե կյանքի իմաստի, այլ այն մասին, որ, օրինակ, ինչո՞ւ չի կարելի օգտվել հեռախոսներից ինքնաթիռում։ Իսկ Wi-Fi-ից կարելի է։ Միգուցե այն պատճառո՞վ, որ այն վճարովի է։ Ինչո՞ւ են ցույց տալիս նույն ֆիլմը։

Խեղդող է։ Ես, ծանոթների եւ ընկերների ընկերակցությամբ, կանգնած եմ NYC-ում, օդանավակայանի դիմաց, փողոցում աղբ է թռչում եւ ընկած է, ինձ համար սա լավագույն տպավորությունը չէ։ Մի բան ես հաստատ գիտեմ՝ չկա ավելի գեղեցիկ բան, քան այն զգացումը, երբ դու Ամերիկայում ես, ադրենալինը կրակում է աչքերիցդ եւ չի լքում այն զգացողությունը, որ այս աշխարհը ՔՈՆՆ է։ Եվ ոչ մի աղբ չի խանգարի քեզ այսօր երջանիկ լինել։ Այսպիսով, չփակված սեսիան, դեսպանատանը հարցազրույցի մասին անհանգստությունները եւ 5-րդ հարկի տանիքին հանգիստ նստելը եւ մտերիմ ընկերների հետ տորթով պատվելու ծեսը՝ ի պատիվ քո մեկնման, արդեն հետեւում են։

Ինչ-որ կերպ մենք կարողացանք, մենք կարողացանք դուրս գալ JFK օդանավակայանի տարածքից։ Ես հասկացա մեկ բան, որ մեր սիրելի մայրաքաղաք Աստանայի օդանավակայանը շատ մանրանկարչական է՝ Նյու Յորքի համեմատ։ Եթե դուք այնուամենայնիվ չկարողացաք դա անել, ապա նարնջագույն ժիլետներով մարդիկ մեծ հաճույքով կօգնեն ձեզ։ Մետրոյով մեկ ժամվա երթեւեկության ընթացքում ես տեսա ամենաարտասովոր եւ համարձակ մարդկանց՝ իրենց արտաքին տեսքի հարցում։ Ինչ-որ տեղ կարդացել էի, որ Նյու Յորքը ազատության մայրաքաղաքն է։ Բայց չէի մտածում, որ ամեն ինչում։ Ցուրտ էր։ Օդորակիչները աշխատում էին 100%-ով։ Բայց դա չխանգարեց մեզ դիտել վագոնում փողոցային պարողների զվարճալի շարժումները, որոնք, կարծում եմ, մեզ ավելի երջանիկ դարձրին եւ հասկացրին, որ սա Նյու Յորքն է, փոքրիկս։

Հաղթահարելով հիսուն կամ ավելի աստիճաններ դեպի վեր՝ մենք դուրս եկանք ինչ-որ շենքի մեծ սրահ։ Լսվում էին մեծ մեգապոլիսի ձայները, որից իմ ամբողջ մարմնով սարսուռ անցավ։ Հիշում եմ, թե ինչպես իմ ընկերը, որին բախտ էր վիճակվել ավելի վաղ լինել նահանգներում, ասաց ինձ. «Պատրա՞ստ ես տեսնել սա», իսկ ես, ինչպես Սպունգ Բոբ մուլտֆիլմից, պատասխանեցի նրան. «Պատրաստ եմ, կապիտա՛ն»։ Եվ ահա, դռները բացվում են, եւ ես տեսնում եմ, թե ինչպես են նույն արեւի ճառագայթները ընկնում դեմքիս։ Ես քայլ եմ անում եւ բաց բերանով կանգնում եմ սյան պես։ Բայց մեկ ակնթարթում այս մեգապոլիսը կարողացավ ամբողջությամբ գրավել ինձ եւ սիրահարվել իրեն։ Այդքան լեզուների բազմազանությունը ականջներս շոկի մեջ գցեց։ Իսկ ազգությունների բազմազանությունը՝ աչքերս։ Նրանք բոլորը ինչ-որ տեղ շտապում էին եւ ուշանում։ Այնպիսի զգացողություն էր, կարծես նրանք աշխատում էին օրը 24 ժամ, քանի որ դա երբեք չէր դադարում, փողոցներում մարդկանց այս ալիքը։ Ահա թե ինչ է կոչվում քաղաք, որը երբեք չի քնում։

Ամբողջ հինգ ժամ մեր տրամադրության տակ, քանի որ Greyhound-ի տոմսերը գնվել էին ինտերնետով նախապես (խորհուրդ չեմ տալիս, որովհետեւ դուք միշտ կարող եք դրանք գնել հենց այնտեղ՝ վաճառողի խցիկում, կիսով չափ էժան)։ Հավանաբար, մեզ՝ ղազախներիս համար, սա վայրի է, բայց այնտեղ՝ օվկիանոսից այն կողմ, ինքնաթիռները շատ ավելի էժան են, քան ավտոբուսները։ Մտածեք այդ մասին։

Հավանաբար, ժամանակը երբեք այդքան արագ չի անցել։ Ամբողջ հինգ ժամ։ Սա ամբողջ 300 րոպե է։ Մենք ուզում էինք տեսնել ամեն ինչ։ Ինչ-որ մեկը ուզում էր Ազատության արձան, ինչ-որ մեկը՝ Բրուքլինի կամուրջ։ Իսկ ես ուզում էի պարզապես զբոսնել՝ Starbucks-ից 5 դոլարով սուրճ գնելով եւ դառնալ ամերիկյան կյանքի մի մասը։ Մենք, ի դեպ, հենց այդպես էլ արեցինք։ Ավելի ուշ, Մանհեթենից եւ նրա պատուհաններից աչքերս կտրել ես այդպես էլ չկարողացա, բանն այն է, որ երկնաքերերի փայլը ավելի շատ էր, քան աստղային երկնքից։ Այնուհետեւ Googlemap-ի օգնությամբ մենք վերադարձանք Greyhound (Port authority), որը գտնվում է 8-րդ պողոտայի եւ 42-րդ փողոցի խաչմերուկում։

• Աստված իմ, մարդիկ, այստեղ կա Wi-Fi եւ վարդակ։ Այո, հենց սրանք էին իմ առաջին խոսքերը հսկայական ավտոբուսում գտնվելիս։ Ի դեպ, ավտոբուսս ուղեւորվում էր Հարավային Կարոլինա նահանգ՝ Մյորթլ Բիչ քաղաք։ Որը հագեցած էր ոչ միայն Wi-Fi-ով եւ վարդակով, այլեւ տիպիկ ավտոբուսի վարորդով։ Ինչպիսի՞ն է այս տիպիկը, կհարցնեք դուք, պատասխանում եմ՝ տիպիկ ամերիկացի վարորդը սովորաբար կին է, տարեց «սպիտակ» կամ ցանկացած տարիքի «սեւամորթ» տղամարդ, որոնք ծամում են մաստակ եւ ժպտում մարդկանց հետ հանդիպելիս։ Ուղեւորության ընթացքում, մինչ դրա սկսվելը, վարորդը բացատրում է ավտոբուսում պահվածքի կանոնները, եթե այն ժամանակ ես արդեն կարողանայի հասկանալ «սեւամորթներին», ես հավանաբար նույնպես կծիծաղեի։ Քուն գրեթե չկար։ Որովհետեւ 12 ժամվա երթեւեկության ընթացքում մենք փոխեցինք մոտ 6 ավտոբուս։ Եվ այն ժամանակ ես սկսեցի անիծել ինձ այն բանի համար, որ չգնեցի հարմարավետ ինքնաթիռի տոմս, որը ինձ կհասցներ ոչ թե 12 ժամում, այլ ընդամենը 4-ում։ Առավոտյան, երբ մեզ խոստացան, որ սա կլինի վերջին փոխանցումը, կողքիս նստեց մի, մեղմ ասած, «փարթամ» կին, որը իրականում նման էր «Մեծ մայրիկը» կատակերգական ֆիլմի հերոսուհուն։ Այսպիսով, նա ամբողջ ճանապարհին աղոթում էր Աստծուն եւ ինչ-որ բան մրմնջում անհասկանալի անգլերենով։ Քնեցի։ Աչքերս բացում եմ եւ հասկանում, որ գլուխս կախված է նրա ուսին կամ... ոչ, ուսին, հաստատ ուսին, հուսով եմ։ Իսկ իմ այդ նույն ընկերը մեռնում է ծիծաղից ավտոբուսի առջեւի նստատեղին։ Նա իր հերթին քաղցր ժպտաց եւ ասաց. «Բարի լույս, արեւիկ»։ Անհարմար էր։

Ավտոբուսի դռները բացվեցին, եւ հանկարծ տաք օդը հարվածեց դեմքիս։ Եվ իմ բոլոր հագուստները դարձան թաց եւ կպչուն։ Սրան ես շատ երկար էի սովորում։ Քաղաքս գտնվում էր Ատլանտյան օվկիանոսին շատ մոտ, եւ խոնավությունը անում էր իր գործը։ Իհարկե, քաղաքի առաջին տպավորությունները խոնավ օդը չկարողացավ փչացնել։ Քաղաքը շատ զվարճալի եւ երիտասարդական էր։ Ամենահետաքրքիրն այն է, որ Ղազախստանից ուսանողները այնտեղ ավելի շատ էին, քան քաղաքի բնակիչները։ Նույնիսկ սոցիալական ցանցերում, ինչպիսին է Վկոնտակտեն, կար քաղաքի էջ, եւ այնտեղ ես մի քանի անգամ նկատել եմ, որ ուսանողները կարող են օգնել ղազախերեն սովորելու հարցում։ Հուսահատությո՞ւն, թե՞ դա պարզապես կատակ էր, ես այդպես էլ չիմացա։

Բնակարան մենք գտանք զարմանալիորեն արագ՝ քաղաքային ուսանողական կենտրոնի հայտարարությունների միջոցով։ Ուսանողական կենտրոնի մասին։ Մեզ՝ այս քաղաքում նորեկներիս համար, ուսանողական կենտրոնը խնդիրներից ապաստարանի պես էր եւ մի վայր, որտեղ կարելի է տալ բոլոր հարցերը, որոնց անպայման կստանաս պատասխաններ։ Մի վայր, որտեղ կարող ես գնել ամեն անհրաժեշտը՝ սկսած սիմ-քարտից մինչեւ հեծանիվ։ Մի վայր, որտեղ կան համակարգիչներ եւ ինտերնետ (ի դեպ, շատ հարմար է ընտանիքի հետ կապ պահելու համար)։ Բնակարանի մասին։ Կարծում եմ՝ բոլոր տիպիկ ուսանողական կենտրոններում կա հայտարարությունների տախտակ, որում բոլոր ցանկացողները կարող են գտնել այն ամենը, ինչ իրենց հետաքրքրում է։ Աշխատանք, տուն, հրավեր երեկույթի, նոր հեծանիվ, լուսանկարիչ, ցեղական կատու եւ այլն։

Մեր տրամադրության տակ էր մի ամբողջ հարմարավետ տուն՝ բարի ռուս տանտիրուհիով եւ նրա հավերժ չար կատվով։ Թաղամասը, որտեղ մենք ապրում էինք, հայտնի ամերիկյան ֆիլմերից էր։ Կանաչ սիզամարգ, ցեղական շուն եւ սպիտակ դարպասներ։ Ամենալավը, որ ինձ դուր էր գալիս այս տանը երեք ամիսների ընթացքում, այն էր, որ այն նման էր իմ հարազատ տանը։ Չկա ավելի գեղեցիկ բան, քան այն զգացումը, երբ ծանր օրվանից հետո մտնում ես տուն եւ զգում երկար սպասված հարմարավետությունն ու ջերմությունը։

Մյորթլ Բիչը հարուստ է լողափնյա խանութների եւ ընտանեկան ռեստորանների բազմազանությամբ։ Այդպիսի մի սիրուն ռեստորանում, որը կրում էր «Տատիկի խոհանոց» անունը, ես աշխատեցի ամբողջ երեք ամիս՝ որպես գլխավոր խոհարար, եւ ընդհանրապես չեմ զղջում դրա համար, թեեւ թերությունները շատ էին։ Դուք մտածում եք՝ ինչպե՞ս ես միանգամից դարձա գլխավոր խոհարար։ Այսպիսով, սկզբում ես պարզապես խոհարարի օգնական էի։ Նրա անունը Թոնի էր (չգիտեմ ինչու, բայց բոլորը, ում ես հանդիպել եմ այնտեղ, Թոնի էին կամ նույն անունով ընկերներ ունեին)։ Նա աֆրոամերիկացի էր եւ շատ համեղ, իսկ ամենակարեւորը՝ հոգով էր կարողանում պատրաստել։ Մեզանից բացի խոհանոցում կար նաեւ նրա ընկերը՝ աման լվացողը։ Իմ կարիերայի սանդուղքով արագ վերելքին նա յուրովի նպաստեց։ Ամեն աստծո օր՝ առավոտյան ժամը հինգից մինչեւ ցերեկվա երկուսը, նրանք հավերժ վիճում էին ինչ-որ բանի շուրջ։ Եվ ահա մի գեղեցիկ օր ես ունեի day off (հանգստյան օր)։ Ես աշխատանքի վայրում չէի ընդամենը 24 ժամ, իսկ ռեստորան վերադառնալիս իմ բոսը ասաց ինձ, որ ես այժմ աշխատելու եմ մենակ՝ առանց Թոնիի։ Երբ նա սկսեց ասել պատճառը, խոհանոց հանկարծակի մտավ մեր աման լվացողը, եւ ես կորցրեցի խոսելու ունակությունը եւ հասկացա, թե ինչու Թոնիի հետ չեն աշխատելու։ Աչքերը ծեծված էին, իսկ դեմքը՝ ամբողջությամբ կապտուկներով եւ քերծվածքներով, շուրթերի մասին ես ընդհանրապես լռում եմ։ Պարզվեց, որ նրանց ընկերությունը այդքան էլ ամուր չէր։ Երկու շաբաթ էլ չէր անցել, երբ հենց այդ աման լվացողը իր ընկերուհի մատուցողուհուն փակեց սառնարանում։ Եվ գուշակեք, թե ես որտեղ էի։ Այո-այո, ես ունեի day off։ Այնտեղ երեք ամիս աշխատելուց հետո ինձ արդեն դժվար էր ինչ-որ բանով զարմացնել։ Ժամանակը եկավ, եւ ես հասկացա, որ չեմ կարող հավերժ աշխատել միայն մեկ աշխատանքում։ Եվ սկսվեցին որոնումները։ Երկար չմտածելով՝ իմ ընտրությունը կանգ առավ «Family Kingdom» զվարճանքների այգու վրա, որը քաղաքում լավ ժողովրդականություն ուներ։ Այս վայրը ինձ ավելի հոգեհարազատ էր, որովհետեւ այնտեղ աշխատողները շատ էին, այդ թվում՝ Ղազախստանից։ Այնտեղ ես գտա հանգստություն եւ լռություն, դե եւ շատ հավատարիմ ընկերներ տարբեր երկրներից։ Ես աշխատում էի որպես ատրակցիոնի օպերատոր։ Ամեն օր հանդիպում էի իմ կյանքի ամենազավեշտալի, լկտի, չար, քաղցր, գեր, նիհար, հաճելի մարդկանց։ Ժողովո՛ւրդ, եթե դուք ուզում եք ունենալ երկու աշխատանք եւ վաստակել, ապա ձեզ հարկավոր կլինի որոնումները սկսել քաղաք ժամանելուց ընդամենը մի քանի շաբաթ անց։ Բացատրեմ ինչու, որովհետեւ ամեն շաբաթ տարբեր երկրների ուսանողների ալիքը գալիս է այնտեղ նույն նպատակով։ Եվ գործատուների մոտ կհայտնվի մեծ ընտրություն։ Այնպես որ ամեն ինչ ձեր ձեռքերում է։

Կարճ ասած աշխատանքի մասին՝ ես ստացա այն փորձը, որով հպարտանում եմ։ Ես շատ ուրախ եմ, որ ռիսկի դիմեցի եւ թռա օվկիանոսից այն կողմ։

Անցնում էին երկար դրական օրեր եւ անքուն գիշերներ, լինում էր այնպես, որ գալիս ես երեկույթից, լոգանք ես ընդունում եւ գնում աշխատանքի՝ հիանալի տրամադրությամբ։ Եվ դու այնքան ես սովորում դրան, որ այն դառնում է քո իրականը։ Բայց միայն վերջում ես հասկանում, որ շուտով դու կթռչես, եւ հազիվ թե վերադառնաս այս, քեզ համար թանկ, եզերքներ։ Դրանից հոգուդ մեջ շատ ցավոտ եւ ցուրտ է դառնում։ Շատ չեմ գրի, մեզանից յուրաքանչյուրը յուրովի է ընկալում նույն պատկերները եւ տարբեր կերպ է դրանք հասցնում։

1 սեպտեմբերի։ Գիտելիքի օր։ Բոլորը գնում են դպրոցներ եւ համալսարաններ։ Սկսվեց աշունը։ Պաշտոնապես ամառը ավարտվեց։ Իսկ մենք արցունքներով մեկնում ենք ճանապարհորդությունների։ Աստանայի տոմսը գնվել էր սեպտեմբերի 10-ի համար։ Եվ մեր տրամադրության տակ կա ամբողջ 10 օր, իսկ դա ամառվա 240 ժամ է։ Ճամպրուկները հավաքված են, նվերները գնված են։ Մենք պատրաստ ենք։ Քաղաքների շրջագայությունը գնվել էր նախապես՝ նույն ուսանողական կենտրոնում մեր ծանոթների միջոցով։ Երկրի անհավանական, Դեմոկրատական մայրաքաղաքը՝ Վաշինգտոնը, Նիագարայի ջրվեժը եւ վառ Նյու Յորքը մեզ սպասում էր տեսնել մեր սեփական աչքերով։

Առաջին օր։ Ընկերների հետ 9 ժամվա ճանապարհը հարմարավետ ավտոբուսում ինձ տեղափոխեց ամերիկյան երիտասարդական ֆիլմ, որտեղ հենց ես էի գլխավոր հերոսը։ Ոտքերս եւ պարանոցս ծանրացել էին, բայց դա արժեր։ Հսկայական, միագույն շենքերը լցնում էին գրեթե ամբողջ քաղաքը։ Եվ դրանով զբոսնելիս դու հասկանում ես, թե որքան զուսպ քաղաք է սա, որը կրում է ԱՄՆ մայրաքաղաքի տիտղոսը։ Գնելով մեզ համար մի զույգ հոթ-դոգ եւ կոլա՝ մենք անմիջապես շարժվեցինք դեպի Վաշինգտոնի հուշարձան։ ԱՄՆ առաջին նախագահի պատվին հուշարձանը վերջին մի քանի տարիներին մոլորակի ամենաբարձր կառույցն էր՝ մինչեւ փարիզյան Էյֆելյան աշտարակը։ Եվ դա զգացվում է։ Նայում եմ վերեւ, եւ գլուխս պտտվում է։ Իսկ հուշարձանի ստվերը ընկնում է քաղաքի հեռավոր շենքերի վրա, որոնք դեռ չեն արթնացել։ Պատշաճ քանակությամբ լուսանկարներ անելուց հետո մենք ուղեւորվեցինք հերթական սելֆիի՝ ԱՄՆ հերթական նախագահ Լինքոլնի մոտ՝ նրա հուշահամալիր։ Նա նստած էր իր գահին՝ առանց նվազագույն շարժման։ Միակ բանը, որ ես լավ հիշեցի, դա շատ մարդիկ էին։ Չինացիներ, անգլիացիներ, սեւամորթներ, շիկահերներ, բաց գույնի մարդիկ, ով ասես որ չկար։ Բոլորը ուզում էին դիպչել նրան, լուսանկարվել նրա հետ եւ նույնիսկ մի կտոր վերցնել իրենց հետ։ Վաշինգտոնը մեզ նվիրեց հիանալի, հագեցած, արեւոտ եւ անձրեւոտ օր։ Բայց գլխավորը՝ նա մեզ նվիրեց այն, ինչը հնարավոր չէ գնել՝ հիշողություններ եւ տպավորություններ։

Եթե դուք սիրում եք թանգարան, եւ դուք ունեք այն այցելելու խելահեղ ցանկություն, ապա մտեք այն վստահ եւ մի վախեցեք այն բանից, որ դրանք ձեր գրպանին չեն, որովհետեւ դրանցից գրեթե բոլորը անվճար են։ Նույնիսկ տիեզերագնացության թանգարանը, որտեղ նկարահանվել է «Գիշերը թանգարանում» ֆիլմի երկրորդ մասը, ձեզանից ոչ մի ցենտ չի վերցնի։ Մայրաքաղաքում օրը ավարտվեց նրանով, որ ես, կանգնած 10-րդ հարկի պատշգամբում, նայում եմ մայրամուտին եւ հասկանում, որ սա ամեն ինչ իրական է։

Երկրորդ օր։ Երազ եմ տեսնում։ Ինչպես ջրի ցողերը ընկնում են դեմքիս եւ ինձ ավելի երջանիկ դարձնում, իսկ տեսարանը պարզապես սպանում է տեղում։ Աչքերս բացում եմ եւ հասկանում, որ դա երազ չէր։ Նիագարան ինչպես «գուգլի» նկարներում։ Հազարավոր տոննա ջուր ընկնում է անդունդը՝ բախվելով մեծ քարերին, ստեղծելով ինչ-որ անհավանական, ինչ-որ ձգող բան։ Ճիշտ են ասում, որ ջրին կարելի է նայել հավերժ։ Ջուրը կենդանի է։ Գնելով խելահեղ թանկ հուշանվերներ եւ սառնարանի մագնիսներ հարազատների համար՝ մենք շարժվեցինք առաջ։ Ա՜, գրեթե մոռացա պատմել, որ հեքիաթային անտառը, որը բաժանում է ջրվեժը խանութներից եւ ռեստորաններից, կարող է մարդկանց ներքաշել իր մեջ։ Այո-այո, բայց ոչ մոգությամբ եւ նմանատիպ բաներով, այլ նրանով, որ դրանում տեղադրված է free Wi-Fi։ Դեպք եղավ, երբ մենք կորցրեցինք մի աղջկա հենց այդ անտառում, բայց բարեբախտաբար, մենք գտանք նրան ողջ, անվնաս, իսկ գլխավորը՝ նոր լուսանկարներով, որոնք լցրեցին ամբողջ ժապավենը ինստագրամում։ Ժամը 9-ին երեկոյան, ինչպես միշտ, սկսվեց լազերային շոու զբոսաշրջիկների համար։ Հիանալի էր։ Լազերների այնպիսի քանակություն, որոնք ամբողջ ժամանակ ճեղքում էին ալիքները եւ դարձնում դրանք կենդանի եւ պարող, ինձ տպավորեց երկար ժամանակով։

Երրորդ օր։ Սպասում ենք ինչպես երբեք։ Գլխումս հնչում է Ֆրենկ Սինատրայի երաժշտությունը՝ Նյու Յորք։ Մնացել է ընդամենը մի քանի ժամ մինչեւ միլիոնների երազանքի քաղաք ժամանումը եւ, իհարկե, իմ։ Տեսնում եմ «Welcome to NY» ցուցանակը։ 2014 թվականի սեպտեմբերի 3-ն էր։ Ամբողջ յոթ օր, իսկ դա 168 ժամ էր մնացել մեր հաշվիչում։ Պատկերացրեք, 20 միլիոն մարդ եւ միայն մեկ քաղաքում։ Կարծում եմ, որ թվերի նման քանակությունը խոսում է ինքն իր մասին։ 20 միլիոն մարդ ոչ թե պարզապես որոշել են ապրել հենց այստեղ, նրանցից շատերը փախստականներ եւ ուսանողներ են տարբեր երկրներից, որոնք աշխատում են հանուն իրենց երազանքի՝ ամբողջությամբ նվիրվելով դրան։

Մեր ծանոթները, ումից մենք գնել էինք տուրը, խորհուրդ տվեցին մեզ իրենց ընկերոջ հիանալի հոսթելը, նույնպիսի երազողի, որը ժամանակին եկել էր իր նպատակով մեծ խնձոր։ Նույնիսկ խոստացան մեզ փոքրիկ զեղչ։ Իհարկե, մենք չկարողացանք հրաժարվել դրանից։ 35$ օրական մեզ հարմար էր, քանի որ մենք գիտեինք, որ այս քաղաքում կյանքը մեզ կնստի կլորիկ գումար։ Բացելով սենյակի կոդային դուռը, որը գրեթե գիտեր հոսթելի ամբողջ բնակչությունը, մենք հասկացանք, որ «նեղության մեջ, բայց ոչ նեղացած» ասացվածքը ունի իր սահմանները։ 12 մարդ աշխարհի տարբեր ծայրերից, եւ մենք չորսս կենտրոնական Ասիայից, ի՞նչը կարող է ավելի լավ լինել։ Ընդունելով սառը լոգանք եւ բաշխելով ճամպրուկները՝ մենք գնացինք ծանոթանալու քաղաքին։ Առաջին օրը, բնականաբար, դժվար էր, բայց զվարճալի։ Մենք վերջապես նորեկներ ենք։ Գիտեի՞ք, որ Նյու Յորքում աշխարհի ամենամեծ մետրոն է։ Այն բաղկացած է 468 կայարանից եւ տեղափոխում է մոտ 8 միլիոն մարդ օրական։ Հենց դրանում էլ մենք կորանք, երեք անգամ։ Ուղեւորությունը մեկ ուղղությամբ արժե մոտ 2,5 դոլար, եթե դուք պլանավորում եք մնալ Նյու Յորքում, առնվազն մեկ շաբաթ, ապա խորհուրդ եմ տալիս ձեզ գնել միանգամից անսահմանափակ քարտ 7 օրվա համար 30 դոլարով, շատ շահավետ է։ Որովհետեւ ամեն օր ձեզ հարկավոր կլինի օգտվել մետրոյից։ Իսկ այդ հինգհարկանի խանութները, որոնցում կարելի է սպանել ամբողջ շաբաթը, բայց անել ձեր երազանքի շոփինգը։ Calvin Klein, Chanel, Michael Kors ամեն ինչ ձեզ համար կլորիկ գումարի դիմաց։ Բայց գլխավորը, որ այդ ամենը made in the USA է։ Իսկ ի՞նչ կասեք լավագույն թանգարանների եւ այգիների մասին։ Ոչ, դա ես չէի կարող բաց թողնել։ Եթե դուք նույնիսկ չեք սիրում խոտ եւ արեւ, բայց չհանգստանալ եւ չպառկել սիզամարգին կենտրոնական այգում՝ դա մեղք է։ Իմ եւս մեկ երազանքը, բացի բուն Ամերիկայից, իրականացավ։ Ես այցելեցի հայտնի Մադամ Տյուսոյի մոմե արձանների թանգարան եւ բնագիտության թանգարան, որտեղ աշխատանքի անցավ որպես պահակ «Գիշերը թանգարանում» ֆիլմի գլխավոր հերոսը։

Այդ յոթ օրվա ընթացքում մենք տեսանք մեծ խնձորի գրեթե բոլոր տեսարժան վայրերը։ Սկսած Ազատության արձանից եւ ավարտելով չինական թաղամասով։ Այնքան էինք կարոտել կոտլետները, որ նույնիսկ գնացինք փոքրիկ Ռուսաստան՝ Բրայթոն Բիչ։ Զբոսնելով հավերժ-կենդանի Մանհեթենով՝ ես սկսեցի մտածել։ Լինում է այնպիսի պահ, երբ լուսանկարչական ապարատի կադրը, արված քո կողմից, ոչինչ իր մեջ չի կրում, ավելի լավ է ամեն ինչ տեսնել սեփական աչքերով, հիշել եւ թողնել քո մի մասնիկը դրա մեջ։ Ամեն ապրած օր, րոպե դրա մեջ մենք բացահայտում էինք մեզ համար ինչ-որ նոր բան, ինչ-որ օտար։ Իմացանք, որ չինական թաղամասում չինացիները կարող են ապրել եւ չիմանալ անգլերեն, իմացանք, որ բոլոր ավտոբուսները հագեցած են հաշմանդամի սայլակների համար վերելակներով։ Նույնիսկ որոշ մետրոյի կայարաններ հագեցած են հաշմանդամների համար վերելակներով, իմացանք, որ նյույորքցիները ուշադրություն չեն դարձնում հագուստին։ Եթե դուք հագնված եք մաքուր եւ ձեզանից չի գալիս հոտ, ապա բոլորին բացարձակապես միեւնույն է, թե ինչ ֆիրմայի է ձեր բաճկոնը, տաբատը կամ սպորտային կոշիկները, իմացանք, որ նյույորքցիները հանգիստ անցնում են ճանապարհը կարմիր լույսի տակ եւ ոչ ոքի դա չի հուզում։

Շաբաթը անցավ արագ եւ անցողիկ։ Վերջին գիշերը քաղաքում։ Բոլորը զվարճանում են եւ փոխանակվում են կոնտակտներով Facebook-ում։ Սովորում են նոր, իրենց համար, բառեր։ Պատմում են անհեթեթ իրավիճակների մասին, որոնք պատահել են իրենց հետ, իսկ մենք, իր հերթին, պարզապես նստած ենք եւ ոչինչ չենք մտածում՝ ոչ վաղվա մասին, եւ ոչ այն մասին, թե ինչ կլինի մեկ շաբաթից, մենք ապրում ենք միայն այսօրվա օրով։ Եվ դա ինձ դուր է գալիս։ Դա այնքան ամերիկյան է։

Անցնելով Queens եւ Brooklyn փողոցներով վերջին անգամ՝ ես տեսա քաղաքի բուն էությունը եւ մեգապոլիսի բնակիչների կյանքը։ Այդ նկարները ամսագրում եւ պահերը ֆիլմերում միայն զբոսաշրջիկների համար են։ Իսկ բուն կյանքը, դժվար կյանքը, հոսում է հենց այստեղ։

Ինքնաթիռը փափուկ եւ սահուն հպվում է հողին։ Օդաչուն հայտարարում է, որ վայրէջքը անցել է հիանալի, եւ ես վերջապես տանն եմ։ Ուրախության սահման չկա։ Գտնելով իմ ճամպրուկները՝ ես գնում եմ դեպի օդանավակայանի ելքը։ Ընդամենը մեկ ապակե պատ բաժանում է ինձ իմ հարազատներից եւ ընկերներից։ Տեսնում եմ մայրիկիս երջանկության արցունքները, ընկերներիս ժպիտները եւ ամբողջությամբ լուծվում եմ նրանց մեջ։ Ես ձեռք եմ բերել նահանգներում շատ բան՝ եւ ընկերներ, եւ նոր Iphone, բայց ամենակարեւորը այն է, որ ոչ ոք ինձանից չի խլի՝ իմ հիշողությունները։