Երազանքները՝ դրանք վերածնվում են դեռ մանկուց։ Նույնիսկ չգիտեմ, թե ինչի հետ է դա կապված, բայց իմ մեծ երազանքներից մեկը դարձավ Ամերիկա այցելելը։ Երբ ինձ խնդրում են պատմել իմ ամերիկյան փորձի մասին, ես չեմ հոգնում պատմել իմ երկար, բայց միեւնույն ժամանակ ինձ համար ուսանելի պատմության մասին։

Լինելով 6-րդ դասարանի աշակերտուհի՝ քաղաքում տեսա IEC-ի պաստառը։ Փողոցից այն պոկելով՝ տանը փակցրեցի այն նախկին մասնակիցների լուսանկարների վրա, ովքեր մեկնել էին ծրագրով։ Նայելով այդ պաստառին՝ ես միշտ վիզուալիզացնում էի։ Ամերիկա այցելելու երազանքը օրեցօր աճում էր։ Մի քանի տարի անց այդ ծրագրով մեկնեց իմ զարմուհին։ Իսկ ես սպասում էի ու չէի կարողանում համբերել, թե երբ ուսանողուհի կդառնամ։ Ես տեսնում էի միայն մեկ ճանապարհ՝ Work and Travel։ Այլ տարբերակներ ես նույնիսկ չէի դիտարկում։

2011 թվական, սեպտեմբեր... Ահա եւ եկավ այդ երջանիկ պահը։ Ես ընդունվեցի Եվրասիական ազգային համալսարան՝ դրամաշնորհով։ Սեպտեմբերի 2-ին համալսարան ժամանելով՝ ուշադրությունս գրավեց կանգառի դիմաց գտնվող գրասենյակը։ Պայուսակիս մեջ կար այդ պաստառը, բացելով այն՝ շատ ուրախացա, որ դա հենց այն գրասենյակն էր։ Գրասենյակ, որը երազանքները վերածում է իրականության։ Նույն օրը դասերից հետո մտա նրանց մոտ, հիշում եմ՝ նստած էր կանաչաչյա մի տղա։ Ես պատրաստ էի գրանցվելու, այդ ամիս ես դարձա ընդամենը 17 տարեկան։ Ծրագրի պայմաններով՝ հունիսին դու պետք է լինեիր չափահաս։ Ես չէի ուզում հավատալ դրան, խնդրում էի ճշտել, բայց դա ոչինչ չփոխեց։ Նա հրաժեշտ տվեց ինձ եւ ավելացրեց, որ կսպասի հաջորդ տարի։

2012 թվական, հոկտեմբեր... Ես ունեի մի ընկեր (ոչ տղա), որը նույնպես ցանկանում էր մեկնել այդ ծրագրով։ Միավորվելով՝ մենք հայտ ներկայացրեցինք։ Անհրաժեշտ էր գտնել միայն «Job offer» (աշխատանք), որն այդ պահին շատ հեշտ էր թվում։ Ընկերս ոչինչ չէր ձեռնարկում, խնդրում էր անել միանգամից 2 պայմանագիր, եթե աշխատանք գտնեմ։ Ստիպված էի մտածել երկուսիս փոխարեն։ Ես սկսեցի երեւի բավական ուշ, ինչը չեմ խորհուրդ տալիս ապագա մասնակիցներին։ Առաջին աշխատանքը ես գտա ինտերնետում մի տղայից, բայց նրա job offer-ը չհաստատեցին այն պատճառով, որ գործատուն ղազախ էր։ Հիմնավորեցին նրանով, որ ոչ մի մշակութային փոխանակում չի լինի։

Արդեն փետրվար-մարտ ամիսն էր։ Նաեւ ինտերնետում գտա Կարագանդայի աղջիկներին։ Նրանք ասացին փոխանցել ամբողջ գումարը, եւ որ դրանից հետո միայն կսկսեն փնտրել։ Ելք չէր մնացել, ժամանակը սեղմում էր։ Նրանց գտած առաջին offer-ը չհաստատեցին, իսկ հետո մեկը մյուսի հետեւից բոլորը չէին հաստատվում։ Մայիսի 30-ին նա զանգահարեց ինձ եւ ասաց, որ այլեւս չունի եւ դրանցից ոչ մեկը չի հաստատվում։ Այդ 3 ամիսների ընթացքում նա ինձ հանգստացնում էր իր «Վաղը հաստատ կհաստատվի» խոսքերով։ Այդ նույն այսպես կոչված «ընկերը» հրաժարվեց հետագա քայլերից, գրեց հրաժարական եւ մեկնեց տուն։ Ես որոշեցի չհանձնվել եւ գնալ մինչեւ վերջ։ Ես պատրաստ էի վճարել նույնիսկ 1000$ offer-ի համար, գլխավորը՝ որ հաստատեն 1 օրում։ Գտա մեկ այլ աշխատանք, եւ այն հաստատվեց հունիսի 20-ին։ Ես սպասում էի իմ հարցազրույցի ամսաթվին։ Դա տանջալից էր։ Բոլորը մեկնել էին, ես մնացել էի միայնակ Աստանայում, առավոտից երեկո սպասում էի դեսպանատնից գոնե որեւէ տեղեկատվության։

Հուլիսի 1, 2013 թվական... Մենք 6 հոգի էինք։ Առաջինը դեսպանի մոտ մտա ես։ Եվ ի՞նչ եք կարծում։ Ես ստացա մերժում։ Հետո պարզվեց, որ պարզվում է՝ ոչ միայն ես, այլեւ մյուս 5-ը։ Ամռան համար իմ բոլոր պլանները կապված էին Ամերիկայի հետ, եւ հանկարծ երազանքդ մեկ օրում փլուզվում է...

2012 թվական, ամառ... Ես վերադարձա իմ հարազատ քաղաք, այն ժամանակ իմ ծանոթների մեծ մասը գտնվում էր Նահանգներում, եւ նույնիսկ մի ծանոթ, որի համար ես գտել էի offer, տարօրինակ կերպով նա մենակ էր, ուստի ես առաջարկեցի իմ գտածը։ Դիտում էի ծանոթ աղջիկների լուսանկարները, չէ՞ որ նրանք առաջարկում էին մեկնել նրանց հետ, չէի ուզում ինչ-որ կերպ մտափոխվել, եթե արդեն որոշել էինք ընկերոջս հետ միասին մեկնել։ Այս պատմության մեջ շատ տխուր եւ ցավալի մանրուքներ կան, բայց ես չեմ ուզում ձեր ուշադրությունը կենտրոնացնել դրանց վրա, եւ ինքս էլ չեմ ուզում հիշել։ Գլխավորը, որ ես ոչ ոքի չէի մեղադրում եւ ընդունեցի դա որպես ճակատագրի փորձություն։

Շատ մտածելով ամռան վերջում Աստանա մեկնելիս՝ ծնողներիս ասացի, որ ուզում եմ եւս մեկ անգամ փորձել՝ հասկացնելով նրանց, որ սա իմ վերջին հնարավորությունն է։ «Թույլերը կասեն՝ «Ճակատագիր չէր»։ Ուժեղները կասեն՝ «Ես եւս մեկ անգամ կփորձեմ»։ Իսկ ամենաուժեղները կասեն՝ «Ես կփորձեմ այնքան ժամանակ, քանի դեռ ամեն ինչ չի լինի այնպես, ինչպես ես եմ ուզում»» արտահայտությունը ոգեշնչեց ինձ։ Նրանք տատանումներ ունեին կորցրած գումարների պատճառով, բայց այնուամենայնիվ տվեցին իրենց համաձայնությունը՝ նույնիսկ չհարցնելով, թե ուր են գնացել անցյալ անգամվա job offers-ի, ծրագրի համար նախատեսված ամբողջ գումարը, ինչի համար ես նրանց անչափ շնորհակալ եմ։

2013 թվական, սեպտեմբեր... Ոչ մեկ անգամ մտքեր էին այցելում ընտրել այլ ընկերություն։ Ներքին ձայնս եւ ինտուիցիան հուշում էին նորից գնալ IEC։ Եվ ես կրկին գրասենյակում եմ։ Հիշում եմ՝ Ժուլդիզը հարցնում էր. «Դինարա, դուք վստա՞հ եք», այն ժամանակ ինձ համար միեւնույն էր՝ կմեկնեմ մենա՞կ, թե՞ ինչ-որ մեկի հետ...

2014 թվական, ապրիլ... Առավոտյան ժամը 10-ին հարցազրույց դեսպանատանը։ Ես շատ անհանգստացած էի, որ մինչ այդ մերժում էր եղել։ Ինձ ձեռքս առնելով՝ չթողնելով ոգիս ընկնի՝ մտա դեսպանի խցիկ։ Ի դեպ, ես այն ժամանակ անգլերենս լավացրել էի, IELTS հանձնել էի, ավելի լավ էր, քան այն ժամանակ։ Ես հստակ հասկանում էի բոլոր հարցերը եւ պատասխանում էի կոնկրետ ու կարճ։ Իհարկե, նա հարցրեց ինձ այն մասին, թե ինչ է պատահել անցյալ տարի։ Բացատրեցի ամեն ինչ այնպես, ինչպես կա, աշխատանքի հետ խնդիրներ կային, եւ հարցազրույցը տեղի ունեցավ շատ ուշ։ Եվ գիտե՞ք ինչ։ ԵՍ ՍՏԱՑԱ ՎԻԶԱ!!! Երբ դեսպանն ասաց. «Ok, your visa is approved», ես երջանկությունից յոթերորդ երկնքում էի։ Փողոցում արդեն արցունքներ էին հոսում երջանկությունից։ Այս անգամ ոչ ոք չգիտեր, որ ես հերթական անգամ հայտ եմ ներկայացրել, բացի ընտանիքից։ Անմիջապես զանգահարեցի հայրիկիս, կիսվեցի ուրախությամբ, եւ որ այս անգամ հաստատ մեկնում եմ ԱՄՆ։

Մայիսի 29... 06:25-ին թռիչք։ Ամռանը ես պետք է անցնեի ամբողջ ամառային արտադրական պրակտիկան Աստանայում՝ իմ մասնագիտությամբ։ Իմ բախտից ամեն ինչ հաջող դասավորվեց, եւ ես մեկնեցի իմ երազանքի հետեւից...

ԱՄՆ օդանավակայանում մաքսային հսկողության ժամանակ, մինչ վիզայի վրա կնիք դնելը, քեզ մոտ տեղի է ունենում նույն հարցազրույցը, ինչ դեսպանատանը, դրա մասին էլ էի անհանգստանում, ամբողջ թռիչքի ընթացքում դրա մասին էի մտածում։ Լսել էի պատմություններ, որ որոշ ուսանողների հենց այնտեղից հետ էին ուղարկում իրենց երկիր։ Միայն անձնագրային հսկողությունն անցնելուց հետո ես գիտակցեցի՝ ՀԻՄԱ ԵՍ ԱՄԵՐԻԿԱՅՈՒՄ ԵՄ!!!

Ես “Couchsurfing” կայքի օգտատեր եմ։ Թռիչքից մեկ օր առաջ ես փնտրում էի մարդկանց Sandwich քաղաքում։ Որտեղ, փաստորեն, իմ աշխատանքն էր։ Ես գտա մի պապիկի եւ գրեցի նրան։ Այո, ես չէի կարող պատկերացնել, որ նա կպատասխանի ինձ։ Նյու Յորք ժամանելով՝ ստացա նրա հաղորդագրությունը։ Նա եւ նրա կինը պատրաստ էին մեզ ժամանակավորապես ապաստան տալ։ Թռիչքը բավական երկար էր՝ Աստանա – Մոսկվա – Նյու Յորք։ Հետս կար նաեւ Մալիկա անունով աղջիկ՝ EAGI-ից։ Օդանավակայանից սկսեցինք ամեն ինչ ինքնուրույն անել, վերցրինք airbus, հետո մետրո մինչեւ GREYHOUND (ԱՄՆ կայարան)։ Ժամանակն արդեն 14:35 էր։ Մենք որոշեցինք մնալ մինչեւ երեկո, գնեցինք տոմս մինչեւ Բոստոն ամենաուշ չվերթի համար եւ գնացինք մինչեւ 10-ը զբոսնելու Նյու Յորքով։ Ես անհամբեր էի դուրս գալ եւ վերջապես տեսնել այդ երազանքների քաղաքը իմ աչքերով, այդ դեղին տաքսիները, այդ բարձր շենքերը, խելահեղ ռիթմը, զբոսաշրջիկների բազմությունը։ Դա աննկարագրելի զգացողություն էր։ Չքնած, հոգնած թափառում էինք քաղաքում wi-fi-ի որոնումներում, ի դեպ, wi-fi-ի հետ այնտեղ դժվար է։ Գնացինք Times Square, քայլելիս քնում էինք։ Միայն ազգային գրադարան հասնելով՝ կարողացա կապ հաստատել այդ պապիկի հետ, գրեցի մեր ամբողջ թռիչքի մասին, եւ որ երեկոյան մեկնում ենք Բոստոն, երբ նա գրեց, որ մենք երեւի շատ հոգնած ենք, քաղցած, եւ առաջարկեց Բոստոնից վերցնել մինչեւ Sagamore կանգառը, եւ այնտեղ նա մեզ կդիմավորի, ես հաճելիորեն զարմացած էի։ Եվ տհաճ մտքեր, իհարկե, այցելում էին, որ անծանոթ մարդն այդքան բարի է ինձ հետ եւ այդքան անհանգստանում է։ Ինչպես ասում են՝ ով չի ռիսկի դիմում, նա շամպայն չի խմում։ Այդ սկզբունքով էլ ես վարվեցի։ Կայարանի աշխատակիցները իրենք չգիտեին Sandwich քաղաքի մասին, նրանք զարմանում եւ ծիծաղում էին. «Իսկ որտե՞ղ է դա», «Իսկ քաղաքի անունը հենց այդպե՞ս է»։ Քարտեզի վրա հասկանալով՝ մենք ճանապարհ ընկանք։ Սկսվում էին արկածները, տոմսերի կորուստը, իսկ ավտոբուսն արդեն շարժվում էր։ Եվ սա արդեն Ղազախստանը չէ, որ խնդրես վարորդին սպասել։ Մեկնեցինք առավոտյան 5-ին, ես գրեցի նրան, որ մենք գալիս ենք եւ այնտեղ կլինենք մոտավորապես 7-ին։ Հաղորդագրությունն ուղարկեցի շատ ուշ եւ վաղ՝ առավոտյան 4-ին, մտածում էի, որ նա կարող է եւ չկարդալ։ Առավոտյան 7-ին մեզ իջեցրին անհասկանալի մի տեղ։ Ոչ մի շենք, շուրջը ոչ ոք, եւ միայն մոտակայքում երեւում էր “McDonald’s”-ը։ Զով էր։ Մենք արդեն չգիտեինք՝ ինչ անել, ոչ ինտերնետ, ոչ համար։ Հենց պատրաստվում էինք շարժվել դեպի “McDonald’s”, եւ հանկարծ մեքենա է մոտենում։ Դա նա էր՝ Բիլը։ Նա մեզ տարավ իր տուն։

Տունը շքեղ էր, ամեն ինչ ինչպես ֆիլմերում, ծանոթացրեց կնոջ՝ Տրիշայի հետ։ Վերջապես թարմանալով՝ մենք գնացինք Dunkin Donuts։ Մեր մենեջերը խորհուրդ տվեց գնալ Հայանիս՝ հարեւան քաղաք։ Իսկ այս Dunkin-ը փոքր է, եւ նրանք ժամանակ չունեն մեզ սովորեցնելու։ Սկզբում ես դեմ էի։ Բայց երբ Բիլը եւ Տրիշան ինձ տարան այնտեղ, քաղաքը տեսնելով՝ ես համաձայնեցի տեղափոխվել։ Բիլը եւ Տրիշան իրենց մեքենայով տանում էին, քաղաքը ցույց տալիս, մենք միասին պատրաստում էինք բարբեքյու, լազանյա։ Նրանք շատ բարի էին։ Եվ շուտով դարձան իմ ամերիկյան ծնողները։ Ես սկսեցի նրանց անվանել daddy and mommy։

Հունիսի 4... Ես արդեն անցել էի աշխատանքի։ Սկզբում դժվար էր հարմարվել նոր միջավայրին, աշխատանքին։ Հայանիսում առաջին շաբաթը մենք ապրում էինք իսպանացիների հետ, որին գտել էր մի ծանոթ մարդ։ Տունը շատ հեռու էր աշխատանքից, եւ պայմանները այնքան էլ չէին գոհացնում։ Մինչեւ ժամկետի ավարտը մենք պլանավորում էինք տեղափոխվել, եւ հաջորդ շաբաթ պետք է գար երրորդ աղջիկը։ Եվ մի օր ես Մալիկային առաջարկեցի փնտրել, թակել եւ անցնել աշխատանքի մոտ գտնվող բոլոր տներով։ Խնդրեցինք մեր տանտիրուհուն՝ իսպանուհուն, մեզ իջեցնել Dunkin Donuts-ի մոտ։ Սկսեցինք թակել բոլոր տների դռները, հարցնել՝ արդյոք նրանք տեղ ունե՞ն, կամ գիտե՞ն որեւէ մեկին, ով սենյակ է վարձով տալիս։ Դա զվարճալի էր։ Ամերիկացիները ամեն ինչ նորմալ էին ընդունում, ոմանք ներողություն էին խնդրում եւ առաջարկում ներս մտնել թեյ խմելու, եթե որեւէ տանը շունը սկսում էր հաչել, մենք անմիջապես փախչում էինք, եւ ընդհանրապես չէինք պլանավորում ապրել ընտանի կենդանիների հետ։ Ես վախենում եմ նրանցից։ Ոչինչ չգտանք։ Նստեցինք շունչ քաշելու ավտոտեխսպասարկման կայանի մոտ, հանկարծ մի սեւամորթ տղամարդ սկսեց մեզ կանչել իր մոտ։ “Hey, listen me come here, come here” եւ սկսեց բացատրել, որ ինքը բնակարան ունի, հետեւում՝ անվճար լողավազան, playstation, լվացքատուն, վազքուղի, ինտերնետ, եւ նա ըստ էության չի զբաղվում սենյակների վարձակալությամբ, բայց պետք է խորհրդակցի իր ընկերուհու հետ։ Մենք փոխանակվեցինք համարներով, մի քանի ժամ անց նա վերցրեց մեզ եւ ցույց տվեց տունը։ Ամեն ինչ դուր եկավ։ Հաջորդ շաբաթ մենք տեղափոխվեցինք նրա մոտ եւ սկսեցինք ապրել յամայկացիների հետ։ Վարձը շատ բարձր չէր՝ համեմատած եւ հաշվի առնելով մեր պայմանները։

Աստիճանաբար սկսեցի սովորել ամեն ինչին, եւ արդեն երկրորդ աշխատանքը գտնելու ցանկություն առաջացավ։ Dunkin-ում ես աշխատում էի առավոտյան 5-ից մինչեւ ցերեկվա 3-ը, եւ մնացած ժամանակը մնում էր ազատ։ Dunkin Donuts-ը ընկերություն է, որը վաճառում է դոնաթներ, սուրճ, սենդվիչներ, շեյքեր, պաղպաղակ եւ այլն։ Հիմնականում կանգնում էի դրամարկղի մոտ։ Գումարած՝ կային թեյավճարներ։

Հունիսի 12... Ես ունեի day off (հանգստյան օր), իմացա, որ հարեւան Հարվիչ Պորտ քաղաքում երեկոյան J1 կամավորները ընթրիք են կազմակերպում ի պատիվ բոլոր միջազգային ուսանողների։ Գալիս էին բոլոր J1 ուսանողները բոլոր երկրներից, ծանոթանում էին, խաղեր խաղում, նվերներ էին խաղարկվում, համեղ ուտելիք կար, պատմում էին ճանապարհին անվտանգության կանոնների մասին։ Շատ զվարճալի էր։ Հունիսին նրանք կազմակերպեցին այդպիսի երկու մեծ ընթրիք։ Երկրորդ անգամը հունիսի 24-ին էր, իմ բախտից այս անգամ էլ ես հանգստանում էի։ Ամերիկացիները շատ բարյացակամ, ժպտերես եւ բարի ժողովուրդ են։ Ես չէի հավատում իմ երջանկությանը եւ որ այս ամենը կատարվում է ինձ հետ։ Ընթրիքին ես ծանոթացա Քեթրինի եւ Մեթի հետ, նրանք օգնում էին բոլոր ուսանողներին, երբ օգնության կարիք էր լինում, ժամանակ էին անցկացնում նրանց հետ, զբոսնում էին։ Նրանք դարձան ինձ շատ մտերիմ եւ անվանում էին իրենց դուստրը՝ “Our beautiful daughter”։ Մենք միասին գնացինք Wrentham village։ (Դրախտ՝ շոփինգամոլների համար)։ Երկրորդ ընթրիքին ես գնում էի նրանց հետ՝ օգնելու ձեւավորմանը, ուտելիքին, եւ ֆուրգոնում ծանոթացա Ակտոբեից երկու աղջիկների՝ Սեմի եւ Ջունի հետ։ Դրանք նրանց ամերիկյան անուններն են։ Պարզվեց՝ նրանք ապրում էին ինձնից ոչ հեռու՝ միստր Ռիչարդի մոտ, ով ունի մեկ մեծ եւ փոքր շուն, եւ հսկայական կատու։ Ես նրանց հետ ընկերացա, եւ նրանք սկսեցին ինձ հյուր կանչել։ Պատրաստում էին բեշբարմակ, բորշչ։ Երբ ես գալիս էի, բոլոր երեք ընտանի կենդանիներին փակում էին լոգարանում։ Շուտով միստր Ռիչարդի հետ մենք դարձանք շատ լավ ընկերներ։ Մենք միասին ամռան վերջում գնացինք բացօթյա կինոթատրոն, դա կախարդական էր։ Մենք մինչ օրս ամեն օր շփվում ենք սկայպով, վերջերս նա ինձ ծանրոց ուղարկեց։

Իսկ ընթրիքին մենք ծանոթացանք Ջեֆի եւ Դենիսի հետ։ Եվ նրանք մեզ հրավիրեցին իրենց մոտ՝ Սեմի եւ Ջունի հետ։ Մեր քաղաքում կար հատուկ անվճար ակումբ Ռուսաստանից եւ Ղազախստանից եկած ուսանողների համար, որտեղ ընդամենը ցույց ես տալիս անձնագիրդ։ Հունիսի 29-ին մենք ժամանակ անցկացրինք ակումբում մինչեւ գիշերվա 3-ը, եւ առավոտյան 5-ին ամենավաղ ավտոբուսի համար պետք է լինեինք կայարանում, որպեսզի գնանք Ջեֆի եւ Դենիսի մոտ՝ Օռլեանս հյուր։ Լավ հասարակական տրանսպորտ ունեին, 2$-ով կարող ես շրջել ամբողջ հարեւան քաղաքը։ Եվ այսպես 2 ժամում մենք հասանք, Ջեֆը դիմավորեց մեզ Օռլեանսում եւ տարավ իր տուն՝ Վելֆլիթ։ Բոլոր քաղաքները սկզբունքորեն գտնվում էին միմյանցից ոչ հեռու՝ մեքենայով։ Կարող եք նայել Քեյփ-Քոդի քարտեզը, ես էլ երբ գնում էի, գաղափար չունեի, թե ուր եմ գնում։ Իսկ երբ իմացա, ուրախացա, որ հենց այս պատմական վայրում ինձ բախտ վիճակվեց լինել, որտեղ նաեւ վերաբնակվեցին առաջին անգլիացիները։ Նրանք մեզ տարան Քեյփի բոլոր պատմական վայրերով։ Գնումներ կատարեցինք սուպերմարկետում եւ գնացինք պիկնիկի՝ Պրովինսթաունի այգի։ Այլ մթնոլորտ, հիանալի բնություն, հաճելի ընկերություն։ Այս օրը ամռան ամենաերջանիկ օրերից մեկն է...

Հուլիսի 1։ Ես սկսեցի իմ երկրորդ աշխատանքը Stop and Shop սուպերմարկետում՝ bagger-ի պաշտոնով (դրամարկղի մոտ գնված բոլոր ապրանքները դնում էի տոպրակների մեջ, այնքան էլ բարդ աշխատանք չէր)։ Երկրորդ աշխատանքը բավական երկար էի փնտրում։ Փնտրում էի մենակ, գնում էի խանութներով, ամբողջ քաղաքով հեծանիվով շրջել եմ բոլոր վայրերը։ Ճիշտ էի ինձ տրամադրել սկզբում, որ երկրորդ աշխատանքը կգտնեմ տան մոտ, որպեսզի ավելի արագ հասնեմ եւ 5 րոպե ավել քնեմ։ Իմ բախտը բերեց, ես ապրում էի 8 րոպե (հեծանիվով) տնից առաջին աշխատանքի հեռավորության վրա եւ 2 րոպե առաջին աշխատանքից դեպի երկրորդը։ Առավոտյան 5-ից մինչեւ երեկոյան 10-ը օրը լեցուն էր, բացի երեքշաբթի եւ ուրբաթ օրերից։ Չնայած այս ամենին՝ հաճախ աշխատանքից հետո մենք դուրս էինք գալիս զբոսնելու եւ զվարճանում էինք մինչեւ ուշ, իսկ առավոտյան նորից վաղ արթնանում էինք աշխատանքի։ Բայց ես հոգնածության ոչ մի կաթիլ չէի զգում։ Ես երջանիկ էի, ես ապրում էի իմ երազանքի մեջ։

Ինչպես ասացի՝ ամերիկացիները բարի ժողովուրդ են, կամ միայն ինձ էին այդպիսիք հանդիպում, բոլոր մշտական գնորդների հետ ես լավ մարդկային հարաբերությունների մեջ էի։ Անգիր գիտեի նրանց բոլոր պատվերները։ Որքան շաքար, որ համը։ Այդպես ծանոթացա միստր Ջիմի հետ։ Գնում էինք նաեւ հարեւան քաղաքներ, նա տանում էր փորձել կրակել “Shooting club”-ում։ Լավ մարդ, միշտ սիրում էր կատակել եւ ամեն անգամ հարցնում էր. «Կգա՞ս հաջորդ տարի», «Կգրե՞ս նամակներ»։ Այդպես իմ ամերիկյան ընկերների շրջանակը ընդլայնվում էր։

Երկրորդ աշխատանքում ռուսախոսները քիչ էին, իմ հերթափոխում գործնականում չկային էլ, ինչը ինձ ձեռնտու էր։ Ես կարող էի պրակտիկա անել իմ անգլերենը։ Ես շփվում էի Բուլղարիայից, Մակեդոնիայից, Ալբանիայից, Յամայկայից եւ այլն եկած տղաների հետ։ Դրամարկղի մոտ միասին աշխատելով՝ մենք լավ հարաբերություններ ունեինք Փեյդենի հետ։ Մենք հասակակիցներ էինք։ Նա աշխատում էր երկու աշխատանքում, երկրորդ աշխատանքը պոնդում (փոքր լողափ) փրկարարի էր։ Մարդկանց մեծ մասը ուներ 2-3 աշխատանք, ինչպես նկատեցի։ Հանգստյան օրերին ես գնում էի նրան այցելելու եւ միաժամանակ լողալու։ Մի անգամ ես հարցրեցի նրան, թե ինչ է Six Flags-ը, որովհետեւ մեր աշխատանքի վայրում զեղչային կտրոններ կային այդ վայրի համար։ Մի վայր, որտեղ ապահովված է ադրենալինը, լավ տրամադրությունը ամբողջ օրվա համար։ Դա – ամերիկյան լեռներն են եւ ատրակցիոնները։ Մենք անմիջապես պայմանավորվեցինք, որ մեզ անպայման պետք է միասին գնալ։

Հուլիսի 25... Նա հրավիրեց ինձ տուն՝ հյուր, Վեստ Բարնստեյբլ, եւ հաջորդ օրը մենք գնացինք New England։ Դա հիանալի էր։ Չէր մնացել ոչ մի լեռ, ոչ մի ատրակցիոն, որը մենք չէինք փորձել։ Երբեք չեմ մոռանա այդ օրը։ Մինչ օրս շնորհակալություն եմ հայտնում նրան դրա համար։

Հանգստյան օրերին ամերիկյան ծնողները տանում էին ինձ իրենց մոտ կամ ճաշի եւ ընթրիքի։ Նրանք 2 անգամ ինձ տարան Բոստոն, երկրորդ անգամ գնացինք դիտելու միայն համալսարանները, ինչպիսիք են Boston University, MIT, Cambridge եւ այլն։ Իմ ամերիկյան daddy-ն շատ կարդացած էր, խելացի։ Փորձում էր ամեն ինչ բացատրել, պատմություններ պատմել։ Բազմիցս հարցնում էր Ամերիկայի մասին իմ տպավորությունների, մեր ավանդույթների, երկրի մասին, նա շատ հետաքրքրասեր էր, միշտ ուզում էր իմանալ, թե ինչը ինձ դուր չի գալիս, ինչն է դուր գալիս այս երկրում։ Ես գիտեմ, որ գրում եմ շատ մանրուքներ, փորձում եմ գրել ամենագլխավոր պահերը եւ առավելագույնս կրճատում եմ, բայց շատ եմ ուզում կիսվել ձեզ հետ ամեն ինչով։ Շնորհակալություն IEC-ին նման հնարավորության համար, ոչ մի կերպ չէի կարողանում նստել եւ սկսել այս պատմությունը, թեեւ ԱՄՆ-ում ամեն օր էլեկտրոնային օրագիր էի վարում։ Լուսանկարում էի ամեն ինչ եւ ամեն րոպեն։ Ուրախ կլինեմ, եթե իմ պատմությունը բոլորին դուր գա եւ մնա պատմության մեջ՝ ի պատիվ IEC-ի 25-ամյակի։ Մտքեր էին այցելում գիրք գրել, հուսով եմ՝ ես այնուամենայնիվ կիրականացնեմ այդ մտահղացումը, եւ դա կլինի մեծ պատմության միայն մի փոքր մասը։ Այժմ իմ մեծ նպատակներից մեկը ֆիլմ նկարահանելն է այս հեքիաթային կյանքի մասին, որը իմ երազանքն էր։

Իրականացավ մի վաղեմի երազանք՝ ԱՄՆ-ում անմոռանալի ծննդյան օր նշելը։ Եվ ահա սեպտեմբերի 4-ին ես նշեցի իմ քսանամյակը Նահանգներում։ Իմ ամերիկյան ծնողները նվիրեցին ընթրիք Դենիսի ռեստորանում եւ մայրիկի կողմից պատրաստված հուշանվեր։ Հայրիկի ծննդյան օրվա համար ես անակնկալ արեցի, եկա առանց նրան ասելու Սենդվիչ եւ նվիրեցի Ղազախստանի եւ ԱՄՆ-ի դրոշի ֆոնին մեր հսկայական լուսանկարը։ Ամբողջ ամառը հեքիաթային էր։ Այդ բոլոր զգացողությունները, վախի, անորոշության, ուրախության եւ երջանկության զգացումը։ Նոր ընկերներ, այլ միջավայր։ Եվ մեր ղազախ ուսանողները հաճախ հավաքվում էին երեկոյան, բայց ասեմ անկեղծ՝ ես հազվադեպ էի շփվում, երկար չէի նստում նրանց հետ։ Ոչ մի իմաստ չէի տեսնում Նահանգներ գալուց հետո իմ լեզվով խոսելու։ Եվ Dunkin Donuts-ում 80% ուսանողները Ռուսաստանից եւ Ղազախստանից էին, ոչ մի պրակտիկա չկար։ Եվ ես անհրաժեշտ էի համարում ավելի շատ շփվել իմ ամերիկյան ընկերների հետ։ Ոչ մի վայրկյան եւ վայրկյան իզուր չէր ծախսվել։ Մենք նաեւ հավաքվում էինք կաուչսերֆինգի ընկերների հետ սրճարանում, գնում էինք կենդանի երաժշտություն լսելու, հավաքվում էինք բարերում։ Չարլզը՝ իմ ընկերը, որին ես գտել էի նույնպես կաուչում։ Նա ուներ իր ֆերման, նա հրավիրում էր իր մոտ, եւ նա ուներ ղազախական արտադրության ֆիլմ, որը մենք միասին դիտում էինք։

Եթե պատմեմ իմ ճանապարհորդությունների մասին, ես ընկերուհուս՝ Սեմի հետ մեկնեցի արեւմուտք, մեզ հեշտ չէր դրա համար որոշում կայացնելը՝ կարճ ժամկետի պատճառով, նրա հետադարձ տոմսը 10 օր շուտ էր։ Մեզ հաջողվեց ամեն ինչ ճիշտ պլանավորել։ Եվ մենք մեկնեցինք Սան Ֆրանցիսկո, Լաս Վեգաս եւ Լոս Անջելես։ Դա իսկապես կյանքի արկած էր։ Ինչպես էինք վազում օդանավակայաններով, ավտոբուսներով, մետրոյում։ Տոմսեր էինք գնում ավտոբուսների համար ուղիղ գրեյհաունդում ինտերնետի միջոցով (այդպես շատ ավելի էժան է ստացվում) եւ խնդրում կայարանի աշխատակիցներին տպել մեզ համար։ Սան Ֆրանցիսկոյում մենք թողեցինք ընկերուհու ուղեբեռը, գնեցինք տոմս գիշերվա 11-ին եւ գնացինք դիտելու «Ոսկե դարպասներ» կամուրջը, գաղափար չունեինք, թե այնտեղ ինչպես գնալ, ինչպես վերադառնալ կայարան, եւ ժամանակը քիչ էր մնացել։ Չնայած դրան՝ մենք գնացինք։ Վախենում էինք, որ կարող ենք ուշանալ, չգիտեինք ավտոբուսների գրաֆիկը։ Բայց գլխավորը՝ հասցնում էինք լուսանկարվել, պատահաբար ծանոթացանք Դուբայից մի արաբ ճանապարհորդի հետ, նա խնդրեց լուսանկարել իրեն, իսկ մենք նրան ասացինք՝ դուք գիտեք, մենք շտապում ենք, ժամանակ քիչ ունենք, նա սկսեց հարցուփորձ անել եւ ասաց, որ ինքը վարձակալած մեքենա ունի, եւ կարող է մեզ ուրախությամբ հասցնել անհրաժեշտ վայր։ Եթե նա չլիներ, մենք հաստատ կուշանայինք։ Առավոտյան 7-ից ոչինչ չկերած՝ մենք սարսափելի քաղցած էինք, ինքնաթիռում ուտելիքը տոմսի գնի մեջ չէր մտնում։ Մնացել էր եւս կես ժամ, մենք խանութներ էինք փնտրում, ոչինչ չտեսանք։ Վազեցինք մի ռեստորան, երեւի էլիտար, դուք կտեսնեիք մեր տեսքը՝ շորտեր, կեդեր, սվիտեր, ձեռքներին՝ տոպրակ, մատուցողը մեզ տեսնելով՝ վախեցավ եւ նայեց այնպիսի հայացքով, ինչպես՝ «Ի՞նչ եք դուք այստեղ կորցրել»...

Տոմսերի հետ մեզ պես չարժե անել, ՍՖ-ից Լաս Վեգաս տոմսերը այն ժամանակ վերջացել էին, ստիպված էինք գնալ Լոս Անջելեսի միջով, մեզ պետք էր ամեն դեպքում գնալ ԼԱ վերջում, քանի որ մեր հետադարձ տոմսը մինչեւ Բոստոն ԼԱ-ից էր։ Լոս Անջելեսում ես կայքում գտա Հնդկաստանից Պալակին, նա վերջերս էր տեղափոխվել Նյու Յորքից աշխատանքի համար։ Գրեց, որ մեծ հաճույքով կընդունի մեզ։ Այնպես ստացվեց, որ նա Վեգասում էր նույն օրը, երբ մենք ժամանեցինք։ Դիմավորեց մեզ, տարավ քաղաքի կենտրոն եւ նույնիսկ վերցրեց մեր ուղեբեռները Լոս Անջելես։ Այո, այո, ես վստահում էի բոլորին, թեկուզ եւ նրան կյանքում առաջին անգամ եմ տեսնում, բայց ինտուիցիան ինձ չէր դավաճանում։ Զբոսնեցինք Լաս Վեգասով։ Ֆանտաստիկ քաղաք։ Մտնում ես մի հյուրանոց՝ մոռանում ես ամեն ինչի մասին։ Կազինո, Բելաջիո, Սիզար Փելես...

Սեպտեմբերի 8... Առավոտյան Պալակը մեզ արդեն դիմավորեց Լոս Անջելեսում։ Այն ամենը, ինչ տեսել էիր մինչ այդ հեռուստացույցով, հիմա քո աչքերի առջեւ է։ “Universal pictures”, “Hollywood walk of fame”, “Hollywood”, աշխարհի լավագույն “Disneyland”-ը, մենք վերցրեցինք տուր, որտեղ ցույց են տալիս Բեւերլի Հիլզում բոլոր հոլիվուդյան աստղերի տները, ինչպիսիք են Բրունո Մարսը, Ջոնի Դեփը, Ավրիլ Լավինը, Թոմ Քրուզը, Ջենիֆեր Լոպեսը, տունը, որտեղ մահացել է մեծ երգիչ Մայքլ Ջեքսոնը, հյուրանոցը, որտեղ կյանքին հրաժեշտ տվեց Ուիթնի Հյուսթոնը եւ շատ ուրիշներ։

Սեպտեմբերի 11... Ճանապարհորդությունից ես վերադարձա իմ հարազատ Հայանիս, իսկ ընկերուհիս մեկնեց Նյու Յորք։ Այնտեղ 3-4 օր մնալուց հետո ինձ տխուր էր դառնում, որ բոլոր ուսանողները մեկնել էին, ով տուն, ով ճանապարհորդելու, բոլոր զբոսաշրջիկները ցրվել էին։ Եվ ես հավաքեցի իմ բոլոր իրերը, չսպասեցի Սալթանատին, որին սպասում էի, հրաժեշտ տվեցի յուրաքանչյուրին առանձին-առանձին եւ որոշեցի մեկնել։ Բոլորը գալիս էին ինձ հաջողություն մաղթելու, հուշանվերներ նվիրեցին։ Դա շատ քաղցր էր։

Տխուր էր գիտակցել, որ ամեն ինչ ավարտվեց։ Երբ Մեթը եւ Քեթրինը ինձ վերջին անգամ ճանապարհում էին, Մեթի աչքերում արցունքներ կային։ Նա ասաց. «Որտեղ էլ լինես, ես աղոթելու եմ, որ քեզ հետ ամեն ինչ լավ լինի»...

Գլխավորը՝ գնեցի տոմս Բոստոնից Նյու Յորք, իսկ Հայանիսից Բոստոն մտածում էի ամենաուշը 10-ին է, իսկ պարզվեց 8-ին, ժամանակն արդեն երեկոյան 6-ն էր, շնորհակալություն միստր Ռիչարդին, որ ինձ վերցնելիս հիշեցրեց եւ առաջարկեց նախ տոմս գնել, այլ ոչ թե վերցնել ուղեբեռները։ Ես տեղավորվեցի 2 ժամում, արեցի ամեն ինչ անհրաժեշտը, մտա Dunkin եւ Stop and Shop՝ գործընկերներին հրաժեշտ տալու, եւ 10 րոպե պակաս էի կայարանում։ Միստր Ռիչարդը համբուրեց ճակատս եւ հրաժեշտ տվեց։ Զգացումը, որ գուցե ես երբեք այստեղ չվերադառնամ եւ գուցե արդեն երբեք այս մարդկանց այլեւս չտեսնեմ, ինձ ներսից սպանում էր։ Ես երկար էի ինձ դրան պատրաստում...

Սեպտեմբերի 16... Երբ ես Քեյփում էի, ինձ գրում էր Ղազախստանից մի տղա, որը սովորում է ՆՅ-ում։ Նա գրում էր, որ ուզում է ՂԶ փոխանցել ինչ-որ բան իմ միջոցով։ Եվ կարող է դիմավորել, եթե ես մենակ եմ։ Առավոտյան 5-ին երկու ուղեբեռով, չամրագրված հյուրանոցով, ոչ ընկերներ, ոչ դիմավորողներ՝ ես արդեն Նյու Յորքում էի։ Կրկին վստահեցի ինձ անծանոթ մարդու։ Նա չկար ու չկար, եւ այստեղ կայարանում քնած շատ անօթեւան սեւամորթներ տեսնելով՝ ինձ մի փոքր վախենալու դարձավ։ Ես չգիտեի՝ ինչ անել։ Տարբերակներ էի հորինում։ Պտտվում էի շուրջը։ Մտածում էի՝ հիմա իրերը կհանձնեմ պահեստ եւ կգնամ զբոսնելու։ Այնտեղ հանդիպեցի երկու աղջիկների՝ Ուորք էնդ Թրեւելի մասնակիցների, ուրախացա նրանց տեսնելով, սկսեցինք խոսել։ Նրանք ամբողջ գիշեր չէին քնել, զբոսնելով ՆՅ-ով եւ եկել էին իրենց ուղեբեռները վերցնելու։ Այն պետք է բացվեր առավոտյան 7-ին։ 7-ին մոտ, թեկուզ ուշացումով, այդ տղան եկավ։ Օգնեց ուղեբեռների հետ եւ տարավ իր տուն։ Մենք ժամանեցինք Բրուքլին, բնակարանում բոլորը ղազախներ էին՝ եւ աղջիկներ, եւ տղաներ։ Հիշեցի «Սալամ, Նյու Յորք» ֆիլմի գլխավոր հերոսին։ Նույն օրը դուրս եկա զբոսնելու։ Գնում էի խանութներով, հուշանվերներ էի գնում Չայնաթաունում։ Սեպտեմբերի 17-ի համար մենք գնել էինք 3-օրյա տուր դեպի Նիագարա Ֆոլս, Վաշինգտոն եւ Ֆիլադելֆիա։ Առավոտյան ժամանեց Սալթանատը Քեյփից, եւ Ռուսաստանից երկու աղջիկ պետք է գնային մեզ հետ։ Եթե միասին գնում ես, ավելի էժան է ստացվում։ Եվ մենք չորսով ճանապարհ ընկանք։ Շատ հիշարժան պահեր կային, ամենից շատ ինձ հիշվեց, երբ աղջիկները իջան նախաճաշի՝ մտածելով, որ այն ներառված է, ես նրանց չկարողացա համոզել եւ որոշեցի, որ երեւի այնուամենայնիվ նրանք ճիշտ են, հենց սկսեցի ուտել, մոտեցավ մատուցողուհին եւ հարցրեց՝ հաշվել բոլորի համար միասին, թե՞ առանձին։ Աիշան սառեց իր թխվածքաբլիթով բերանում։ Սալթանատը բեռնեց իր ուղեբեռները՝ պնդելով, ոչ այն ավտոբուսում, փաստը, որ վարորդը նա չէ, նրան չհամոզեց, իսկ հետո վազում էր այդ ավտոբուսի հետեւից, ինչպես կշտացան չինական սրճարանում, որտեղ վճարում ես 16$ եւ վերցնում ամեն ինչ, եւ վերցրին իրենց հետ՝ փաթաթելով անձեռոցիկների մեջ, իրենք են մեղավոր, տոպրակներ չտվեցին :)։ Իսկ մեր ավտոբուսը չսպասեց եւ մեզ թողեց Վաշինգտոնում, ստիպված էինք ոտքով հասնել հաջորդ նպատակակետ։ Հիմա գրում եմ եւ հիշում այս ամենը, աչքերիս մեջ արցունքներ եւ ուրախություն է, որ այս ամենը մնաց միայն հիշողություն։

Սեպտեմբերի 19... Երեկոյան ՆՅ ժամանելով՝ մենք պայմանավորվեցինք ամբողջ ուղեբեռը թողնել Բրայթոն Բիչի մի բնակարանում եւ գնալ զբոսնելու մինչեւ առավոտ։ Ավաղ, պլանը չհաջողվեց։ Կինը չհամաձայնեց վերցնել ամեն ինչ 20$-ով, Ռուսաստանից աղջիկները գնացին իրենց ծանոթների մոտ։ Մենք գնացինք մերոնց մոտ։ 19-ից 20-ի ամբողջ գիշեր ես հերթ էի կանգնած 6-րդ այֆոնի համար։ Դուք կտեսնեիք այդ չինացիներին, նրանք իրենց տանն էին զգում, ստվարաթղթեր, ծածկոցներ, աթոռներ։ Եվ ես նրանց հետ գիշերեցի մինչեւ առավոտ՝ խանութի բացումը։ Նման բան ես չէի սպասում, մտածում էի Apple store-ը գիշերը աշխատում է, երբ թողարկում են նոր այֆոններ։ Հիմա գոնե հիշելու բան կա, նստած քնում էի ՆՅ-ի փողոցում։

Սեպտեմբերի 20... Մնացել էր ուղիղ մեկ օր քաղաքում։ Այս օրը ես նվիրեցի տեսարժան վայրերին, ինչպիսիք են Ազատության արձանը, Էլիս կղզին, Ուոլ Սթրիթի ցուլը, անծանոթ պողոտաներով, երեկոյան Մադամ Տյուսո (հոլիվուդյան աստղերի մանեկեններ)։ Մինուսն այն է, որ երբ զբոսնում ես մենակ՝ քեզ լուսանկարող չկա։ Ահա եւ գնում էի, խնդրում էի անխտիր բոլորին լուսանկարել, ինքս ինձ մի տեսակ անհարմար էր։ Ժամանակն արդեն գիշերվա 11-ն էր, չգիտեի՝ մի գիշեր ուր գնալ զբոսնելու, բջջայինը անջատվեց, պահեստային մարտկոց չկար, տուն չէի ուզում վերադառնալ։ Գնացի Times Square եւ պարզապես նստած դիտում էի զբոսաշրջիկներին, մարդկանց, ռիթմը, լուսանկարվում էի, մտովի հրաժեշտ էի տալիս Ամերիկային։ Եվ այսպես լուսանկարվելով՝ ծանոթացա Թուրքիայից երկու տղաների՝ Էմրեի եւ Օրկունի հետ, նրանք նույնպես J1 ուսանողներ էին։ Աշխատում էին Ֆլորիդայում։ Նրանք շատ լավը դուրս եկան, ես միացա նրանց։ Գնում էինք “Love” եւ “Hope” նշանների մոտ, ամենագլխավորը՝ նրանք համաձայնում էին գնալ բոլոր վայրերը ինձ հետ, չնայած որ նրանք այնտեղ արդեն եղել էին։ Ես արդեն ոչինչ չէի զգում, 4 օր չէի քնել, քնում էի մետրոյում, Էմրեն եւ Օրկունը ինձ արթնացնում էին կանգառներում։ Գիշերվա 4-ին Բրուքլինի կամրջով զբոսնելիս հանդիպեցինք մի հիանալի նյույորքյան ոստիկանի, նա այնքան լավն էր, որ թույլ տվեց լուսանկարվել իր ոստիկանական մեքենայում, շփվում էր մեզ հետ։

Սեպտեմբերի 21... Ինձ պետք էր ոգեւորվել։ Առավոտյան 5-ին գնացինք Dunkin Donuts սուրճ խմելու, որից հետո ցրվեցինք։ Ես պետք է վերադառնայի տուն, հավաքեի իրերը եւ գայի առավոտյան 7-ին Canal street, որպեսզի գնամ Empire state building՝ Էմրեի եւ Օրկունի հետ։ Նյու Յորքում մարդիկ բոլորը զբաղված են, այնքան էլ բարի եւ հյուրընկալ չեն։ Իմ ինքնաթիռը նույն օրը 14:25-ին էր։ Ես մետրոյի քարտի վրա գումար լցնելով՝ մոռացա այն տանը։ Հեռախոսը անջատվեց, ժամանակը սեղմում էր, արդեն 8-ն էր, ես ուշանում էի, չգիտեի՝ ինչպես նրա հետ կապ հաստատել, չէի կարողանում մտնել մետրո։ Բայց այնուամենայնիվ անցա մետրոյի աշխատակցի հետ, հասա, զանգահարեցի մի մեքսիկացու հեռախոսից եւ վերջապես գտանք իրար։ Ես ինձ զգում էի նյույորքյան ֆիլմի գլխավոր հերոսուհի։ Կրկին խնդիրներ կային քարտի հետ, մեքենան չի ընդունում խոշոր թղթադրամներ եւ ընդունում է միայն debit կամ credit քարտ, չեմ հիշում։ Մինչ Օրկունը չէր կարողանում հասկանալ դա, մետրոն մոտեցավ, ես չգիտեի՝ ինչ անել, գնալ, թե՞ մնալ, բայց սպասելու ժամանակ չունեի։ Ես մետրոյի մեջ ցատկելով՝ գոռացի, որ կսպասեմ այնտեղ։ Մնացել էր ընդամենը 1,5 ժամ ամեն ինչի համար։ Ինչպես չար կատակ՝ օրը ամպամած էր եւ բարձրությունից ոչինչ չէր երեւում, միայն ամպեր։ Ես հյուծված էի, անիրական հոգնած, եւ մարդկանց խնդրել լուսանկարել, իսկ թե ինչպես են ուրիշները լուսանկարում՝ դուք ինձնից լավ գիտեք, աղոտ, ծուռ, որոշ ժամանակ անց ամպերը բացվեցին։ 2-3 ժամ էր մնացել թռիչքին։ Բայց չնայած հոգնածությանը, այս ամենին՝ ես չէի ուզում իզուր ծախսել ոչ մի վայրկյան, ուզում էի տեսնել ամեն ինչ, չէ՞ որ ես այնքան ժամանակ երազել էի հայտնվել այստեղ։ Եվ հիմարություն կլիներ պարզապես տանը քնել։ Տղաները ինձ ամենուր փնտրում էին, մտածում էին, որ ես կորել եմ։ Սալթանատը նույնիսկ պարզվում է՝ ուզում էր զանգահարել ամերիկյան ծնողներին եւ հետախուզում հայտարարել։ Նրանք նյարդային էին, երբ ես մտա տուն։ JFK օդանավակայան։ McDonal’s։ Չվերթի ուշացում։ Ամբողջ հոգնածությունը կուտակվեց, եւ ես արթնացա միայն Մոսկվայում...

Ես շատ եմ կարոտում այդ օրերը, ոչնչի համար չեմ զղջում, գուցե միայն նրա համար, որ չեմ գնացել Չիկագո, Մայամի, Հավայան կղզիներ։ Եվ ինձ համար դրանք կդառնան վերադառնալու մոտիվացիա։ Այնուամենայնիվ, երբեմն մտածում եմ՝ եթե ես գնայի նաեւ այդ ամառ, ես կարող էի ավարտել այն ամենը, ինչ պլաններում կար, շատ եմ ուզում, որ ես ունենամ նման հնարավորություն՝ եւս մեկ անգամ գնալու։ Սրանք իմ կյանքի ամենալավ օրերից էին։ Այս ծրագիրը իսկապես հիանալի հնարավորություն է անգլերենը լավացնելու, ամերիկյան մշակույթին ծանոթանալու, ամբողջ աշխարհից ընկերներ ձեռք բերելու, իր երկիրը ներկայացնելու, ամերիկյան բիզնեսի ոլորտում փորձի եւ գիտելիքների պաշար ստանալու, մտահորիզոնը ընդլայնելու, հաղորդակցական կարողությունները զարգացնելու, աշխարհը տեսնելու եւ դրա բոլոր վտանգները ինքդ քո վրա զգալու, եւ դեռ մի բան էլ վաստակելու։ Ես շնորհակալ եմ առաջին հերթին Ամենակարողին, ծնողներիս եւ բոլոր նրանց, ովքեր ինձ հետ էին ամռան ընթացքում, իմ ամերիկյան ծնողներին, ընկերներին եւ IEC-ին “One of the best part of my life”-ի համար։ Աստված տեսնում էր ամեն ինչ, իմ անհաջողությունները, իմ երազանքի հանդեպ իմ ձգտումը եւ որ ես չէի հանձնվում, չնայած ոչնչի։ Եվ այս ամառ նա փոխհատուցեց այս ամենը՝ իմ կյանք ուղարկելով բոլոր անծանոթ, բարի մարդկանց եւ այս ժամանակահատվածում նվիրեց այնքան հիանալի ընկերներ, որոնց հետ ես մինչ օրս շփվում եմ եւ նամակներ ստանում։ Հիմա ես գիտեմ, որ ինձ այնտեղ սպասում են։ Այնքան անծանոթներ պարզապես օգնում էին ինձ։ Ես լեցուն էի զգացողություններով եւ անչափ երախտագիտություն էի զգում այն ամենի համար, ինչ շրջապատում է ինձ։ Ապրում էի եւ վայելում։ Սա բառերով չի փոխանցվում։

Իմ առաջին ուսանողական օրերից իմ կյանքը կապված էր IEC-ի հետ, եւ այն, ինչ պատահեց ինձ հետ, ես ինձ համար ընդունում եմ միայն որպես փորձություն, որը պետք էր արժանապատվորեն անցնել։ Այժմ ես փորձում եմ օգնել բոլոր ուսանողներին, ովքեր ցանկանում են մեկնել Ամերիկա, իմ խորհուրդներով, հանդիպում եմ նրանց հետ, բացատրում ամեն ինչ։ Դրանով ես ստացված բարությունը փոխանցում եմ ուրիշներին։ Ամերիկացիներից ես սովորեցի մեկ բան՝ անշահախնդրորեն օգնել մարդկանց։ Ես գիտեմ, որ շատ ուսանողներ Ամերիկայում անմոռանալի արձակուրդներ են ունեցել, եւ ես ուրախ եմ ձեզանից յուրաքանչյուրի համար։ Չէ՞ որ Ամերիկան – շատերի երազանքն է։ Չէ՞ որ մեզանից յուրաքանչյուրը բացահայտեց իր Ամերիկան։ Հավատացեք, երազեք, իրականացրեք։ Շնորհակալություն մինչեւ վերջ կարդալու համար։

Այն, ինչին դուք հավատում եք եւ ինչին սպասում եք ամբողջ հոգով եւ սրտով, անպայման տեղի կունենա։ Ֆրենկ Լլոյդ Ռայթ

P.S: Ապացուցված է։